Yalnız Bir Opera

2010-11-21T20:51:00.003+02:00

Hiç gerek yoktu aslında gecenin bir yarısı hiç bilmediğim bir numaradan gelen çağrıyı cevaplamama..

Her şey o anda başladı işte. Tüm bu iç kasılmaları. Sıkıntı doğurmaları.. ' Acaba ' dedirten sesin. Yine aynı inanış ve yere yüzüstü kapaklanış..

Bu sefer ciddiydim aslında. Çok da düşünmeyecektim seni. İçimde öyle duracaktın bir köşede ama umursamayacaktım. Taa ki sesini duyana kadar..

Geldi tüm saçmasapan anılar birer birer aklıma. Yemin ettiğim her an belirdi zihnimde. Zehirdi içilemeyecek derecede aşk dediğin şarabın. İçtim. Bilseydim bu kadar ağır olacağını devamının içer miydim ? belki evet belki hayır. Tam bir hayır da çıkmıyor ağzımdan bak. Bu kadar mı acı çekmeyi sever insan..

Ama evet evet her seferinde daha da azalıyor şiddeti. Sesini duyduğumda ' acaba ' diyorum evet. Ama ' yeniden ' demiyorum. Diyemiyorum. Şerefine diyemiyorum artık adına içerken. Seni anmadan da kadehi tutabiliyorum elimde. Gelsen de aklıma bir gölge halinde silmeyi biliyorum seni. Öğreniyorum. Şartlandırıyorum kendimi.

Evet hiç gerek yoktu gecenin bir vakti açmama o telefonu. Duymama gerek yoktu ki sesini. Şimdi nedense iki gündür bir halsizlik üzerimde. Neden dokunamadığım ama binlerce kez gördüğüm yüzün gözlerimin önünde. Nedeni , nasılı, niçini bir yana durmuyor içimdeki kargaşa. Azalmışsın bende biliyorum ama etkisi azalmıyor acının. O hep sabit. Seninle olduramadığımız, olduramayacağımız bir geleceği hayal etmek yoruyor belki de beni. Bir şarkının içinde hapsolup bunları tekrar tekrar düşünmek..

İstemiyorum. Ne seni düşünmek ne de seni ağır bir yük gibi içimde taşımak istiyorum. Bunu anlasan ve aramasan beni artık diyorum..

Dilim söylüyor ama yine de bir an çık karşıma istiyorum..

2010-11-10T01:58:00.006+02:00

Duvarlara konuşuyordum , biliyordum ben. Farkındaydım. Saçmasapan acısını kaldırıp raflara susmadım konuştum yine de. Vazgeçtiğim, caydığım , içime kapandığım oldu. Ama an geldi yine devam etti. Ben duvarlara konuştum. Tutmadım içimde kalan cümleleri. Çünkü inandım. İnandım ki onlar beni bir gün duyacaklar. Bir gün cevap verecekler. İnanmasam yaşamayazdım.

İnandım inatla. Bir gün cevap vereceklerine inanarak. Verdiler de . Ama ..

Verdiler de n'oldu ? Gecikmiş bir cevap mıydı bu ? İnandığım şey oluyordu işte bak duvarlar bana konuşuyordu. Peki ben neden dinlemiyordum ? Şimdi duvar ben mi olmuştum ? Canım yanarken acımasızsınız dediğim duvarlar şimdi benim acımasızlığıma mı katlanıyordu. Gaddarlaşıyor muydum ben ? Dönüyordu dünya, geçiyordu zaman, değişiyordum ben haliyle. Bu derece ağır darbe ile geleceğini hissetmemiştim. Hissediyorum. O zamanlardaki halimi şimdi ile kıyaslıyorum. Hissizleşmek bir nevi. Canın yanmıyor eskisi gibi. Bir nevi ' aman be salla ' hadisesi.

Şimdi sen bir zamanların soğuk duvarı rolleri değiştiğimizi hissetmiyor musun ? Geliyorsun yanayakıla dinleyen yok seni yanıyor mu canın beni yaktığın gibi..

2010-11-05T01:13:00.003+02:00

bir şarkı çalmaya başlar genelde birden bire gelen akla. umursamaz bir tavır. halbuki hiç bu kadar huzurlu olmamışsındır. garip ikilemlerin oluşur ama canını sıkmaz . şaşırırsın. tanıyamayacağın anlara yaklaşırsın kendini.

nefes aldığını daha önce hissetmemişsindir sanki. kimileri aşk der buna, kimileri ise sevgi. adı olmasa da olur dersin. o derece yaşıdığını hissedersin , hissettirir. ölümsüzsündür sanki o an .

aynaya bakarsın en güzel gülüş sana aittir, en güzel dişler, en parlak gözler ve en kırmızı yanaklar. halbuki değişen bir şey yoktur bedeninde ama ruhun güzelleşmiştir yeni bir ruh ile. ve ruhun yansır aynaya. farklısındır aynaya her baktığında . görürsün ruhunu sereserpe.

2010-11-05T00:56:00.003+02:00

ben bal arısı gibiydim senden önce,

bak pervanelere döndüm seni görünce..

hayatımda şu sıralar yine konsept şarkı oluşumları başlamakta. tehlike çanları çalmakta . huzursuz heyecanlı ..

esin engin - bana ellerini ver

2010-10-24T01:34:00.003+03:00

Baba istesen de bir masal anlatamazsın sen bana. Saçlarımı okşayamazsın yatağımın başında. Tutamazsın minik ellerimden. Yatağımın altında canavar yok diyemezsin. Silemezsin her düştüğümde kanayan dizlerimi. Koca koca gölgelerden koruyamazsın beni. Kucağına alıp saramazsın boynuna, kokunu çekemem içime senin. Gökgürültüsünde koşamam yatağınıza. Hasta olduğumda kalkıp ölçemezsin ateşimi. Terlediğimde sırtıma tülbent koyamazsın. Bayram alışverişlerimiz olamaz hiç. Kırmızı ayakkabı alamazsın bana. Oyunlar oynayamazsın benimle. Her şey geçecek diyemezsin.

Uzun zaman nefret ettim senden kendi canından, kanından birini istemediğini düşündüğüm için. Hayatım boyunca hiç ' baba ' diyemediğim için. Ne zaman bir baba kız görsem boğazıma takılan o lanet yumru için. Beni düşünüyor musun acaba diye uyumadığım ağladığım geceler için. Senin bana değer vermiş olabileceğini vefatından sonra bana verilen eşyalarının içinde kendi el yazınla ' kızım ' yazdığın ve altında numaramın bulunduğu kağıt için. Ellerimi tutmadığın için. Tutamayacağın için. İstemeye geldiklerinde beni senden isteyemeyecekleri için. Gelinlikle göremeyeceğin için. Benimle dans edemeyeceğin için. Boşa geçen onca yıl çaba sarf etmediğin için. Adım atmadığın için.. İçine almadığın için..' Baba ' diyebilmeyi sen öldükten sonra diyebildiğim için..

O kadar ' için ' var ki içimden geçen. O kadar kırgınlığım , kızgınlığım var ki . Asla alamayacağım anılarım var baba seninle. Asla yaşatamayacağım. Asla bilemeyeceğim. Anca hayal etmekle kalıp canımı acıtacağım , sızlatacağım. Şimdi olduğu gibi darmaduman olacağım zamanlarım olacak bana hediye ettiğin. Sen hep böyle geleceksin yanıma hayalle karışık can acısıyla. Bir bıçak misali saplanacaksın kalbime yetmeyecek beynime. Hiçbir adam sen olmayacak ki baba. Senin kokun yok ki kimsede.

Şimdi bakıyorum da kötü bir yazgının iki küçük kahramanıyız aslında. Ne senin beni ne de benim seni tanıma şansımızın olduğu. Yıkıntılar arasında kalan iki küçük varlık dünyanın unuttuğu.

N'olursa olsun o kadar kızgınım ki sana . üç harfli bir ' gel ' diyemediğin için küçük kızına.

2010-10-13T20:22:00.003+03:00

En ağır darbe insanın teyzesinden gelebiliyormuş bir akşam vakti.

Salonda oturuyorduk ve bir konu hakkında tartışıyorduk. Bir cümle döküldü ağzından dost acı söyler misali ' sen sevmeyi bilmiyorsun ' üç kelime kaynar su etkisi yarattı bünyemde . Kelimelerden geçip bunu bir iltifat olarak kabul etmek yaktı ciğerimi sanki . Kuyruğu dik tutmaya çalışarak savunduklarımın cevabını verdim. ' ve evet sevemem , düşemem ' gibi bir cümle çıktı ağzımdan . Söylerken bunun da yanlış olduğunu biliyordum , istemiyordum ama hissettiğim buydu.

Odama geçtim yavaştan . Düşünme fırsatım var ama isteksizdim bu konuda ki hala öyleyim. Sanki sonunu acı olacak bir şeyden kaçmak gibi sevmek . Bu kadar temkin fazla mı o da garip. Bilemiyorum. Bildiğim sadece zamanla bencilleşebildiğim. Ben diyebildiğim. İstediğim bu mu hayır belki de ama yaptıklarım buna uyumlu. Bu içimi soruşturma edası ise çok fazla bu zamanda.

Çayımı yudumluyorum güzel demlendiğini düşünüyorum tadının güzel olduğunu mesela. Ama eskiden -en küçük örnek bu tabi- bir çay saatini biriyle paylaşmayı da düşünürdüm. Büyüdükçe insan yalnızlaşıyor mu ne ? Ya da istediği o yönde mi oluyor ? Bir kendi kendini kapatma hadisesi sanki. Kulağımda çınlıyor hala ' sen sevmeyi bilmiyorsun ' cümlesi.

Açıkcası düşünmeyi de sevmiyorum artık. Üzerine düşüneceğim hassas düşüncelerim, insanlarım yok. Gelişine , gidişine bırakıyorum herkesi kendi haline. Ne tutmak için çabalıyorum ne de ...

Neyse ..

Şu an acı gelse de sevmeyi unutuyorum belki de..

2010-09-29T01:06:00.003+03:00

kötü adamları sevdim hep. İçlerinde iyilik olduğuna inandığım. Işığı gördüğüm ve o minicik ışığa sıkı sıkıya bağlı kaldığım..

kötü adamlar sevdim hep arasıra tersini söylesemde.

canlarımı acıtacaklarını bilerek yine de .

değiştirmek değildi istediğim sadece sevilmek

ne buldun demeyin oluyor işte.

kötü adamlar da beni sevdiler aslında

kimi bir o kadar hoyrat kimi de nazik parmaklarla.

kimi vardı bencilliğini bırakıyordu sokak kapısında

kimi vardı hırçınlığını takınıyordu her sarılışında.

kimi vardı hoyrat davranışlarının altında küçük bir çocuk mesela.

ben hep kötü adamları sevdim ne kadar dirensemde.

çeken bir durum vardı hepsinin gözlerinde .

inanmayabilirsiniz , ciddiyim.

en çok onlarla mutluydum ben.

ama en çok da onlarla olamayacağımı bilecek kadar da bencildim belki de.

dayanılmaz mıydı hayır.

ama bencillik çıkıyordu en hassas zamanlarda yerinden yine.

ve ben başka şeyleri arzuluyor yine kötü adamları buluyordum her ara verişimde.

her seferinde değiştim artık tamam deyip yine onlardan birini seviyordum

yine aynı hatalar yine aynı döngü Başladığın yere dönmek gibi bir şey aslına bakarsanız .

döndüğüm yer mutlu ediyordu, her şey yeniden başlıyordu , eski unutuluyordu. Nankör bir zaman giriyordu araya ve evet unutuluyordu , unutturuyordu. Sonra ilk sendeleyişte hemen yine bütün hatalar geliyordu akla. Zarar verip yıkıp geçmek için. Nitekim geçiyordu da. Alabileceğini tümden alıp gidiyordu. Gidiyordum. gidiyorduk bitiyorduk ve yitiyorduk biz.

Kötü adamları sevdim ben, onlar da beni sevdiler.. Seviştik hayatımızda daha önce hiç sevişmemişiz , hiç sevmemişiz gibi. Kimi zaman kimseye sunulmayan kalpler çıktı karşıma , kimi zamansa yaralı yüreğinde izler taşıyan haydutlar. Çekingen okşayışlarım olmadı benim .. Hepsi benimdi . Elimin altında yüzümün yanında ne varsa benimdi. Şikayetçi miydim hayır aslında ..

Kötü adamları sevdim hep . Onlar da beni sevdiler.. Şimdi yine zaman tılsımını sunacak bana . Ve ben yine dönüp dolaşıp gideceğim belki de başladığım yere..

2010-09-14T01:14:00.004+03:00

Hoş değildi gözlerindeki kavga. Ben senin beni tercih etmek zorunda kalmayacağın bir coğrafyanın son hasadı olmalıydım. İkilemlerin değil iklimlerin, gelip geçici rüzgarın değil gökkuşağın olmalıydım.

Ama inatla..Harcandık..

Belki hayallerimdi ayaklarına kapanan, belki de umutlarımdı ellerini saran. Anlamlarım yok denecek kadar çoktu çehrene. Ağır geldi .Adı konmasın istedin .

Kaybolmak isterken sıcak teninin kıvrımlarında nurtopu gibi bir ayrılık doğurduk simsiyah akşamların cıvıltılı sabahına. Kalbinin zamanla buz kesmesi yaktı canımı. Dağıttı yatağımızı. Başucumuzdaki saatte bıraktım gözlerimi. Akrep ve yelkovan sahiplendi umutlarımı. Sen uyurken.. Uyurken sen duvarlara fısıldadım seni nasıl senden fazla sevdiğimi.. İnanmadılar. - kalk git dediler - kalk git.. Gittim.

Şimdi doyumsuzsun diyeceksin. Hep daha fazlasını istedin diyeceksin . Elindekiyle yetinmeyi bilmedin diyeceksin. Yorulacaksın bir süre sonra. Dinleneceksin yabancıların dizlerinde. Sen dedin yalnız yaşanmaz, yaşanılamaz. Vazgeçilmezimsin yok. Devam etmek için hayata yutacaksın tüm kahroluşları. Bunları derken nasıl yandı içim bilmedin. Senin vazgeçilmezim olduğunu kestiremedin.

Senin içime girmeni değil içimde kaybolmanı istedim. Biliyorum bende çok şey istedim.. İnandım ki vaat edilen bir cennet var parmaklarımızın ucunda. Gidemedik , yetemedik. Yettiremedik.

Hayalperestim ben inandım. Hep inandım. Gözlerinden ineceğimi sandım kalbine. Dudaklarından aşkın şarabını içeceğim dedim. Bedenin kafesi olsun bedenimin dedim. Tenim tenin , kalbin benim olsun dedim. Güldün sarıldın yalnızlığıma. Saçlarımı okşamanla başladı her şey. Kalbimi aldığın an kaybettim seni. O an işte o an. Ne yapsam mahkumiyetim sana'ydı. Bildin. Nice yeltenmeler akılsız gidişlere. Nice çaresizlik anı Yatağın üzerine dağılmış nice gözyaşı.

2010-09-12T04:50:00.006+03:00

Bu gece hayat kırıklıklarımın yanına bir yenisini daha ekliyorum. Pırıl pırıl.. Diğerleri eskimişti sanki iyi durdu yanlarında. Her seferinde daha az acıyor diyorum ama anasını satayım içten içe oyup geçiyor şerefsiz. Belki ben çok basit görüyorum hayatı belki de insanlar çok basit görüyor çözemedim bu kavram kargaşasını. Kırıldığımı biliyorum sadece ama neye kime belli değil ? Belirsiz bir yumru oturuyor gecenin en karanlık yerinde Acıyor içim tüm gidenlere, kalanlara , yanıp yakılanlara. Sana.. Yine temiz bir gözyaşıyla akıp gidiyor yüreğimden birileri. Bu kaçıncı gidiş . Bu son dediğim kaçıncı gözyaşı. Kaçıncı kere teselliyi yastıkta arayışım. Neler geçiyordu aklımdan şimdi nelere sızlıyor içim. Dileğim sığınmaktı kollarının arasına ama savruluyoruz işte. Yine.. Artık ne ben bulabiliyorum göğsünün sıcağını ne de sen istiyorsun koynumda olmayı.

Hüzün.. Hüzün girdi giriyor aramıza. Sonbahar gibi narin.. dökmeye hazır yaprakları bir minicik rüzgara bağlı. Severek alıyoruz ruhumuza hüznü, sonbaharı, rüzgarı..

Hiçbir bıçak bu kadar acı veremez biliyorum dilinin kesiği karşısında. Kanıyor sanki hiç durmayacak. Ellerinle basman lazım yaraya anca senle duracak. Öpmeni değil sarılmanı istiyorum bu gece . dudakların değil kolların merhem olacak.

Ama yoksun işte. Mahrum olduğum ruhun yok yanımda. Boşluğa uzanıyorum sanki her seferinde cam kırıklarıyla dolu şu yatağın içinde..

2010-09-05T01:11:00.004+03:00

Ben kızamam kızamıyorum işte. Ne kadar kızsam da söyleyemiyorum böyle anlatmak daha doğru. Sadece ahımı bırakıyorum kapıdan çıkarken. Sadece ahımı. Şerefe içiyorum her gidişimde. Şerefine. Kapıların her kapanışında üzerime. Şerefe diyorum. Şerefe..

Bir ah bırakıyorum komidinin yanına yarım bir gülümseyiş ile. Ben anılarımı bırakıyorum toz niyetine serpe serpe . Ama süpürülüyor yayıntı olmasın diye torba torba. İki bavula sığan onca hatıra. Armağan bir unutuluş istemesem de bırakılan ellerimin arasına.

Susuyorum , kızıyorum ama susuyorum haykıramıyorum. Sadece ama sadece bir ah bırakıyorum komidinin yanına. Yaktıkça seni , beni ah ile hatırla ..

2010-08-29T20:45:00.003+03:00

Ben bunu hep yapıyorum . Evet. Karşımdaki herkesi kendimin onları gördüğüm şekilde görmek istiyorum. Halbuki öyle değil ki. Herkes benim kurguladığım şekilde olmayabilir. Kaldı ki olmak zorunda da değil. Peki neden bu çocukça küskünlük ? Onu bende bilmiyorum işte. Bir an geliyor ve yüzüme çarpıyor tüm gerçekler. O anları sevmiyorum işte. Kabul etmeyi istemiyorum ama etmek zorundayım. Zor oluyor kısaca o anlar.
İnsanların bencilliğini sevmiyorum. Bazen o derece kör oluyorlar ki bırakın tartışmayı karşılarında susmak zorunda kalıyorum. Susmayı da sevmiyorum . Ama o kabulleniş var ya hiçbir şeyi değiştirtemeyeceğimi düşündüren en çok da o koyuyor adama. Sen istediğin kadar konuş Selen karşındakinin seni anlayacağı yok ki . Ya da sen istediğin kadar bağır Selen duyan var ama anlayan yok ki Selen. Kabul etme anlarını sevmiyorum açıkcası. Kendim çok yumuşak olacak zannediyorum hayatın, güllük gülistanlık , sevgi pıtırcığı halinde falan. Bir dönem öyle de gidiyor. Anlamlanıyor her şey ne biliyim. Bir anda her gün geçtiğiniz yol üzerindeki bir apartman bahçesindeki limon ağacını farkedebiliyorsunuz. Ya da parkta oynayan çocukları. Ya da birden ağustos böceklerinin sesi geliyor kulağınıza. Hava daha bi mavi , deniz daha bir yeşil oluyor sanki. Vapurda oturduğunuzda rüzgarı daha da bir hissedebiliyorsunuz sanki saçlarınızın arasında. Güneş başınızı ağrıtmıyor da aksine bir film karesi canladırıyor gözünüzde. Rengarenk cıvıl renkler giyme isteği baştan sona. Gezmek , dolaşmak arkadaşlarla sahilde sohbet etmek. Anlamlanıyor işte kısaca her şey. Bir an için sadece bir an..
Sonrasında yine başlıyor sanki böyle kapkara bulutlar çıkıyor da yağmura çeviriyor havayı. İkilemde kalıyorsun. Ne yapacağını bilmeden. Artık o yollarda yürürken ya da vapurdayken ya da güneş geldiğinde gözüne sadece kafanla bir şeyleri konuşmuş oluyorsun sen ve hayat akıp gidiyor. O an hissettiğin şeyleri değil de daha karamsar bir hal. Sanki bütün o güzel görünümlerin üzerine bi tane güneş gözlüğü takmış gibi biri.
Hayat düşündüğüm gibi gitmiyor , gidecek diye bir kaide de yok. Ama ben bunu kalın kafama bir türlü anlatamadım. Anca böyle canım yandığı zaman yazıyorum sonrada unutuyorum sanki sussun diye dondurma alınmış cırlak çocuk gibi.
Sözün özü zaten konuya oradan başladık ama nerelere geldi. Bencillik. Sevmiyorum işte canımı acıtıyor çoğu zaman. Benim gördüklerimi başkalarının görememesi ya da istediğim şekilde davranmaması da ne biliyim bu mu lan dedirtiyor sadece. Konuşmayı bile sevmiyorum o anlarda
Kısacası karşınızdaki insanın bencilliğinin kendisini bile kör edecek dereceye geldiğini anladığınız vakit çaba sarfetmeye gerek yok, gitmek gerek.Gitmek kimi zaman koyucu bir eylem olsada gerçekleştirmek gerek o boğazda düğümü bıraka bıraka.

2010-08-28T03:09:00.001+03:00

Oturmuşsam gecenin bir yarısı yatağımın üzerine ..
Gözyaşlarım ıslatmışsa yastığımı..
Ve sen koynundaysan diye bir yabancının ,
hıçkırıp duruyorsam hala ..
Seni seviyorum demek değil midir bu ?
İki arada kalmakla yükümlüysem ben ..
Hem gidip hem kalamıyorsam ..
Arada kalmışsam ve yıkıp geçiyorsam yoluma çıkanları ..
İsyan ediyorum demek değil midir bu ?
Hastalıklı düşüncelerimden kurtulamıyor..
Hem canını almak istiyor hem kıyamıyorsam ..
Belki unuturum diye her güneşin doğuşunda dua ediyorsam ..
Yavaş yavaş inancımı kaybediyorsam ve sen
her güneşin doğuşunda dimdik gidebiliyorsan işine gücüne ..
Bu inancımı kaybediyorum demek değil midir ?
Dakika başı aklımdaysan ..
Dolduruyorsan gözlerimi hala zaman geçtikçe ..
İçimden yaşamak gelmiyorsa delicesine ..
Bu deliriyorum demek değil midir ?
Sen ki iyiysen mutluysan ve huzurluysan ..
Gelmiyorsa içimden sana elveda demek ..
Ya da mutlusun ya o bana yeter demek ..
Bu kötüyüm demek değil midir ?

İnletmek istiyorsam seni dağların duyabileceği şekilde ..
Öyle ki sesin duyulsun yıllarca yalvar ..
Ama duymasın sesini hiç kimse ..
Senin beni duymadığın gibi ..
Kuyunun dibindeki bir ses olsun o ve
Duymasın ya da bir yudum su vermeye gelmesin kimseler ..
İçimde o kadar beddua biriktirdim ki sana ..
Birini yüksek sesle söylesem
İçimden taşacak senin anıların
Rahatlayacağım ..
Tutmasındandır korkum ..
Hem acımak hem nefret etmek ..
İki keskin uç ..
İkisi de törpülüyor beni zamanın çemberinde ..
Ve ben her seferinde yine başa dönüyorum ..
Dudaklarıma ilk dokunduğunda olduğu gibi ..
O anı yaşıyorum tekrar ve tekrar ..
En iyisi yitirmeli seni ..
Kaybetmeli , gömmeli ..
Hiç doğmamış saymalı ..
Hiç
doğmamış ..

2010-08-28T02:54:00.001+03:00

Güzçiceğim,

Size bu mektubu yazmak ne kadar zor bir bilseniz .. Sizi ölmek uğruna severek ve içimi deşe deşe, kanata kanata yazıyorum ..

Gölgede güneş görmeyen, su verilmeyen, bir yerde yeşerebilir mi çicek ? Solmadan durabilir mi ? Umduğum bir yudum suydu ellerinizden .. Biraz umut .. Ama siz bunu asla bilmediniz..

Sizin bana aşık olup olmadığınızı bilemiyorum hala .. Ne kadar acı bir bilseniz koynunuzdan çıkıp size bunları yazmak . Zira düşünüyorum insan aşkına acıyla mı karşılık verir ? Her aşk kanatır mı böyle ? En çok da beni öldüren, solduran bu güzçiçeğim .. Bendeki bu şüphe .. İçimi yakıp kavuran bu şüphe ..

Yavaş yavaş öldüğümü hissediyorum ... Ölüyor gökyüzü .. Ölüyor deniz .. Sizi bir başkasının yanında gördüğümde kıskançlıktan deliye dönüyorum .. Ama siz o kadar rahat ve halinizden memnun görünüyorsunuz ki, benimle yaşadıklarınızın bir rüya olup olmadığından şüpheleniyorum çoğu kez .. Sizin oyuncaklarınızdan biri mi yoksa aşkınız mı olduğumu merak ediyorum .. Ve diğerlerinin yapamadığını yapıyorum.. Gidiyorum .. İçimde taşıyarak sizi gidiyorum ..

Karşımda o kadar duru, derin ve anlaşılmaz bir şekilde duruyorsunuz ki kendimi yanınızda bir ucube gibi hissediyorum .. Korkularımı hiç mi görmüyorsunuz ? peki ya aşkımı ? Değerim yok mu benim gözlerinizde ?

Benim gözlerimin içinde hep siz varsınız sizin gözlerinizin içinde de ben var mıyım ? ya da olabilecek miyim ? farkedebilecekmisiniz acaba size olan bu ölümsüz aşkımı ? bu talihsiz yazgımı ..

Sevdiniz mi beni ? Aşık mıydınız ? Yoksa sizin için sadece bir oyuncak mıydım ? Belki de bu sorular varken kafamda sizi düşünerek öleceğim bir köşe başında yalnız başıma .. Ve siz asla bilmeyeceksiniz ..

Size aşık , sizi düşleyerek .. kapıdan girmenizi bekleyerek .. her ayak sesinde içimde ayrı kıpırtılar duyarak .. Sizi beklemek .. Ölümü beklemek gibi birşey olsa gerek ..

Gidiyorum güzçiceğim , bu bilinmezlikten , bu çaresizlikten , kendimi düşürdüğüm bu durumdan ve yerle bir edilen gururumdan kaçıyorum .. İçimdeki aşktan kaçıyorum .. Sizden.. Dayanamıyorum karşımda acımasızca duruşunuza .. Karşınızda sizin sevginizi dilenen bir sefil gibi ölmektense, sizden uzakta sizi düşleyerek yaşayabildiğim zamana kadar yaşayacağım..

Aşkınızın bu kadar acı vereceğini nasıl bilebilirdim ? Kader bu mu ? Varoluşumun nedeni bu mu ?

Şimdi gidiyorum .. Zaman daralıyor .. Eğer hemen gitmezsem kalmaktan korkuyorum yanınızda .. Sizi çok sevdim güzçiceğim.. Keşke sizden de emin olabilseydim .. Bugün terketmek zorunda kalmayacaktım her şeyimi ..

Yine de dostane bir veda bu .. Tüm işkencelerinize rağmen .. İz bıraksın istiyorum acıtsın kalbinizi istiyorum gidişim.. Öyle garip bir nefret ki bu .. Anlayamazsınız aşktan yanmadıkça.. Sizi çok sevdim güzçiceğim .. Acımasızlığınıza, küstahlığınıza, kalbimi paramparça etmenize rağmen..

Umarım bir gün aradığınızı bulursunuz ve karşınızdaki yaşatmaz sizin bana yaşattığınız cehennem azabını .. Herşeyi geride bırakabilecek kadar kopmazsınız hayatınızdan .. Aşkınızdan delirecek noktaya gelmezsiniz.. Kıskançlığınızın birinin hayatına son verme derecesine gelmesini
görmezsiniz .. Benden çalınan mutluluk sizden de çalınmaz umut ediyorum .. tek çıkış noktanız olarak ölümü görmezsiniz ..

Sizden istediğim sadece beni sevmenizdi .. Deli gibi.. Gözünüz kör olmuş gibi .. Susuz kalmış gibi .. Elleriniz kimseye değmemiş gibi .. Tek benim olmuşsunuz gibi .. Ama beni sıradan bir oyuncağınız gibi hissettirdiniz ellerinizde.. Şimdi sizin her çağırışınızda ne olursa olsun size koşacağımı biliyorum .. Gururumun arta kalan parçalarını kalbimin artıklarını toplayıp gidiyorum buralardan ..
Lanet olsun deli gibi aşığım size hala ..
Teninize dokunmak istiyorum .. Sıcak dudaklarınızı hapsetmek dudaklarımda .. Ellerinizi hissetmek tenimin her zerresinde ..
Kalbinizi söküp almak istiyorum ...
Ama gidiyorum susmaya çalışarak..

Sizi seviyorum herşeye rağmen
ama bu öldüren belirsizlik , kuşku ..
Dayanamıyorum ..

Elveda Güzçiceğim ..

2010-08-22T02:53:00.009+03:00

Türk filmlerinde bulurum ben kendimi genelde . Küçüklüğümde de böyleydi hep kendimi o filmin içinde hayal ederdim. Ve genelde Türkan Şoray olurdum. Çok severdim napıyım.
Bugün de küçüklüğüme bir armağan olsun ve ' Ateşli Çingene ' filmini analım.
Nasıl bir aşktır bu dedirtmiştir. Kıskançlıktan sevgilisini bayıltana kadar kırbaçlatıp sonra başında ağlayıp elleriyle su veren.
İşte bildiğin yani bilemediğin ' Ateşli Çingene '
Ateşli çingenemiz Türkan Şoray bu filmde resmen Ediz Hun ' u inletmiştir. Hatta adamı hapse attıracak boyuta taşımıştır olayı. Nedeni de tek uzaklaşmasın kendinden, nerede olduğunu bilsin diye. Onu bırakmasın diye sevdiğini hapse attıracak kadar karışık düşünceleri , hırçın bir aşkı olan kadın. Ediz Hun bu durumdan ziyadesiyle kırıktır. Bir güzel söz duyamacağından yakınmaktadır ağzından.

Ve başlar şarkımız hiç unutmam Ediz Hun'un belinde saten kırmızı bir kuşak vardır.

'' Gelincik çılgın aşkım, yanardağım gelincik,
Şüphe dolu kalbimde bir sızısın incecik .
Seviyorum demedin ömrümde bir kerecik.
Bu nasıl bilmecedir açıklasan olmaz mı ?
Daha mı çekeceğim bunca çektiğim az mı ?
Şüphe dolu kalbimde bir sızısın incecik,
Seviyorum demedin ömrümde bir kerecik ''

Yakınmaktadır . Ulen der bi nevi ben seni o kadar sevdim sen bana işkence ettin tarzıdır . Gelgelelim olaylar karışmaya başlar. Ama bu şarkıdır işte olayı en çok gıpta ettiren. Ve o ses.
Bazen düşünüyorum da o zamanlar güzel bir şarkı bulunup üstüne senaryo mu yazılıyordu ? Duygu varmış dedirtiyor Türk filmleri bana . Aşka inanmamı sağlıyorlar belki de ondandır.

( Filmden )

Not : Ben 6 yaşında büyüyünce Ediz Hunla evleneceğim dedim hala evlenemedim.

2010-08-09T02:22:00.002+03:00

Hergün geçmeyi bırakmalı artık kokunu bıraktığın mekanların önünden. Aynı yolu kullanmamalı şuursuzca karşılaşırım diye. Yolu değiştirmek isteyince ama ya bugün karşıma çıkarsa deyip uzatmamalı. Bahane yaratmamalı rastlantıya. Ki nitekim karşılaşamamamız bu vasıfsız acıya kısaca bir veda.
Kokun gelmemeli artık her akşam vakti ılık bir meltem eşliğinde dansedermişcesine burnuma. Hayale karıştırmamalı ellerin sıcağını. Bu ikilem yazgısını salmalı rüzgarlar eşliğinde güzel bir bulutun nemli kucağına. Ne olurdu , ne olacaktı dememeli. Gebertmemeli azıcık da olsa atabilen şu küçük şeyi.
Ne kadar zor olsa da bırakmalı. Çaresizliği gömmeli. Bugün tam bir yıl seveliberi. Amatör takılmaların gereksiz saçmasapan kıpırdanışlarını hissedeli. Ve farkına varış dönemleri başkasına gideliberi.
Ne desem hayalkırıklığı, ne desem boşluk. En iyisi susmalı devrik karanlığımda.

2010-08-05T00:05:00.003+03:00

İçimde bir acım var temiz bir gözyaşıyla salmaya kıyamadığım. Sızlamasına izin verdiğim. Nefeslerimi ürkek bir şekilde alıp vermemi sağlayan.
En hüzünlü şarkılardan bir demet yaptım yine bu gece. Yine aynı ambians sıçtığımın gözlerimin içinde. İç burkulma hali. Günlerden sonbahar yine bana. Yapraklar saatin tiktaklarına denk düşercesine. Elimde hafiften bir rakı durumu. Şarkılar da beni söyler mi ulen sana ? Dillerde nağme olan adın kapak mı olacaktı bugün bana.
Sana benim gözümle bakanlar olmuş, ellerini tutanlar bal dudaktan öpenler olmuş misal. Ve kalkmış şimdi sen bir aşifteye vermişsin gönlünü . Heyecan , çekingen gülümsemeler, konuşamamazlıklar ee yalanmış misal. Aklına gelmeyeceğim misal. Şimdi bu kalbe demezler mi
'' Ne salaksın lan ''
Umurumda değilsin desem boş, aklımdasın desem boş . Ama bir yerdesin ki anlamadığım bir şekilde sızlıyor içim, bırakmak istemiyorum ki ne desem ben.
Elimde kadehim , kalbim katilim , suçlusu sensin düşlerime düşen gözlerinin. Aman be ağzına sıçtığımın dünyası.
Bu gece kalkıp gideceksin ya bu masadan kadehleri bırak yeter .

2010-07-31T22:31:00.002+03:00

Söze nereden başlamalı hiç bilmiyorum aslında. Kafamın yerinde olduğunu da söyleyemem. Kapıları açarken alo diye açıyorum zira bir yalpalama söz konusu beyinde. Ama yazmalıydı yine. Sustuklarımın içimde büyüdüğü bir anda.. Yazmalıydı..
Anneannem rahatsız 3 gündür . İlk doktora götürdüğümüzde epilepsi olduğunu söyledi doktorumuz zira güvendiğimiz bir doktordu da. Ama baktık kriz gibi uyuşmalar devam ediyor bu böyle olmayacak dedik bir Ege üniversitesi hastanesine götürelim. Hayatında hiç üniversite hastanesine gitmemiş ben ne yapılacağını bilmeden.. Açıkcası korkuyordum diyelim yanlış bir şey yapmaktan. Ve hep şöyle bir söylem var ya ''ilgilenmezler,haftasonu doktor yoktur, sallamazlar vs vs.. ''Asıl olay oradaymış bence doktorların ne kadar fıldır fıldır koştuğunu gördüm. Hastanenin ne demek olduğunu . Genç de olsalar aslında işlerine ne kadar hevesle sarıldıklarını gördüm. Ve bu benim düşüncelerimi değiştirdi biraz da olsa. Gelgelelim sonucun epileptik bir durum çıkmayışına. Burada bunu açıklamak istiyorum. Belki çok az kişi okuyacak belki sallanmayacağım ama bu işlerin şakaya gelmeyeceğini düşünüyorum sonuçta can. En ufak bir savsaklamaya gelemez. Bize epilepsi olabilir diyen doktorumuz -ki hiçbir kanıta dayanmadan- Karşıyaka Zübeyde hanım tıp merkezindeki Behiye Mungan dı. Felçlik bir durum yok diyen de oydu. Ama durum felç olma hadisesini gösteriyordu peki biz neden bu kadar oyalandık onun saçmasapan teşhisi içinde . Şimdi ben bu doktorları yetiştiren ve insanların sağlıklarını bir nebze olsun tınlamayan kısacası yani hangi birine güveneyim ? Kime şikayet edeyim ? Atatürkün dediği muhabbet beni Türk doktorlarına emanet ediniz . Bu mudur ? Böyle mi emanet ?
Tıp merkezlerindeki ya da sağlık ocaklarındaki doktorların garip bir sallamazlık durumuna sahip olduklarını düşünüyorum artık. Zira olay sadece onlar için ilaç yazmaktan ibaret. Antidepresan kullanımı artsın. Kocasıyla tartıştı yaz bi antidepresan gitti diye ülkeyi uyutmaktalar. Bizde ilaç sever bir ülke olduğumuzdan hemen atlamaktayız tabiki.
2 gündür anneanneme o kadının aklına uyarak işkence çektiriyormuşum meğerse. Sağlığa beş kuruş değer vermeyen ama cukkasını iyi düşünen bu insanlara ne diyeceğimi şaşırmış durumdayım artık. İçimden sadece şiddete başvurmak geliyor ama hangi birine ?
Gerçekten insana insan değerinin verildiği, illa iyi bir sağlık hizmetinden faydalanmak için zengin olmanın gerekmediği bir ülkede yaşamak istiyorum artık. Biliyorum farz-ı hayal bunlar , daha çok düzeltilecek şey var benle olacak iş de değil onu da biliyorum ama sadece susmamalı işte.

2010-07-30T22:54:00.004+03:00

Uzun zamandır farkındayım ki planladığım hiçbir aktiviteyi yapamamaktayım. Planlamaktan korkar hale geldim o derece. Güya şu anda gerçekleşen Foça rock festivaline gidecektim. Acayip de umutluydum. Gerçi ilk iki gün gitmem diyordum çok enterese etmiyordu beni ama bugün yani 3. gün güzel olacağına inanmıştım hatta 4. ve 5. günün de. Neyse. Şimdi bunları düşünüp daha da sıkılmayayım. Ama Pınar arkadaşımız söz verdi açıp dinletecek sipariş ettiğim şarkıları bende bir nevi o atmosfere canlı bağlantı yapacağım eh bu bile hiç yoktan iyidir.
Gelgelelim evrenin şu garip oyununa. Neden son zamanlarda planladığım hiçbir işlemi gerçekleştiremiyorum bilmiyorum. Saatini belirlediğim zamanlara bile yetişemiyorum. Evrenin beni sınayası tuttu zannediyorum. Pınaritam bu duruma acayip bozuldu ee kız taa İstanbullardan gelip de benim ekişimle biraz sinirlenmedi değil. Ama elimde değildi anneannem rahatsızlanmıştı. 3 gündür onunlayım. O kadar korkuyorum ki bir şey olmasından. Kötü düşünmek istemiyorum bu konuda. Her şey güzel olacak demeliyim biliyorum. Bu günler de geçecek. Ama korkuyorum işte. Bunu neden buraya yazdım bilmiyorum sanırım sustuklarım büyüdü içimde ve dışarı çıkmalıydı sanki sağlam durabilmek için, umutlu olabilmek için. Umutlu olmalı , konuyu kapamalı , her şey güzel olacak demeli bu yazıyı da burada bitirmeliyiz.

2010-07-27T03:03:00.003+03:00

Bir anne kızından umudunu keser mi hiç ? Kesermiş.

27 yaşına girdiğim şu dakikalarda arada acı deneyimler de olmuyor değil. Evde kalmışlığımız yüzümüze mi vurulmuyor ya da işsizliğimiz mi yüzümüze vurulmuyor. Hele ki yalnızlığımız bir osmanlı tokadı edasıyla yüzümüze çarpılıyor. Neyse insan bunlara alışıyor o sorun değil ama insanın annesinin artık umudunu kaybetmesi çok koyuyor be kardeş !
Bizimkiler dün gece bir nişandaydı. Annemden nişana gelen ailelerden biri oğluna uygun bir eş adayı aradığını söylemiş. Annem de bunu salonda anneannem ile teyzeme anlatıyordu. Bende kulak misafiri oluyordum öyle dinlemiyor ayaklarına yatıp. Annem birden ''ben dedi düşündüm birini ama '' Şöyle ukalaca bir gülümseyiş oturdu yüzüme ulen beni düşündü kesin diye. O sırada içten içe bir ses şunu söylüyormuş meğerse '' nahh seni düşünüyor '' Eskiden olsa beni düşünse tepki göstereceğim cümleye şimdi ihtiyaç duyuyorum çok enteresan. Evde kalmışlık böyle bir şey olsa gerek. Annem ailemizden başka bir kızın ismini söylemesin mi . Dünya başıma yıkıldı sanki o ukalaca gülüş birden içine kaçtı . Boğazıma nedensiz bir yumru oturdu. Zaten anneannemde tek çeyizim olan tencere takımlarımı da komşuya ev hediyesi olarak vermiş onun moral bozukluğuna bir de bu eklenince Nejat Alp, Ümit Besen'e bağladım.Bu sırada ekstradan dayımın yaptığı espriler var ben ve Burçine. '' Siz artık evde kaldınız , yaşlandınız ya '' şeklinde. İnsanın ailesinin artık umudu kesmesi de çok koyuyormuş be arkadaş.
Şimdi gecenin bu kör vaktinde aklımda gereksiz gelecek kaygılarıyla oturmaktayım. Halbuki gelişine yaşa di mi kardeş ! Olmuyor işte . Olduramadığım oluşum bu yıllardır. Yalnız kalma korkusu tüm düşünce değişimlerinin anası zaman ilerledikçe.
Yine düşüncelerimin biri bir diğerini yakalayamazken daha fazla saçmalamadan yatayım ben . İyi geceler diler, öperim.

Dipnot : Bugün benim doğumgünümdü. Uzun zamandır yaşamadığım duyguları yaşadım. Burçinim, Pınarım, Taki yanımdaydılar. Ailem . Telefonlaştığım ama görüşme fırsatı yakalayamadığımız arkadaşlarım. Şımarık bir çocuk gibiydim adeta. Yaşlanırken güzel şeyler yaşamaya başladığımı hissettim. Büyümek istemiyorum.

2010-07-16T02:09:00.002+03:00

Bir alt yazının devamı niteliğini taşımaktadır. Ekstradan anlatışlara girilmeyecektir.

Yine bir basketbol macerası yine lise çağlarına dönüş . Yine bir utanış ve ''aman sat anasını'' deyiş. Hayatımda belki de uzun zamandır güzel bir şey olmayışı bu duruma sebebiyet verdi. Ama nolursa olsun hiçbir şey olmasa bile ortada olan şu durum süper bir şey . Heyecanlanmak, bu temmuz sıcağında gördüğün an üşümek falan. Enteresan oluşumlar . Çok da fazla olmayan etkileşimler bunlar. Duymaya istekli olduğumuz. Kafanın karışıp dile hükmetmeme durumları. Saçmalama . Ne konuştuğunu bilmeme gibi yan etkileri de olmakta tabi.
Bugün gördüm onu yine kuzenimin oğlunu götürmeye gittiğimde derse. Bir haftadır can atıyordum neredeyse. Hatta bir arkadaşımın yanına gidecektim onu bile ektim o derece bir yüzsüzlük haddi. Bu sefer salona girmeden önce karşılaştık. Tam başka yöne bakarken yanımdan geçti ve baktı sanki anlık . İşte o an ipler kopmadı değil . Bir terleme hali, bir donma hali. Enteresan bu sefer aklımdan geçen şarkı tamam iğrencim ama '' götür beni gittiğin yere '' idi. Ya da ben götüreyim seni falan gibi düşünceler de olmadı değil. Bunlar 18 yaş üzeri düşünceler biraz. Çok da detaya girmiyim anlaşılmıştır zannediyorum.
İçeri girdik içerisi neredeyse 100 derece sıcaklıkta , düşüncelerime acayip uygun bir ortam. İzlememek elde değildi. Yine sempatik gülüşlerle yakalamaya çalıştım acınası bir halde. Aklımdan binlerce düşünce geçti. Mektup yazıp vermek , numaramı kantinciye vermeye kadar o da ama ona verecekti falan. Okulun girişine yere değişik romantik cümleler yazmak. Balonlar ucurup havai fişek patlatmak falan. İşte o sırada yine aklıma fon müziği olarak şu geldi '' Hey seni yerler yerler, seni ham yapar bu zilliler , yaylanmadan yürü yoksa günah bizden gider '' Olacak birgün günah benden gidecek. O zaman tutabilene aşkolsun bunca heyecan patlamasını.
İzlemeye devam ettim o sırada dedim ki aman bir şeyler dinleyeyim nasılsa görselimiz hazır. Bir de ne duyayım radyoda '' Hayalim üç kelime o da şöyle evli, mutlu, çocuklu '' diye bir şarkı çıkagelmesinmi bana. Nasıl bir sevinç , nasıl gerizekalıca bir sırıtma hali. Oradan atlayıp boynuna sarılmama az kalmıştı ki ayağım takıldı . Neyse bu utanç dakikalarını anlatmak istemiyorum. Evde kalmışlık durumum ve yalnızlığım ortaya çıkmasın.
Sonra bitti her şey . Saat dolmuştu gidecektik. Bir ayrılış hüznü ile gözlerimiz arkaya baka baka ayrıldık oradan. Ve daha önce aklıma gelmeyen bir şey geldi. Adı neydi ya ? Ve ben bunu kuzenimin oğluna çaktırmadan sorabilirdim. Sordum da . Artık adını biliyordum. Artık basketbol kursunun antrenörleri arasından bakabilirdim ismine. Ama şerefsiz internet sitesi daha tam anlamıyla oturtmadığından bilgilerini diğer antrenöre ulaştım facebook tan . Onun da arkadaş listesinden onu bulmaya çalıştım . Dikkatinizi çekerim 898 kusur kişiden bahsediyorum. Ki çoğu da zilli demekki öyle oluyor basketbol camiası demedim değil. Astım kestim sinirlendim niyeyse. Sonra bir de ne göreyim kuzenimle fotoğrafları var aldım hemen onları çaktırmadan kaydettim. Masaüstüm yaptım. Artık sayfa bile açamıyorum fotoğraf gitmesin diye . O derece nacizane bir saftirik tutulmuşluk. Ve saçmasapan şeyler yapma isteği. Bilmiyorum nasıl duyursam sesimi. İçimde tutmak istemiyorum çünkü rezil olunacaksa da olunsun, olunmayacaksa da olunmasın. Özel ders istemek çok mu saçma olur acaba. Aklımdan geçen o mesela.
Bu hoşlanma hadisesi bu güzellik bir müddet devam eder o yüzden üç nokta ile bitirmekteyim durumu.
Öperim , iyi geceler dilerim ve artık elimde fotoğrafı var bildiririm. Numarası da olmalı diğer yazıda. Hedefimiz olsun bakalım.
...

2010-07-09T02:27:00.003+03:00

Kafa dağıtma noktamdayım yine. Yine platoniklerdeyim. Yine kıpraşık yüreğim sevgili bloğum. Çok ama çok ayıp şeyler düşünüyorum üç gündür. Lise çağlarıma döndüm ki ben 27 olacağım neredeyse. Gerçi ben lise çağlarımda böyle şeyler yapmazdım çok içime kapanıktım ama neyse . Galiba onun şimdi çıkıyor acısı. Bir platonik yazılma durumu mevcut.
Olay şöyle vuku bulmakta . 3 gündür kuzenimin oğlunu basketbol kursuna götürüyorum . İlk gün sıkılırım kitap okurum diye yanıma aldığım kitabı hala elime almadım mesela. İçeri girdim abicim bir de ne göreyim olay oradaymış ya . Bu arada dipnot çocuklarla candan ilgilenen erkekleri her zaman çok çekici bulmuşumdur. Yani öyle değilseydi bile artık bundan sonra böyle . Bunu keşfettim. Neyse biri çarptı gözüme ki hala adını bilmiyorum soramadım. Gizemli kalsın dedim. Demedim de sormayı yemedi gözüm. Odaklanmış bir şekilde kendime oturacak bir yer buldum. İçeride acayip bir sıcak. O basketbol şortu olayı , o kastan oluşan bacaklar ve yılan dövmesi. Abicim o ne ya diye bir odaklanma oldu yine. ( Bu odaklanmamalarımın farkedilmiş olmamasını ummaktayım hala zira baya sapık bir bakış olduğunu sanmaktayım. ) Hemen tabi yegane arkadaşım, can dostum , aynı sahneyi paylaştığım Burçinimi aradım ( burada bir şarkıya atıfta bulundum yoksa sahneye çıkmıyoruz biz ) Ve ona dedim ki , Burçin biz hep yanlış yerlere bakınmışız ya asıl burasıymış ya dedim. O da herzamanki şaşkın ifadesiyle , '' noluyor ya , neresi ? '' diye bir sürü soru sıraladı bana. Anlattım böyle böyle diye yuh dedi çüş dedi ehh be kızım dedi. Kapattı telefonu. Dayanamadım mesaj attım ki orada olayın ciddiyetini anladı arkadaşceğizim çünkü ben hiç mesaj atmam.
Geliyorum şimdi rezilliklerime. İlk gün baktım kendime abicim bildiğin hint fukarası gibi gitmişim. Saçlar paçoz nuriye modelinde topuzlanmış , üzerimde cafcaflı bir t-shirt altımda ağarmış bir kot ve gözü kör edecek derecesinde yeşil bavulumsu bir çanta. Ve makyaj sıfır ( ki keşke bi rimel çekseydim ya ) Pek göz göze gelmemeye çalıştım . Sonrasında olayı kontrolum altına alıp izlerken ortalığı bir iki tane paçoz aşifte ve hafif meşref diyeceğimiz hatunun benimkisini kestiklerini gördüm. Abicim bir moralim bozuldu hayır niye bozuluyorsa .
Ertesi gün daha şık bir şekilde saçlarım açık gözümde gözlüklerim ve cilveli gülüşümü takınarak yanıma gittim salona. Birkaç kez göz göze geldiğimizi hatırlıyorum. Bir yandan da acaba diyorum kaslardan mı etkilendim noldu ki . Ama ses tonu da falan hoşuma gidiyor enteresan. Bir dağılma söz konusu. Çok enteresan bak şu an şunu yazarken bile yüzü gözümün önünde. Neyse ses tonu da öyle bağırırken duyduğum ha yoksa hiç konuşma fırsatım olmadı. O aşifteler de oradaydı yine hatta bir tanesi belini ve kıç tarafını açmış oradaki kuşlu dövmesini herkese naklen yayın etmekteydi. Sinirlenmedim ama küfrettim. Burçin de vardı o gün yanımda her ne kadar ders çalışıp kitap okuyor gibi gözüktüysek bir yandan kesmiyor değildim gerçi Burçinim kesmiyordu ama ben bildiğin kesiyordum. Sonra Burçinin o acı dolu cümlesiyle irkildim ''Senden küçük o ya ''
Gelgelelim bugüne. Bugün de yine makyajım , saçım , başım ve hanımefendi kimliğimle oradaydım. En şirin kahkahalarımı attım tek farket diye be adam. Nitekim farketti gibi sanki arada baktı falan kuzenimin oğluna özel ihtimam gösterdi ya da bana öyle geldi bilemiyorum artık. O aşifte kız da yanında bir arkadaşını getirmişti kıçının üzerinde eteğiyle bu sıcakta o okulda o kıyafetle ne işi varsa artık. Çok bilinen bariz bir küfür etmedim değil bayanlar hakkında söylenen ki nitekim onu tamamlıyordu . Farketsin istedim öyle yani işte, kendimce bir platonik takılma ama iyi geldi Acaba dedim hafif boynu biraz açık bir şey mi giyseydim t shirt değil de gömlek mi ne biliyim . Daha ciddi mi falan diye düşündüm. Sonra ulen Selen dedim gençliğinde yaşamadıklarını şimdi yaşıyorsun vallahi o zamanlar böyle maçlara gidip takılacağın zamanları şimdi yaşıyorsun. Her şeyi geç yaşıyorsun bunu da yaşa be kızım dedim. Küçüktü büyüktü uzundu kısaydı bilmiyorum ama 3 gündür şu olayın gazıyla bile basketbol oynuyorum. Hatta ders bile almayı düşünüyorum. Bilin bakalım kimden ? Gerçi şu an buna maddi durumum elvermez ama insan istiyor. Öyle işte bu koca kız lise çağlarına döndü fingirdek platonik ve çok erotik düşüncelerle takılıyor hayatına. Ona şu şarkıyı gönderiyor şimdi '' Hüüüp diye içine çek beni ''
Ve şimdi de öpüyor , iyi geceler diliyor ve yatıyor ..

2010-07-01T03:09:00.002+03:00

Bir gün beyaz atlı prensinin geleceğini zanneden kırmızı rugan ayakkabılı , çiçekli elbiseli ve beyaz külotlu çoraplı bir minik kız çocuğu vardı içinde. Mantığın aşka karışmayacağını anlayabilecek kadar akıllı o küçük kız. Birlikte pamuk helva yemeye gönüllü bir lunapark kapısında. İlk öpücüğünü hayal ettiği gibi , bir salıncakta elleri yanarken elleri arasında bir yaz akşamında melisa kokuları arasında titreyerek vermeye hazır. ürkek, biraz utangaç ama bir o kadar da büyümeye hevesli. Ve bir gün bir dal misali kırılabileceğini hesaba katmayacak kadar saf.
Kalbi kırılır zaman kavramının arasında. Olmaz ki kırılmasa, iç yanmasa. Amaçsız ataklar yapacaktır ilk başlarda. Sonrasında acıyacak , arayacak ve monotonlaşacak düşünceleri bir dağılma esnasında. Sonra göstermemeyi öğrenecek yaralarını başkasına. Sakladığı öpücüklerini dağıtmaya başlayacak o kadar ince eleyip sık dokumadan. Çünkü arayacak aynı heyecanı yabancı dudaklarda. Ve farketmeden büyüdüğünü anlayacak gündelik yaşam kargaşasının arasında. Bir gece oturacak elinde kadehi, bakacak ardına. Kordona karşı dumanını içine çekecek sigarasının son sigaraymışçasına. Asıl yanma buymuş diyecek dumanın arasında. Belli belirsiz bir yaş süzülecek. Diyecek ki ''şimdiki aklım o zaman olsaydı '' Ama bilecek ki şimdiki aklı o zaman da olsa aynı hataları yapacaktı. Başka tenlerde söndürecekti yine kalp yangınını. Başka dudakları hapsedecekti yine. Ve o ilk öpüşü ilk aşkı arayacaktı her seferinde yok olurken yabancı ellerde....

...

2010-06-20T17:09:00.002+03:00

Ne kadar uzaksın baba,ellerin de öyle
beni büyüttüğün şarkı gelinlik kız oldu
ben olamadım, üzülme

Şimdi otursam denizin kucağına,
tütün kokan parmaklarımla şiir dokusam,
devrilse gözlerim rakı masasında unutulan hüzünlere,
papalina tadında çakır keyif olsam,
beklesem çocukluğumu dar ve taşlı Girit sokaklarında,
ağladığımı sadece gece görse,
gelip sarılırmısın Cunda'nın içinden?

Ne kadar uzaksın baba,sesin de öyle
attığımız kahkalar sılaya düştü
papatyalar bile kavuşurken bahara
yanaşırken iskeleye vapurlar,
can çıkar özlem çıkmaz derken
hüzzam makamına iki içli nota verdik

şimdi karışsam denizin mavisine,
dua eden ellerime para sıkıştırsa geçenler,
tutulsa dilim sır vermez türkülerde,
çağırsam sitemleri kaldırımlarla öpüştüğüm akşamlarda,
delirdiğimi sadece yüreğim bilse,
gelip sarılır mısın İzmir'in içinden?

Ne kadar uzaksın baba,yüreğinde öyle
iyi geceler dediğin şarkı vurgun yedi
Ben de yedim üzülme .

Pelin Onay
Resimdeki adam dedemdir , babamdır, yanımda olamayandır. canımın canıdır. Bu günler zor günler adamım herkes yokluğunu yüzüme vururken bilmeden . Huzur içinde uyu.l

2010-06-19T13:26:00.002+03:00

Bazen bu ben miyim diyorum . Bu çileden çıkan. Bu ses bu düşünüş bana yabancı diyorum. Bu kadar bencil olmamalısın Selen.
Olamıyorum da zaten . Ama öyle zamanlar geliyor ki bencil bir yan çıkıyor içimden insanlar üzerime geldikçe benden yapamayacağım ama yapmak zorunda olduğum bir şeyler istedikçe. Ve ben ne kadar zorlasam kendimi değişemiyorum yine yapmaya çalışıyorum elimden geldiğini. Ama kötülük yapıyormuşum gibi de geliyor. Çünkü herkesin sorumluluğunu almak zor ki karşımdakine yürümeyi, koşmayı değil yaslanmayı öğretiyorum. Her şey iyi güzel hoş fakat bu ikilemlerim , gidiş gelişlerim bu anlarda kırdığım kalpler, sonra duyduğum vicdan azabı. Bazen '' gitmek '' eylemini getiriyor sadece aklıma. Kaçmak olabildiğince uzağa. Aradıığm huzuru bulmaya. Belki bir kasabada belki büyük bir şehirde bilinmez. Ben koşmayı yürümenin önüne koymuşken , özgürlük arsızıyken bu prangalar fazla bana. Elimde olmayan nedenleri sevmiyorum artık. Elimde olsun tüm nedenlerim , sonuçlarım. Bitsin bu karmaşa. Bir tutam düzen, bir tutam huzur , bir tutam da mutluluk karışsın artık hayatımda.
Sorumluluktan bunalmış ben yine iç karartıcı bir buhran anında damar şarkılarımdan bir tanesiyle oturmaktayım odamın ortasında . Duvarlara bakıyorum her seferinde. Böyle yaşlanmak istemiyorum. Bu dönemlerden geçmek istemiyorum. Başka heyecanlarım olmalı. Başkalarının hayatlarını kendi hayatıma yeğ tutmamalıyım artık. İyi bir insan olabilmek için çabamı bir tarafa bırakmalıyım. Bazen bencillik gibi gözükse de bırakmalıyım kontrol mekanizmamı.
Böyle olmaz Selen. Böyle yaşanılmaz.

2010-06-06T01:15:00.003+03:00

Bana bir zamanlar ilaç misali geldiğini düşündüğüm sen bu gece karşıma çıktın işte. Bakmayın öyle ilaç gibi geldi dediğime onun haberi bile yoktu bu gelişten. Olmadı , olamadı da. Güzel şehrim yaptı bana güzelliğini yine. Nedensiz bir kuvvetle beni iten ayaklarım sayesinde hiç geçmeyeceğim bir yerden geçerken gördüm o nur cemalini ( zira burada dalga geçmekteyim. ) Enteresan bir şekilde ki burada benim melodramı seven yapımın da etkisi büyük '' gördüğüme sevindim '' şarkısı geldi aklıma. Havadan sudan öylesine laf olsun torba dolsun diye konuştuk. Garip oldu. O heyecan geldi aklıma Onu kaybedişim. Enteresan günler falan.
Ama işte o işte var ya her şey o ''işte'' de saklı. Bir huzur kapladı sanki içimi. O heyecana ulaşabilirmişim gibi. Sanki o heyecana ihtiyacım varmış gibi şu sıralar. Bir korunma içgüdüsü. Bu ağzına s.çtığımın sığınmak ihtiyacı niye yabancı birinin kollarına ? Ya da neden çok mahsun geldi bakışların. Neden bu bir koyunda kokusunu alarak uyuma isteği.
Halbuki şimdi düşünüyorum da hakeden yok gibi. Neden peki bu gözlerinin önünde küçülebilme isteği ? Değmez ya değer san sen işte.

2010-05-23T23:59:00.002+03:00

Hayatım boyunca uzaklaşanlara yakın kalmaya çalıştım hep. Bu benim sefilliğimdi tek kelimeyle. Şimdi uzaklaşıyorsun ya tutuyorum dilimi. İkiyüzlülüğümü biliyor bundan iğreniyor ama yanıma kar bıraktığımı görüyorum saçmasapan bir bilinçle.
Olay hep bundan ibaretti aslında. Başlangıç buradan gelmekteydi. ''Yalnız kalmaktan korkmak'' Hep iyi davranmak iyi düşünmek ve başına iyi şeyler gelecek. Olmuyor herkes birbiriyle yakalayacak diye bir kural yok aynı kaideyi.
Uzaklaşıyorsun ya benden şimdi sen sahte bir tebessümle ilgileniyormuş ayakları yapmak istiyorum sana tek çıkma gitme diye. Yapay bir ikiyüzlülükle. Bunları da dile getirirken gidene dur denmez cümlesi geliyor dile. Peki bu hissiyat ne ile hayra yorula? Ne ile kapatıla ? Gereksiz saçmalıklar silsilesi nasıl durdurula ?
En iyisi uzaklaşmak istiyorsan uzaklaş sen . Farkettim ki güçlüyü de iyi oynayabiliyorum ben.

2010-05-21T02:05:00.001+03:00

İçimde bir melek var bir şeytan sanki. Kıyasıya rekabetteler aklımın üzerinde. Ne tarafa baksam bir hiçlik hadisesi.
Bir zamanlar iyiyi düşünürdüm hep bilirim . Safın önde gideniydim. Ha bunu yüceltmek için söylemek değil amacım. Ama öyleydim huzurum vardı bilirdim. Sonrasında ne olduysa kötülüğü de öğrendim . Ha bunu da yüceltmek için değil amacım. Ama öğrendim bir şekilde istemesemde. İlk zamanlar dokunulmaması gereken ama dokunmaya da sinsiden sinsiye ihtiyacımız olan yasak bir meyve gibiydi. Sonrasında uzaklaşmak istesek de içimizde yer etmiş bulduk . Şimdi ne kadar uzaklaşmak istesek kötü düşüncemizden bir bağımlı misali uzaklaşmaya çalışırken bile çekiliyoruz sanki. Kimse net iyi değil. Kimse de kötü. Herkesin içinde var biraz iyi biraz kötü. Tek sorun kötünün olmasını istememek içimizde.
Ben istemiyorum mesela. Birkaç sene önceki halime dönmek istiyorum içten içe. Karanlıklarda değilim belki de ama aydınlığa da alışık değil sanki bünyem. İki arada kalmak hadisesi. Ne tam varım bir kavramın içinde ne de yokum ben içten içe.
Yoğrulmuş bir halde duruyorum galiba bu durumların kasasında. Her an kullanmaya hazır rafta tutuyorum tüm kavramları. Ne yapmalı bilmem bilemem bu soru işaretleri arasında.
Etraf karanlık mı aydınlık mı bilememek en kötüsü. Ruhun kör oluşu.

2010-05-18T02:11:00.003+03:00

''Kız senin sebebune yar senin sebebune kaldım istanbullarda kaldım istanbul. ''
Tamam konuyla ya da ne yazacağımla hiç alakası yok ama dilime dolandı işte. Gecenin tam da bu uyumaya beş kala zamanında.
İçimden bağıra çağıra öff püff diyip şarkı söylemek geçiyor ama tutuyorum kendimi zira gecenin geç bir vakti olduğundan komşularıma o gereksiz rahatsızlığı vermek istemiyorum.
Kardeşimi bekliyorum ve bilin bakalım niye ? Güzelim boyozumuzdan çıkmışken sıcak sıcak almaya gitti çünkü. İnsanın kardeşi var mı kalorisi var. Evet az önce şarkı söylemek istiyordum şimdi boyoz bekliyorum . Ne alaka diyebilirsiniz bende düşünce akışımı tam olarak yakalayabilmiş değilim. Ha yakalamayı ister miydim evet ama genelde zorda kalmadıkça yakalamıyorum. En son yakalayışımı zorla dramatik yazarlık sınavında gerçekleştirmiştim o da ayrı bir konu.
Gelgelelim bugünümüze dünümüze yarınımıza bakalım. Önümde kısa bir zaman ve çalışmam gereken yığınla konu var. Bugün şunu düşünüyordum mesela tek şu sınav meselesini sallamamak için öss formlarında yanınızda defter kitap getiremezsiniz demiyor getirsek nolurdu düşüncesiyle yola çıkarak kopyaya girer diyenlere vereceğim cevaplara kadar hepsini hazırlamıştım. Hukukun üstünlüğü ile de bu kopya olayından kurtuluyor en yüksek puanı alıyordum.
İkinci düşüncem ise bir gözlük icat etmek öyle ki bu gözlükle sınavdaki soruları bilen bir grup insana aktarıcam onlar çözecek çözdüklerini ise bana kulağımın içindeki çip vasıtasıyla iletecekler ve ben yine nolucam en yüksek puanı alıcam.
Ve bunları düşünürken farkettim ki hınzır planları düşünürken gereğinden fazla zaman harcıyorum. Haydii buyur buradan yak bir de buna canım sıkılmasın mı . Masamın başına oturamadığım gibi attım kendimi bilgisayar başına. FF twitter derken kafamı dağıtırken içimden de ''Selen gösterecekler sana ebenin nikahını sınavlarda . Sen daha otur dizi bak'' demiyor değildim. Ben nasıl bir insanım anlamadım bir rahat oturamıyorum hep bir şeyler batıyor. Var mıdır psikolojide bunun bir adı ?
Baktım ki iyi değilim selen kalk dedim cafcaflı bir oje sür . Nitekim bunu da gerçekleştirdim biraz kafam dağılsın diye. Ve farkettim ki dağılmayan şey dağıldı. Kışın rengarenk çorap almak yazın ise rengarenk ojeler acayip dağıtıyor kafamı bu konuyu da tespit edip burada yazarak ölümsüzleştirdikten sonra kapının çalışıyla yerinden kalkıp bu hatun kardeşinin yanına gider ve sımsıcak boyozunu eline alır...

2010-05-06T00:49:00.004+03:00

İzmirim ya söyle ben şimdi seni nasıl sevmeyeyim. Yine melisa kokuları altında güzel bir gece yaşattın kollarını açtığın insanlarına.
Bu gece Hızır ile İlyas ın buluşması. Hıdrellez. Etrafta bir eğlence bir birliktelik duygusu hakim. Açılmış güller apartman bahçelerinde de olsa. Melisalar kokularını salmış dört bir yana. Hafiftan ılıman bir rüzgar dalgalandırmakta saçları. Acayip güzel bir bahar akşamı. Kiminin elinde çiğdem kiminin elinde darı . Ve bizler bu arada dipnot asla çiğdeme çekirdek, darıya mısır demeyiz. Uçurtmalar göklerde. Fotoğraf makinaları ellerde. Aileler yürüyüşlerde ya da oturmuş çimenlerde. Kimi almış eline dondurmasını kimindeyse rakısı. Belli belirsiz bir gülüş yüzlerde ve havada belirgin bir huzur dokusu. Sanki hiç düşünceleri yokmuşcasına.
Dilekler asıldı gül yapraklarına. Resimler yapıldı cin ali kıvamında. Umutlar tutuşturuldu belki de bir çiçeğin gövdesine. Umutla , coşkuyla cıvıldayan bir havada melisa kokuları arasında.
İzmirim söyle ya ben şimdi seni nasıl sevmeyeyim.

Ne demiş şair :

izmir! ../..sen benim erkeğim gibisin
ne olursa olsun bana sarılacak gibisin

2010-05-03T01:52:00.003+03:00

Bir süre biz olacağız, bir süre sonra da iki yabancı birbirini unutamayan..
Yolda görsek selam veremeyeceğiz belki de hatıraları yaşatacak diye. Gözlerinden, sözlerinden ve kendi özünden kaçan yetişkin bireyler olacağız . Bedenen var olan bir cisim olup ruhen 1-0 yenik devam edeceğiz hayata. Böylelikle acıya alışmayı, dayanmayı ve en önemlisi sabretmeyi öğreneceğiz ve ondan sonra silinecek, yok olacak bazı şeyler hiç yaşanmamış gibi.. Hislerimiz değişmeyecek belki ama titreşimleri azalacak.. Acılar daha az acıtacak kalbimizi.. Gözyaşlarımız "iki gözüm iki çeşme" şeklinde değil de tasarruflu bir şekilde akacak..
"Bir an gelipte küllenince,
Yüreklerimiz dinlenince,
Başka sevgilerde teselli bulunca,
İşte biz o gün tükeneceğiz.. "
İşte o birgün ateşimiz küllenince yıllar sonra (sevdanın şiddetine göre değişir) Yüreklerimiz yeni yollara açınca kapılarını işte işte "biz" o gün tükeneceğiz.. Biz diye bir kavram olmayacak.. Bir zamanlar "biz"dik şimdi iki yabancı gibi davranması gereken güçlü oyuncularız.. Ama hep bir sızı kalacak ne kadar oynasakta oyunumuzu.. Bir gülüş hatırlatacak en olmadık yerde beni sana, seni bana ve acılı bir tebessümle geçiştireceğiz olayı hiçbirşey olmamış gibi yaşanmamış gibi.. Gözlerimiz dalacak arada o zaman eski yıllara geri döneceğiz bir anda ne olduğunu anlamadan.. Belki de en üzgün olduğumuz anlarımızda hatıralarımızda teselli bulacağız..

2010-04-25T22:32:00.005+03:00

Yürüyüşten döndüm az önce. ( Bir yazıya böyle başlanır mı bilememekle birlikte tam olarak olsun artık yapacak bir şey yok ) Evet nerede kaldım yürüyüşten döndüm az önce. Ve kendimin çok da iyi olmadığıma kanaat getirdim artık. Hep bir söylenti vardı ve ben bu söylentilere hep iyi şeye özenin diye cevap veriyordum ama. Yolda yürür halde olduğumu unutup eller havaya moduna girip hafiften dans moduna geçmem çok da normal bir şey değil zannediyorum. Zira bir doktora ihtiyacım olduğunu hissettirdi bana.
Olay şöyle vuku bulmakta. Ben her akşam sağlıklı yaşam hesabı yürüyüşler yapmaktayım. Karşıyaka sahilden Bostanlı takılmaktayım bu sahil güzergahlarında. Bir de tempolarım var tabi aklımda bir şey kurup ona göre tempo yaratıyorum. O konuyu çok da açmak istemiyorum o da ayrı bir dava. Neyse.. Mp3 playerim vardı yanımda bir şeyler dinleyeyim dedim her zamanki gibi. Belirli yürüyüş şarkılarım var mesela onlardan sıradan gider olay.
Yürüyüş şarkılarım arasında
Carry on my wayward son , short skirt long jacket, stargazer, processed beats, fear of the dark, there is a light that never goes out , barracuda , slippery when wet gibi birbirinden alakasız şarkılar bulunmakta .Arada bir yerde Hande Yener çıktı bu son şarkısı zıpırık zıpırık ve ben kendimi bir anda sallanmayı bırak eller havaya modunda buldum bir de şarkıyı söylüyordum. Biraz biraz sonra kabustan uyanmış gibi oldum zira yadırgayarak bakan gözler üzerimdeydi. Çok utandım o gözleri görünce fakat bir o kadar da eğlendim enteresan şekilde.
Kopmak güzelmiş her nerede olursa olsun.

2010-04-24T19:25:00.002+03:00

Az önce odamı süpüreyim derken odamı kapıda nazar boncuğuyla karşılaştım. Bugün hiç keyfim olmamasına rağmen buruk bir gülümsemeyi yerleştirdi yüzüme. Sanki sefil hayatıma nazar değmesin diye duruyordu gözümün içine baka baka. Dalga geçiyordu yine evren benimle.
Zorluklarımız var hepimizin. Hayat sürüklenmelerimiz. Nerede olduğumuzu unutup kendimizi başka yerde buluşlarımız. Tanıyamayışlarımız aynadaki suretlerimizi. Bu bir geçiş dönemi mi ki ? Ben böyle değildim cümlesi neden bu kadar kemiriyor beynimi. Neden rahat değilim ?
Bencil hissediyorum kendimi son zamanlarda. Hissetmekle de kalmıyor öyle olduğumu görüyorum zaman. Yalnız kalmak istiyorum yapayalnız. Kafamı dinlemek. Huzur bulmak. Hiçbir şey hiçbir sorumluluk olmasın istiyorum üzerimde. Ağır geldiği farkedilsin istiyor ve çocuk gibi şımartılmak istiyorum belki de . Belki de biri bana acısın yardım etsin istiyorum. Sessiz çığlıklarımı duysun istiyorum biri. Ama sonra da kendime saklamak istiyorum tüm güzellikleri ve çirkinlikleri. Ne istediğimi biliyor , ne bildiğimi istiyorum. Yürüyorum ama nereye varır bu yürüş belli değil. Sadece yürümek. Halbuki zaman akıyor yürürken ben, dönerken dünya.
Bunları düşünürken kendimden tiksiniyorum çoğu zaman. İnsanların ne dertleri var senin dert ettiğin şeylere bak diyorum. Kayboluyorum inanç sistemimin içinde. O zaman kapatmaya yelteniyorum tüm konuları umudum da sönecek diye. Hafif bir mum ışığı olsa dahi onu kaybetmek soluğumu kaybetmeye benzeyecek belki de. Korkuyorum bir savruluş anında söndürürsem diye kaybolmaya yeltenen narin ışığı.
Derin ve kocaman bir nefes çekmek istiyorum içime saçlarım savrulurken rüzgarda. Denize bakmak istiyorum bütün bir gece . İçimdeki karanlığı, karışıklığı götürsün çok uzaklara dalgalar. Şımarık bir çocuğum belki de . Savaşmaya gücün yok mu diyebilirsiniz . Açıkcası yok diyecek kadar bezgin ve bırakmışım uçurtmanın kuyruğunu. Uçurtmanın kayboluşu önemli nereye gittiği değil belki de. Halbuki kılıçlarımı kuşanmıştım ben her türlü zorluğa ama şimdi ellerim öpüyor yerleri iç hırıltılarıyla.
Yalnız kalmak istedim bazı zamanlar da kalabalıklarda kaybolmak. Her şeyi yaşadım diyemem. Zaman ne gösterir nasıl konumlanır hiç bilemem.
Ben gençlikten olgunluğa ya da yaşlılığa dönen ama bunu bir türlü kabul etmek istemeyen kendince küsmüş sessiz çığlıkları olan dengesiz bir kadınım. Tanıştırayım :
Bu da yazarak döktüğüm en temiz gözyaşım.

2010-04-22T00:50:00.003+03:00

Sen kaçmaya çalıştıkça benden ütopik bir dünyaya benzerdin gözümde. Ağız sulandırıcı ama bir o kadar da imkansız ulaşılması.
Sen kaçarken benden geçmişinden, geleceğinden, bugününden umutsuz ama dirençli bir dua sallardım yukarıya kaçma artık diye. Ama bilirdim ki kaçsan da üzülmeyeceğim ben yine. Kabullenişim celladımı sevişim.
Nice rüyalar eskittim yolunda, nice umutlar söndürdüm sigaramla arka arkaya. Kaç dua sıraladım isyan eder gibi yukarıya. Ama sen büyük bir inatla direndin.
Şimdi sen gelsen bana ikimizin de bir hiç olduğunu bilecek kadar büyüdüm artık. O aşık kızı değilim annemin. Kıymetlimdin ya bir zamanlar nasıl bu kadar verdin değerinden. Sen değilmişsin asıl korkulacak olan. Zaman.
Kaçarken, direnirken savurmuş bizi zaman. Şimdi yüzüm yok umut etmeye seni. İsteğim de. Ve cesaretim de yok kapıma geldiğinde.
Şimdi sen bir ahir anı bense kafamda bir arı kovanı debeleniyoruz.

2010-04-09T01:47:00.002+03:00

Bir hayal kurdum bu gece. Omuzundaydı tebessümlerim. Kokusunu içime çektiğim adam dünyasında boğulduğum adam ızdırabımı da mutluluğumu da bağladığım adam geliyordu , o koca adam direnişini bırakıp teslim oluyordu işte.
Sarıldı bana sımsıkı hemde elinden kaçmaya çalışırmış gibi. Tuttu ellerimi yağmur yağarken ve korudu kahraman misali beni. Çaktırmadım ama hissettim saçlarımın kokusunu içine çekti. Sevdi beni kimsenin sevmeyeceği gibi. Öptü can yakar, can verir, can alır gibi. Enkaza çevirdi, yarattı viran yerinden parçalarımı toplayarak. Acımadı , acıtmadı. Yandı yaktı. Can alacak gibi baktı incitmekten de korkar gibi. İki ucu aynı anda yaşar gibi. Kendimizden korkar ama yine de yanmaya hevesliyiz be sevgili.

Bu da öylesine benden..

2010-04-07T01:30:00.001+03:00

Sapla bıçaklarını kalbime .Sök al içimde ne varsa .Senin demenle değişecek mi zannediyorsun her şey .Sen durduracak mısın dünyayı . Sen mi kapatacaksın yaraları yaralar açarken .
İnadından ve inadımdan bir şey kaybetmedik hala biliyorsun di mi ? Ve zaman akıyor sen hala aynı taş kafalılığınla nefes alıp veriyorsun ..Almaman gerekirken ..Sevmemen gerekirken sevdiğini söylüyorsun . Kan kusuyorsun .Can çekişiyorsun .Kıskanıyorsun ve kendini milyonlarca yalana inandırıyorsun .Görmek güzel gözlerimle kozların bana geçtiğini .. Bilmek güzel acı cektiğini .. Ve öldürmek güzel, tenim tenine değmeden .. Hapsetmeden seni ..
Acı çektirme sırası bana geçti acırken ben .. O kadar telli duvaklı yaralar bıraktın ki kalbimde sana inanmak , peşini ıstırapsız bırakmak gelmiyorsa nafile yüreğimden ..Kötülüğüm seninle çıkıyorsa ortaya ve beni inandırıyorsan kötü olduğuma hala .Seninle ilgili düşüncelerim hep acı doluysa, kahır doluysa, can acıtmaya dayalıysa ve sen hala bir pislik gibi yaşayabiliyorsan hala .Yaşama .
Beni benden alan, yeni bir insan yaratan , yarattığınla oynayan ve Tanrı rolune soyunduğunu düşünen sen . Şimdi sen . Sen dua edeceksin etlerin koparken ..

Sen Sahip Ben Köle

2010-04-07T01:28:00.001+03:00

Sana biriktirdiğim yıllarca yazılmış binlerce şiirim, şarkım var ..
Senin için yazılmış ,
Sahibini beklemiş usul usul bir köşede ..

Şimdi sen sahip ben köle
Olmalıdır yerim dizlerinin dibinde ..

2010-04-03T22:23:00.002+03:00

Bazen hayat dizilerdeki gibi olsa demiyorum değil. Ama bu bizim bildiğimiz Türk dizilerimizden değil. Aşk ihanet kin nefret öpüşme sevişme amcasının karısını götüren dizilerimiz gibi değil. Aksine ne bileyim bir Fringe bir Lost bir supernatural bir house vs vs.
Hayal gücüm geniştir bazı zamanlarda. İzlediğim her şeyden etkilenirim eğer çok sevdiysem ve ara ara tekrar ederek izlemeye çalışırım. Bir zamanlar bir karate filminden çok etkilenip karate öğrenmeye çalışışımı ve kardeşimin dudağını patlatışımı hatırlıyorum. Ya da ''dirty dancing '' deki esas kızın girip çıktığı gibi gittiğim otellerin arka taraflarında gezmişliğim vardır. Gerçi oralarda hiç karşıma Patrick Swayze çıkmamıştır. Bu da acı bir gerçek tabi. Yüzüme çarpınca o zaman çok koymuştu şimdi gülerek anlatıyorum ama o zamanları gelin bir de bana sorun. Haa bir de diş teline özenmiştim ya o filmle neden bilmem.
Şu sıralar takıntım Fringe. Alternatif dünyaya özenmiyor değilim. Alternatif dünyada neyim acaba diye çok merak ediyorum. Kesin süperimtrak bir kafam var. O dünyadaki Selen ben burada tüm hataları tükettiğimden yapmıyordur zannediyorum. Bu da benim alternatif düşünüşüm. Onun açıklarını ben benim açıklarımı o kapatıyor gibi. Alternatif dünyada saçmasapan yönetim , yöneticiler de yokmuş mesela. İnsana değer verilen bir dünya ve bilimin önemli olduğu bir ülkeymiş mesela. İşsizliğin olmadığı vs fistan. Ütopik bir dünya yani sözün özü. Bu arada tabi Olivia Dunham ı da es geçmemek lazım. O nasıl bir hatun ve o nasıl bir pantolon duruşudur. Haa bir de çok güzel bir chevrolet im varmış mesela.
Supernatural ımız var. Diyeceksiniz ki işin gücün yok tüm gün dizi mi izliyorsun diye. İnsanın bazen kafa dağıtacağı şeyler olması güzel olabiliyor. Gerçi dizi sezonumu haftada on a çıkarmam pek de iyi olmuş değil ama olsun seviyorum hayal etmeyi. Nedense supernatural da kendime bir tek yer bulabiliyorum biraz arabesk kaçsa da Dean Winchester ın yanı . Benim yerim senin yanın diye ve hatta daha da iğrençleşerek küçük emrah tan ''sensiz ben nefes alamam ''adlı eserle de dizi reklamlarını hızlandırmak istiyorum. '' Ready for love '' adam sayesinde birgün evlenirsem nikah şarkım olacak mesela enteresan. O derece yer etti . Ki izleyenler bilir ki o şarkı hangi sahnede çalmıştır. Ha bir de şu var ortaokul çağındaki kızların yapacağı bir şey ama Dean in fotoğrafı masaüstüm mesela. Ananemin gelip onu görüp '' Aa sevgilin mi? '' deyişi ve benim de ' Ahh keşke ' deyişim ayrı bir evde kalmışlık meselesi tabi. Bu yüz kızartıcı anım lütfen daha sonra yüzüme karşı kullanılmasın zira domates gibi kızarabilirim.
House olayımız var . House adam ne kadar gıcıkmış gibi gözükse de zekasıyla etkileyen türlerden. İnsana çekici gelmiyor değil. Ama anlaşılması bir o kadar zor. Hastası olmaktan onur duyardım dizide. Ama gel gör ki teklifi geri çevirmek zorunda kaldım fiyatta anlaşamadık. Dizideki en önemli etkenlerden biri de şu an ismini unuttuğum sarışın avustralyalı çocuğun aksanı.
Flashforward gelgelim bu dizide gıcık olduğum tek bir şey var. Penny . O nasıl bir oyunculuktur nasıl bir konuşmadır. Çok itici geliyor niyeyse. Konu çekici geliyor. Devamıl kendimi soruşturma yapanlardan biri olarak düşünüyor kendimce çıkarımlara varıyorum ama bu benim çıkarımlarımı kullanmıyorlar hiç. Lost ile tanıdığımız charlie nin ukalalığı ve ağdalı konuşması ilgi çekici.
How i met your mother deseniz Barney Stinson forever diyebilirim. Big bang theory de ise sheldon cooper. İnsan ilişkilerinde bu kadar umarsız ve bilgisiz ama bir o kadar da zeki bir tip . Onunla aynı evde yaşamak nasıl olurdu ki ?
Lost var ilk başlarda sawyer için başladığım şu dizi ne kadar da saracakmış meğerse. Adamlarda nasıl bir zeka var çözebilmiş değilim. Senaryo ekibinin arasında olsam böyle mal mal bakardım yüzlerine zannediyorum. Bu dizinin yazım aşaması nasıl oluşuyor çok merak ediyorum. Ve bu diziyle aklıma gelen ilk cümle niyeyse hep ''ıssız bir adaya düşsen yanına alacağın 3 şey ne'' cümlesi . Bunun için de kendimden tiksiniyorum evet ama ben değilim bu cümleyi yaratanlar kafamıza kazıyanlar utansın değil mi ama.
Chuck var off chuck bu dizi furyasının içinde geçen sene bana siyah conversleri aldırıp ayak sağlığımın içine eden dizi. Bu dizinin genelde müzik seçimleri çok hoşuma gidiyor ve saçmalayışı .
Hayale elverişli bir bünyem var napabilirim. Benim de bunlar işsizliğimde avuntularım. Eğleniyorum. Zevzekçe belki ama öyle.
Bu arada yazdıklarımda hiç giriş gelişme sonuç hissiyatı bulundurmuyorum. Akışına bırakıp gelişine vuruyorum.

Not : Bunu yazdığımda odam çok dağınıktı. Yarına da dağınık olursa yuh bana tamam mı ? Kendine not cır cır konuşacağına otur da odanı toparla biraz bakim hııııııı

KLEOPATRA VE ÂŞIKLARI

2010-03-21T18:37:00.001+02:00

Saray pırıl pırıl. Şarkıcılar hep bir ağızdan
Destan okuyorlardı, filâvta ve rubabın akışıyla.
Melike sesiyle ve bakışıyla
Canlandırıyordu ziyafeti ihtişam içinde.
Gönüller sürükleniyordu onun tahtına doğru
Fakat altın tasın önünde, O, birdenbire daldı derinlere
Mucizeli başını, omuzuna eğip durdu.

Ve şimdi muhteşem ziyafet sanki uyukluyordu,
Davetliler susmuştu. Şarkıcılarda ne ses, ne seda vardı!
Ama işte, eğilen başını O kaldırdı yine,
Işıklı bir yüzle başladı sözlerine:
"Mutluluğunuz sizin, benim aşkımdadır,
Dinleyin beni, ben dilersem eğer, siz
Benimle bir olabilirsiniz.
İhtiras alışverişine kim giriyor, kim?
Aşkımı satıyorum ben,
Hayatı pahasına bir gecemi benim
Söyleyin, kim satın alacak içinizden?"

Sustu ve korku sardı herkesi,
Yürekler burkuldu şehvetle...
O, yüzünde soğuk bir cüretle
Dinlemektedir şaşkın mırıltıları
Ve küçümseyen bakışlarını ağır ağır
Hayranlarının üstünde dolaştırmaktadır.
Birden bir insanın çıkışıyla yarıldı kalabalık
Onun peşinden geldi iki kişi daha
Duruşları pervazdı, gözbebekleri ışık.
Melike karşılıyor gelenler ve böylece
Alışveriş bitiyor: satın alınıyor üç gece.
Ölüm odasıdır çağıran onları artık.

Şimdi kutsal kâhinler
Donakalmış davetliler önünde
Uğursuz kâseden
Sıra kur'asını çekiyor birer birer.
Birinci Flavius, son Roma bölüğünde
En yırtıcı asker.
Çıldırtabilirdi onu
Katlanmak bir kadının azametine,
O kabul etmişti zevkin meydan okuyuşunu,
Kızgın kavga günlerinde koşar gibi
Düşmanın davetine.
İkinci, Kriton, genç hakim,
Epikür bahçelerindendi,
Kharite'lerin, Kıbrıs'ın, Amur'un
Şairi ve hayranlarındandı.
Üçüncü, yeni açmış bir bahar çiçeği gibi
Okşuyordu gözü ve kalbi.
Ünlü değildi, adı asırlarda tutmamıştı yer;
Yavaşça gölgeliyordu
Dudaklarını ilk tüyler;
Genç yüreğinde tecrübesiz gücü
Kaynıyor ihtirasla;
Heyecan ışıldıyor gözlerinde.
Mağrur Melike hüzünlü bakışlarını;
Dondurdu onun üzerinde.

"-Ant içerim... Ey zevklerin anası,
Mislini görmediğin gibi hizmet edeceğim sana.
Satılık bir cariye gibi gireceğim,
Kandırıcı ihtirasların odasına.
Dinle beni, gücü büyük Kıbrıslı sen,
Ve siz yer altı hükümdarları,
Ey gazaplı Ayda'nın ilahları,
Yemin ederim ki, sabah şafak sökene kadar
Arzularıma hükmedenleri, ben
Tatlı ihtiraslarla doyuracağım,
Ve bütün esrarlı aşk hünerleriyle
Ve misilsiz bir rehavetle onları yoracağım.
Ama, kızıl sabah ışıklarıyla,
Sökünce ölümsüz şafak,
Yemin ederim ki ölümün baltasıyla
Bu bahtiyar başlar yuvarlanacak."

Ve işte artık gün batıyor,
Altın bir yay gibi doğuyordu ay.
Örtüldü baygın gölgelerle
İskenderiye'de saray.
Fıskiyeler coşuyor, meşaleler tutuştu.
Buhurdanlar tütüyor ağır ağır, yer yer...
Dünya ilâhlarının bekliyor emirlerini
Tatlı, ihtiraslı serinlikler.
Sessiz ve ihtişamlı karanlıkların,
Gönlü çeken mucizeleri arasında,
Ve gölgesinde erguvani perdelerin
Işıldıyordu altın oda...

1835

Aleksandr Sergeyeviç PUŞKİN

Çeviri: Nâzım HİKMET

2010-02-17T00:09:00.002+02:00

Okudum şiirimi -yalnız bir opera- geldim odamın loş aydınlığına. Ambians yarattım kendime belki huzurlu olurum diye geceleri. Masalar kurdum penceremin önüne kalemliklerimi dizdim kitaplarımı yerleştirip dikkatimi toplar çalışırım diye. Yapabiliyor muyum peki ? Güzel soru kendi kendime. Birşeyler var engelleyen beni . Bir yanım kopuş aşamasında hayatla bir yanım da sıkı sıkıya bağlanmaya can atar vaziyette. Yoruluyorum gel gitlerimde.
Neyse ama bir yandan da çalışma isteği var ya o bile bir şey . Neden buraya geliş neden günlük misali buraya yazış bende bilmiyorum. Son dönem iletişimsizlikten olsa gerek. Ya da hep dinleyip anlatamamaktan içimde tutmaktan kaynaklı. Ee bir püüf ! diyor insan . Gerçi yazmaya dökmeye çalışıyoruz da içimizi noluyor ? Düşünceler karman çorman belli bir mantık aşaması bile yok. Neyi nereden tutsam dipsiz bir kuyu mübarek. Dalmaya da üşeniyorum ya . Yüzeysel takılmacalar.
Bir de bunlar yetmezmiş gibi evdeki inşaat sıkıntısı oraya koştur buraya koştur durumları germesin mi adamı . Ee gersin . Ki nitekim geriyor da . Klozetler fayanslar derzler efendime söyliyim iç takımlar kemerli kemersiz her türlü bilgiye sahibim. Araştırma aşamasında sanki füze aldık anasını satiyim. Giden zamana mı yanıyım halbuki git bi yerden hallet di mi ama yok illa bi çin işkencesi çektirilecek kendime. En büyük derdim kendimim sanki ağzıma .ıçıyorum o derece. Şimdi oturmuş burada sinirle bir yandan boynumu kaşırken aslında yarın ne yapacağımı düşünmemeyi istiyorum ya da nerede yıkanabileceğimi. İğne batırılıyormuş gibi hissediyorum her yerimden ıyh gıcık bir durum . Sinirimi bir nevi buradan aktardım sevgili bloğum. Ama bununla da bitmiyor ki .
Sabah sabah gün güneşli insanlar neşeli derken yüzyılın geyiği pozitifleşme aşamamda negatifleştim. Anot katot mevzu bahsi. Bazen anneler de sinir küpü yapabiliyor insanı. Ne kadar az tutsamda bu katotlaşma olayımı yine de katot katotdur öyle diyim.
Beni tek toparlayabilense bıcırığımı ve kuzenimi görmeye gitmiş olmamdı. Sanki şarj oluyorum onlarla takılırken. Seviyorum çikitoslarımı.
Geldim eve savaş alanı mübarek. Girdim odaya.
Bu iletişimsizlik bana çok koydu efendiler. Acayip sıkılmalar, sıkılmacalar, üffleyip püflemeciler.
İyi dedik hoş dedik yalnızlık güzel dedik bir baktık ayvayı yedik.
Ağzına top atayım böyle hayatın ( şu anki ruh halim )

masal

2010-02-07T00:24:00.001+02:00

Yüzyıllar önce yüzyıl uyuyan bir prenses varmış ,bir büyücünün zulmünün esaretinde kim bilir belki olabilecek bir uyanışı beklemiş yüzyıl boyunca.

İşte o masal;

Her masalın ,her söylencenin uzun uykusunda bir uyanma vakti vardır.Ve o gelmeden girişilen her eylem bir serüven yalnızlığı olarak kalır.Öyle anılır.Ve yüzyıl sonra vadesi erişip bir prens çıkmış ortaya.Masalın ve yüzyılın kendisine verdiği bu görevi seve seve üstlenmiş; zaten uyuyan güzel hakkında yüzyıldır söylenegelenlerin etkisinde daha onu görmeden deliler gibi tutulmuş ona.Kendisine verilmiş misyona mı,uyuyan güzele mi aşık olduğunu ayır edemeyecek kadar toymuş o zamanlar.Böylelikle hayranlığın ,sevginin,sevdanın,aşkın,cinselliğin ve beraberliğin bir kulak dolgunluğu olduğunu bir kez daha görüyoruz "Bizim"sandığımız birçok duygunun,düşüncenin,değerin ve doğrunun içimize usul usul işlenmiş bir kulak dolgunluğu olduğunu...

Ve prens dudaklarında yüzyıldır beklettiği öpücüğüyle birlikte saraya doğru yollandı.

Masalına kahraman olma zamanı gelmişti.

Prensesin odasına geldi.Prenses uykusunun içersinde batık bir gemi gibi gizemliydi.Uykusuyla bütünlenmiş güzelliğine,efsanesinin güzelleştirdiği yüzüne uzun uzun baktı Prens.Çok uzaktan ,çok uzaklardan,tam yüzyıl sonrasından baktı.Sonra kararını verdi:

Aradan yüzyıl geçse de uyandırmayacaktı onu.

O gün gelse de.

Uyandırdığında bu sevdanın,bu büyünün,bu tılsımın bozulacağını biliyordu çünkü; bir bakış,birkaç söz,bir dokunuş her şeyi bozacaktı.Sevmek suskunluktu, sevmek kesin sessizlikti,sevmek uzaklıktı,sevmek dokunamamak,erişememek, sevişememekti.

Ya da yüzyıldır böyle öğretilmişti sevmek.

Gözlerini açar açmaz ,yüzyıldır gördüğü düşlerin anımsayamadıklarından ve o düşlerin tümünden,sızıya benzer bir duygu olacaktı kalakalmış olan. Biliyordu bu sızı hep olacaktı.Kaldı ki,o düşlerin tümüne egemen olan ortak motifler,zaman zaman,yani yaşadıkça;yaşamını,ilişkilerini yoklayacaktı elbet. O düşlerin tümü anımsanmak içindi.Sonsuz bir anımsayıştı her şey;anımsayış ve unutuş.Ömrünün bundan sonrası düşlerinde gördüklerini yaşamakla geçecekti.İnsan uzun uykulardan sonra yalvaç bir yalnızlığa uyanıyor.

Aradan yüzyıl geçtikten sonra hiçbir uyanış mutlu olamaz.

Benim için artık çok geç kalmış bir sevgi bu,ben seversem yüzyıl öncesinin sevgisiyle seveceğim,o severse, beni üzerinden yüzyıl geçmiş bir sevgiyle sevecek.Aramızda kaç takvimin uzaklığı duruyor.Bir öpücük,yalnızca bir öpücük bu uzaklığı kapatmaya yeter mi?

Sevgi,

Zehirli bir düşün,büyülü sözcüğü...

Öte yandan sevmek göze almaktı,sonuna dek gitmekti,gidebilmek yürekliliğiydi. Biliyordu prenses uykusundan uyandığında,ya da uyanır uyanmaz onu eskisi kadar sevmeyecekti.Çünkü sevmek sessiz ve tek başına bir şeydi.Sevmek yalnızlıktır.Onu eskisi kadar sevemeyeceğinden korkuyordu.Onu uyandırmaktan korkuyordu.Eskisi kadar sevemeyecekti,belki de hiç sevemeyecekti.Çünkü arada o orman, o karanlık,o geçit vermez,o giz olmayacaktı artık.İşte odasında duruyordu.Duman inceliğinde bir boşluk dolanıyordu yüreğini.

Arada ne ormanın, ne de yüzyılın karanlığı olmadan onu nasıl sevebilirdi?Bu kadar büyük sorumluluğu yüklenebilir miydi?Sevmenin zahmetini,birlikte omuzlanacak olan zahmeti yüklenebilir miydi?

Paylaşmaya,tartışmaya,özveriye,anlayışa gereksinen iki kişilik ilişkiyi göğüsleyebilir,götürebilir miydi?Sevmek imkansızlıktı.Kendimizde beslediğimiz,kendimizde büyüttüğümüz,kendimizde saklı duran bir şeydir sevmek.O hep bizdedir,bizledir,usul usul biriktiririz onu,içimizde yığılı durur.Ve günün birinde ansızın karşımıza biri çıktığında sanırız ki içimizden boşalıveren bütün bu duyguları o taşımıştır bize.

Sevmek,kendi kendimizi büyülemektir; kendi kendimize yaptığımız büyü.Oysa yeniden başlayacaktır arayışlar,pişmanlıklar,yanılgılar.Herşey "tamamlanmak" içindir.Çoğu kez ölümün tamamlayıcı ellerine dek aynı umut, aynı arayış,aynı çırpınış ve aynı perişanlıkla sürükleniriz.Gözümüz arkada kalmıştır.

Ansızın anladı ki uyuyan güzelin kendisini değil,masalını seviyordu Prens.

Masalın bittiği yerde hayat başlar.

serde kadınlık var

2010-01-28T23:40:00.006+02:00

Ben ona kalbimi sundum o bana cümleler sıraladı bıçaktan keskin dilleriyle. Tuttum, sustum, yuttum ,açmadım gözlerimi uyanmadım sabaha , karanlıkta kaldım asırlar boyunca. Tutuldum karanlığına kapandım inandığım içinde kaldığına inandığım minnacık aydınlığa . Ama gülmedin , güldürmedin. Yine de sevdim, sevdiğimi biliyorum emin olduğum tek şey bu kendimde zaman çemberinde. Kendimi kandırdım insanlara göre farklı bir yanını gördüğüm düşüncesiyle. Biliyordum bir yer vardı aydınlık kalan ona tutundum ben ıssız gecelerin soğuğunda. Dokunduğum belirgin hissedilebilir bir soğuktu sadece ama o benim sıcağımdı. Zıt anlamların efendisiydik ikimizde. Ben sendeki bu zıtlığa aşıktım belki de .
Şimdi ne sen anlamlandırabilirsin yaşadığımız tutkuyu ne de ben sunabilirim sana umarsız geceleri . O kadar kırılganmışım ki o kadar kırmışsın ki beni. ben bunu şimdi farkederken. Bakıyorum bakıyorum içim gidiyor sana ama yapıştıracak sağlam bir parça kalmamış diğer parçaya. Bilirim sende seversin beni , pişmanlıkların var , acıların, kendinin bile anlamadığı ruh hallerin. Geri dön demek için bu kadar istekliyken tutacaksın kendini dilinin ucuna bile getirmeyeceksin o iki kelimeyi. Gurur var ya serde. Güçlü olmak değildir bu öğretemedim ki sana sevgimle. Halbuki desen değişmesen yine ama o iki kelimeyi desen bir kuş misali uçarak gelir bu saf yanına. İstediğin kadar acıt, kanat kanatabildiğin kadar dillerimi saraydır göğsünün sıcağında benliğimin yeri.
Her gün bomboş birbirinin aynı bi nevi. Hatırlatan bir çok unsur varmış meğer seni. Gazeten, sigaran. Çay bile aklıma senle geliyor ne garip. Sen geçiyorsun gözlerimin önünden zihnime kazınmış gibi. mutsuz olmazdım bundan eskiden ama bilirdim ki dokunabileceğim bir uzaktlıktaydın ama şimdi ? dokunamıyorum ki zihnimde kalan parçalarına. hissedemiyorum.
Üşüyorum, geceleri bana sarıldığını hayal etmek yetmiyor artık. Sıcağını özledim, kokunu, nefesini , kalbinin atışlarını. Evet kalbinin atışını bile duymaya hasret bu beden.
Yorgunum artık . Anlamsız bir uyku hali . Ve sen kimbilir hangi kucaklarda arıyorsun kokumu. Yoruldum içinde olduğuna inandığım aydınlığa ulaşmaktan. Yoruldum beni sevmediğini her haykırışında boğazıma oturan acıdan. Yoruldum inkar ediş çabandan. Yoruldum başka bedenlere gittiğinde sineye çekme alışkanlığımdan.
Sözün özü şimdi
Serde kadınlık var gitmek gerekti.
Gittim.

Ve ben ona kalbimi sundum oysa bana cümleler sıraladı bıçaktan keskin dilleriyle.

?

2010-01-22T01:01:00.000+02:00

sarılıp yatmak mümkün değil bende senden kalan hayale
halbuki sen orada , şehrimde gerçekten varsın etinle kemiğinle
ve balından mahrum edildiğim kırmızı ağzın , kocaman gözlerin gerçekten var
ve asi bir su gibi teslim oluşun ve beyazlığın ki dokunamiyorum bile ..

Ruhum ne ondan önce vardı ne ondan ayrı bir s ırrın kemalidir
ruhum onun , o dışımdaki alemin bende akseden hayalidir
ve aslından en uzak ve aslına en yakın hayal
bana ışığı vuran yarimin cemalidir

öptü beni : ''- bunlar , kainat gibi gerçek dudaklardır'' dedi
'' bu ıtır senin icadın değil, saçlarımdan uçan bahardır '' dedi
'' ister gökyüzünde seyret ister gözlerimde ''
'' körler onları görmese de , yıldızlar vardır '' dedi.

Nazim Hikmet - Rubailer

basit yaşayacaksın

2010-01-22T00:50:00.000+02:00

Basit yaşayacaksın. Basit

Basit yaşayacaksın. BASİT
Mesela susayınca su içecek kadar basit...
Dört çıkacak, ikiyi ikiyle çarptığında.
Tek düğmesi olacak elindeki cihazin;
tek bir düğme, tek bir cümle gibi...
Sevince lafı dolandırmadan soylediğin
'seni seviyorum' gibi.
Basit bir öpücük yetecek sana...
Basit, sıcak bir öpücük;
ve o opücükle dolacak tüm günlerin,
tüm düşlerin.
O öpücük için yapacaksın hayatının kavgasını,
öpücük için yiyeceksin hayatının dayağını.
Kabak çekirdeği verecek sana
rakamların veremediği mutluluğu.
El yazısıyla yazılmış eğri büğrü bir mektup olacak
en değerli kağıdın -hep yanında taşıdığın, atmaya kıyamadığın.
İki harekette giyiniverecek,
iki harekette soyunuvereceksin.
Kısacık olacak uyanman,
ve yola çıkman arasında geçen süre;
Kısacık olacak sıcacık kollara dolanman ve
yolculuklara çıkman arasında geçen süre.
Kendin bile anlayabileceksin yazdıklarını;
bakışların bile anlatabilecek kendini.
Beklentilerin de basit olacak:
Kaf Dağı'nın önünde bekleyecek mutluluklar.
Bir ıslıkta bulabileceksin en uzun dostluk romanını;
ya da bir damla gözyaşı yaşatacak sana en ucuz
aşk romanını.
Pankreasının sağlığına dua edeceksin
kapatırken gözlerini.
Zafer işareti yapacaksın tuvaletten çıkarken.
Bir kaşarlı tost olacak aradığın
nasıl oturacağını
bilemediğin sofrada,
parmakların en kıymetli çatalın.
Yine, aynı parmaklar çözecek en karmaşık
denklemleri.
İskender'in kılıcı duracak avukat rehberinin yanında.
Bir filarmoni orkestrası veremeyecek sana
kontrplak bir gitarda doğru basılmış bir 'fa diyez'in
mutluluğunu.
Makyajı ilk 'a' sına kadar bilmen yetecek.
Temizlik kokacak en pahalı parfümün.
'Bilmiyorum' diyebileceksin bilmediğinde ve
Çok normal olacak 'onu da' bilemeyişin.
Tek dereden su getirmen yetecek,
bir 'istemiyorum' diyebilmeye,
Ne durduğu farketmeyecek abanın altında.
Saatin, sadece saati gosterecek,
Telefonunu sadece telefon etmek için kullanacaksın,
Küçük bir not defteri olacak 'bilgini' en hızlı 'sayan'.
Basit yaşayacaksın, basit.
Sanki yaşamın bir gün sona erecekmiş gibi
basit...
.

Nazım Hikmet Ran

her sabah seninle başlar

2010-01-22T00:29:00.001+02:00

Önce gözlerin girer odamdan içeri
Sonra ellerin, saçların dudakların
Bir bir hatırlarım
Her sabah senin olan ne varsa
Yüzüm aydınlanır
Şarkılar söylemek gelir içimden
Yakında bir kuş öter
Uzaklarda bir tren sesi
Sonra kornalar, çocuk ağlamaları
Vapur düdükleri
Sesler bir uğultu halinde yükselir büyük şehirlerden
Ve alışılmış bir yaşamaktır çöker omuzlarıma
Sarar benliğimi birden
Büyük, devamlı dalgalar halinde duygularım
Her sabah seninle başlar
Ve ben her sabah
Ta içimde bir ağrı gibi yokluğunu duyarım

Her sabah
Rezil insanlar bekler her köşebaşında beni
Yüzleri, yürekleri kadar kirlidir
Biri gider, biri gelir
Biri gider, biri gelir
Yakamda duygusuz iğrenç elleri
Ve soğuk gözbebekleri gözlerimde
O alışılmış yaşamak ki her sabah
İğreti bir elbise gibi durur üzerimde
Bir isyandır sarar içimi
Her şeyi üzerimden çıkarıp atasım gelir
Fakat insanlar, insanlar bırakmaz beni
Biri gider, biri gelir

Hep aynı ses, aynı şarkı
Aynı sağır gökyüzü
Dilsiz bir deniz
Kör bir düzen
Hep aynı kör döğüşü
Yalancı yüzler, aptalca bakışlar
O iki yüzlü selamlar
Hep aynı tempoda geçen manasız bir gün
Hep o değişmeyen puslu ikindi üstleri
Ve hep aynı yorgun, zoraki akşamlar
Ya o geceler satılmış, utanç dolu
Büyük avizelerin aydınlattığı sefil yüzlerimiz
Renkli kumaşlar, altın kol düğmeleri
Kristal kadehlerde kral içkiler
O hesaplı dostluklar
Satın alınmış sevgiler

Ben alışılmış şeyleri sevmem, bilirsin
Yaşamaksa dilediğim gibi yaşamalıyım
Sevmekse gönlümce sevmeliyim
Kendi ellerimle yazmalıyım alın yazımı
Ölmekse istediğim anda ölmeliyim
ve yaşıyorsam
Her şey bambaşka olmalı seninle
Alışılmış şeylerden öte
Yalanlardan, düzenlerden uzak
Yeter, yeter artık
Dönmesin o eski plak
Her şey gölümüzce olsun
Bulsun
Dilediği zaman ellerim ellerini
Paylaşalım seninle bütün geceleri
Sabahları, akşam üzerlerini
Görülmemişi görelim, tadılmamışı tadalım
Şarkılar söyleyelim kimsenin bilmediği
Yüzüm her zaman aydınlık olsun aydınlığında
Her zaman sevgiyle gülsün gözlerimin içi
Yeter artık, yeter
Kırılsın o çemberler
Sarsın her yanımızı bir yaşama sevinci
Ayrılıklar, kederler, gözyaşları bitsin
Bütün bir ömür boyunca
Seninle başlayan sabahlarım
Seninle sürüp gitsin.

Ümit Yaşar Oğuzcan

sitem

2010-01-22T00:23:00.002+02:00

Önde zeytin ağaçları arkasında yar
Sene 1946
Mevsim
Sonbahar
Önde zeytin ağaçları neyleyim neyleyim
Dalları neyleyim.
Yar yollarına dökülmedik dilleri neyleyim.

Yar yar!..Seni kara saplı bir bıçak gibi sineme sapladılar
Değirmen misali döner başım
Sevda değil bu bir hışım
Gel gör beni darmadağın
Tel tel çözülüp kalmışım.
Yar yar
Canımın çekirdeğinde diken
Gözümün bebeğinde sitem var

Bedri Rahmi Eyüboğlu

bilardo topları

2010-01-22T00:20:00.000+02:00

Ayrıldığımız gündü.

Mutfaktaydık, buzdolabının yanında, kapısı açıktı, her şey bambaşka görünüyordu yüzüne vuran o soğuk ışıkta “Biliyor musun” dedin. “Sen neye benziyorsun biliyor musun?”

Epeydir aradığın bir şeyi bulmuş olmanın hem sevinci, hem keder veren gizi bir an için bulandırmıştı yüzündeki tedirginliği, kırgınlığı. Sis ışığa çıkmıştı. Sonra yavaşça çevirip başını yüzüme baktın,kuyuya düşmeye benzeyen derin bir korkuyla.

“Neye?” dedim, yan yanayken yaşadığımız ayrılığın adını sorar gibi

“Neye?”

“Bilardo toplarına”

“Neden?” dedim.

“Yazgını hep başkalarının ıstakalarının insafına bırakıyorsun da ondan…”

Bir uçurum gibi derinleşen sessizlik o an başlamıştı bile bizi birbirimizden uzaklaştırmaya.Beni terk etmeden önce yaptığın son konuşma oldu bu.

Sonra iki arkadaşım geldi, birinin omzunda ağladım, hangisiydi şimdi hatırlamıyorum.

Sonra birlikte başka bir kente gittik, anlarsın ayrılığın ilk günlerinde o eve katlanamazdım, Sonra ben başka aşklara, sonra başka evlerin duvarlarına başka takvimler astım.

Şimdi ne zaman birinden ayrılsam ıstakaların sesi patlıyor kulaklarımda ardından bilardo topları dağılıyor dört bir yana…
Seni hatırlıyorum o soğuk ışıkta bir daha… Bir daha…

Bir daha…

Murathan Mungan
Yaz Geçer

Saçmalamaca

2010-01-21T02:56:00.002+02:00

Büyük izler var hayatlarda. Derin çizgiler. Keskin anlamlar. Beynimizde sinsi bir yılan gibi zamanı geldiğinde çıkmayı bekleyen cümleler. Özlemler var saklı tutulan. Nice aşklar kara sevdalar var. Kıskançlık, kin , öfke insanın kendini tanıyamaması . Yeri gelen zamanlarda ben böyle biri değilim , değildim demesi. Utanması , acı çekmesi. Sorgulaması. Kendi kendine acı çektirebilmesi en büyük işkenceyi de çektirip en büyük ödülü de verebilmesi.
Büyük izler var , derin kayıplar, kaybolmuş yerine bir türlü oturamayan anlamlar var . Dört dönen çılgın bir at var yangın yerinde çıkmaya çalışan ama çıkmamaya da direnen. Cesareti hem var hem tam kıyısına geldiğinde sönecek. Şaha kalksa bir nebze kırsa , biliyor ki başka bir yangın yerine düşecek yolu. O ateş bu sefer farklı şekilde terbiye edecek onu. Korkak, hevesli, cesaretli, kırılgan. Hepsi değişken bir şekilde üzerinde.
Geçmişe bakarak derin büyük izler var diyebiliyorsam ben , gelecek için de aynı şeyler olacak diyebilirim. Böyle bu düzen kabul etmeli. Derin anlamlar , büyük izler. Cümleler kurulmaya çalışıldığında sapacak anlamlar var artık . Zorlaştırdık tüm sevişlerimizi, silişlerimizi . Adım atmaya korkar olduk. Kıstırıldık.
Çıkış var ama cesaret orası tartışılır .

Sevda Gelir De Geçer

2010-01-12T00:33:00.003+02:00

Ve bir gün bir kez daha seveceksin.
İyileşmeyeceğini sandığın yaraların izi bile kalmayacak.
Canını yakan sözleri, peşini bırakması için kim bilir neler feda edeceğin görüntüleri yavaş yavaş unutacaksın.
Baharda yeşeren kışın kuru dalları gibi canlanacaksın.
Güne hazırlanan bir sabah kadar taze hissedeceksin kendini.
'O' gözüne olduğundan başka görünecek, sen 'başkası' olup çıkacaksın.
Kim bilir kaç zamandır ilk kez gülecek yüzün.
Herkes fark edecek çiçeklendiğini.
Sonra an gelecek,
suda gördüğün aksin kadar gerçek,
suda gördüğün aksin kadar yalan olduğunu fark edeceksin yeniden yaşadıklarının.
Sen dokunmadıkça bozulmayacağını bildiğin mutluluğun siliniverecek.
Bir 'sevdan' daha ağır bitecek.
Sen derin bir iç çekip, aşka aşık Apollinaire'i hatırlayacaksın.
Mirabeau Köprüsü'nün ilk dizelerini mırıldanacaksın.
''Mirabeau Köprüsü altında akan Seine Akan sevdalarımız
Kısmete anmak mı düştü neden
Hiç gülmedi yüzüm ilkin üzülmeden ''
Bir yıldız daha kayacak hayatından, sen uzanıp tutamadan.
Bir nehir boyunca akıp gidecek bir sevda daha hayatından.
Sen öylece bakacaksın arkasından.
Bir şey gelmeyecek elinden.
Yaş dökmeden gülmeyecek gözlerin.
Yüreğin burkularak hatırlamadıkça son gideni,
kimseyi ağırlayamayacaksın 'yeni' hayatında.
Uzanacaksın yatağına.
Sokak lambalarının aydınlattığı tavana bakacaksın.
Gecenin sessizliğinde taze yaraların açılacak.
İçin acıyacak.
Saatler geçecek ama gün bir türlü ağarmayacak.
Sen,
Apollinaire'i hatırlayacaksın.
'' Gece gelir saat çalar
Günler var ki kaldım naçar ''
Bir kez daha tutmak isteyeceksin ellerinden.
Yüzüne bakmak isteyeceksin.
Alnına, alnına düşmüş saçlarına,
kalbini sakladığı gözlerine,
gözlerinin etrafındaki çizgilere,
küçük bir gamz gizlediği çenesine,
üzüldüğünde rengi solan dudaklarına bakmak isteyeceksin.
Hayatı katlanılabilir kılan o küçük anlardan birini yaşamak için neler vereceğini düşüneceksin.
Aşka aşık Apollinaire'i geçireceksin aklından.
'' Eller ellerde yüzyüze kalalım da
Durmadan aksın dursun
Kollarımız altında
Yorgun ölümsüz bakışlar dalga dalga ''
Düşündükçe yaraların kanayacak.
Saatler geçecek ama şafak atmayacak.
Diyeceksin yine
'' Gece gelir saat çalar
Günler var ki kaldım naçar ''
Hiç bitmeyecek
ya da
'bu kez bitmeyecek' sandığını hatırlayacaksın
Çocuk gibi avucunun içinde sakladığın, bir mücevher gibi sakındığın aşkının,
sonsuza dek orada öylece duracağına inanmak istediğin gelecek aklına.
Hayatı katlanılabilir kılan düşlerinin,
suya düşen görüntüler kadar gerçek ve ama
onlar kadar yalan olduğunu bir kez daha kavrayacaksın.
Düşündükçe kalbin sızlayacak.
'' Geçer '' diyeceksin.
Hep geçtiğini bilerek,
''geçer'' diyecesin Apollinaire gibi.
'' Sevda geçer akan bu suyu andırır
Sevda gelir de geçer
Bazen yaşamak gibi ağır
Bazen umut gibi güçlü sarsıcıdır.''
Geceler davetsiz misafir gibi olacak.
Bütün perdelerini kapatsan da,
ta içine sızacak.
Ruhunu yine uzun boylu sokak lambaları aydınlatacak.
Oturacaksın koltuğa tek başına.
Bakacaksın karşı duvara.
Gece yine acımasız sessizliğiyle varlığını hatırlatacak sana.
Saatler geçecek ama sabah olmayacak.
'' Gece gelir saat çalar
Günler var ki kaldım naçar ''
Ve sen bekleyeceksin.
Tanıdık bir ses duymak, bildik bir cümle okumak için bekleyeceksin.
Tutmak istediğin günler yığılacak birbiri üstüne.
Pazartesinin çarşambadan farkı olmayacak,
cumartesi salıya benzeyecek.
Pazar da perşembe gibi kokacak.
'O' gelmedikçe bekleyeceksin sen.
Kendini, güne hazırlanan sabah kadar taze hissedeceğin anların,
çiçekleneceğin zamanların
yeniden
gelmesini bekleyeceksin.
'O' na dönüşeceğini bilsen de gelenin,
sen,
bildiğiniunutmaya çalışarak bekleyeceksin.
Bir başkasını bekleyeceksin Apollinaire gibi.
'' Günler haftalar geçer ne gelir elden
Ne geçenden hayır var
Ne de geçip giden sevgililerden
Mirabeau köprüsü altında akan Seine''
Gidenin yasını tuttuğun,
bir başkasının gelmesini umduğun geceler
bitmek bilmeyecek.
Bekleyeceksin
sabahı getirmesini saatlerin.
Diyeceksin yine
'' Gece gelir saat çalar
Günler var ki kaldım naçar ''

Mirabeau Köprüsü
Guillaume Apollinaire
Çeviri : Necati Cumalı

alıntı : K dergisi - 08.01.2010

Nefes

2010-01-10T22:13:00.005+02:00

Çavuş'un Mektubu

''Canım, bir tanem, çiçeğim, aşkım, keşke diyemeyeceğim kadar uzağım artık. Başını göğsüme koyduğunda nefesim dolansın isterdim yüzünde. O kadar ısıtmak isterdim ki nefesimle sırtını. Keşke yüreğine en güzel aşk şarkılarını fısıldayabilseydim. Yapamadım aşkım kelimelerden utandım. Ellerim ellerini sevdi, dudaklarım koynunu . Gözlerim yüreğini o güzel içinde güneş saklı yüreğini. Zannettim ki bakarsam korkmadan, bulutları korkar kaçarlar. Elimden birşey gelmiyor. Artık çok geç. Yalvarırım kızma bana bir bulut gözlerimi esir aldı aşkım. Kapatamadım. Olmadı aşkım. Onlar kaçacağına ben bulut oldum. Güneş dolu yüreğime yağmurlar yağdı. Affet beni. Çevremi saran bulutları dağıtmaya yetmedi rüzgarım. Sesini duyar gibiyim aşkım. İnan en çıplak halimle içime alıcam laneti. affet diyeceğim. Nefesim nefesine nefes katsın istedim ama olmadı. O küçücük nefesi içine üfleyemedim.
Aşkım kelimeler hiç bu kadar anlam kazanmadı canım. ''Vatan sana canım feda' derken dışım içim ''vatan sensin be aşkım'' diye haykırdı. Toprağın olmaya çalışmak varken mezarın oldum. Nehir olup akmak varken deren olup taştım. Güneş olmak varken gölgen oldum. Beni affet. Aşkım neden dinlemedim yüreğini? Neden gözlerimle duyup kalbimle bakamadım sana? Neden elini uzattığında kalbimi arkaya sakladım. Keşke gözyaşlarımı utanmadan yanağımda gezdirebilseydim.
Aşkım seni de yanımda götürüyorum. ne kadar acı yüreğinde bulut olarak dolaşmak. Bütün sabahların ışığında yüzündeki aydınlığı alıyorum içime. Rüzgarlar yardım edin bana. Umarım güneşli bir gün başka bir nefes daha güçlü üfler aşkını yüreğine ve ben çıkar giderim. O gittiğim yerde binlerce kez haykıracağım ''seni seviyorum'' çiçeğim. ''

İzlediğim soluksuz bırakan filmlerden biriydi '' nefes '' Direnmişim izlememek için halbuki o kadar etkilendim ki neresini hangi birini anlatayım. Tüylerim diken diken izledim. İzlemenizi tavsiye ederim. Bu mektubu da etkilendiğim yerlerden biri olarak eklemek istedim.
İlk düşündüğüm şuydu herşeyden önce oyunculuklardan önce, '' kim yazmış bu filmi dedim ?'' '' kim kurabilmiş ardı arkasına böyle cümleleri '' sonrasında oyuncular da tüm senaryoyu desteklediler ve kusursuz, nefessiz bırakan bir yapım olduğu kararına vardım.
Senaryo kitap : Hakan Evrensel Senaryo : Levent Semerci, Hakan Evrensel, M. İlker Altınay
Çok klişe olacak ama hissiyatım bu yöndedir. Nefes nefessiz bırakmıştır izlerken.

Nefes: Vatan Sağolsun

7 Kocalı Hürmüz

2010-01-08T01:00:00.003+02:00

Afişten de belli olabileceği üzere '' 7 kocalı hürmüz '' filmini izledim. Ezel Akay'ın durumun başında olması izlemem gerektiğini düşündürttü bana hacıvat ve karagöz'den dolayı. Hacıvat ve Karagöz sempatisini yakalayamasamda sevdim. Haluk Bilginer'in olduğu bir filmi sevmemezlik edemem zannediyorum. Oyunculuklar açısındansa gözüme çarpan Öner Erkan idi. Filmdeki adı '' Hallaç Rüstem '' arada bir şarkı söylüyordu ki çok hoşuma gitti ve burada da paylaşmak istedim.

başlıkları sevmiyorum - adını sen koy

2010-01-06T19:59:00.003+02:00

Hayat bir kaneviçe edasıyla işlerken bünyemizi, yarım kalıyoruz bazen de tamamlanıyoruz bu çarkın kasasında. Kimimiz sorgularcasına, kimimiz bi haber. Yaşıyoruz işte . ''Yaşıyoruz işte'' demekte değil marifet, marifet ''yaşıyorum'' diyebilmekte.
Belki anı yaşamak, belki geleceğe göz kırpmak. nolursa olsun. şimdi acıyor ya içim benim, şimdi bırakmaya hazırım ya tüm offf ları dilimin ucundan. bir rakı sofrasında Müzeyyen Senar ile kafama bardağı dayayıp eşlik etmeye hazırım ya ben. Bu ben yaşamıyorum demek değildir. yaşıyorum ben . Aldığım bu nefes, hergün önünden geçtiğim önemsemediğim deniz, gövdesine uzanabildiğim elma ağacım. Ben yaşıyorum aslında. bunları düşündürten kainat ben yaşıyorum. ama sen bana tersini düşündürtüyorsun yanılsamama savrulmama sebep oluyorsun ama ben yine de yaşıyorum.
Farkındayım tüm oyunların akılla oynanan, farkındayım bir kudretin beni delirtme çabasını. farkındalık acısını . Bilirim tüm ateşlerden geçtim de geldim azcık yollanan yaşımda. Sırça dillerimi yaktım, yüreğimi belki de kül ettim zamanı geldiğinde. gık demedim. Sesimi sezdirtmedim. Yaşıyorum ya yine de . ciddiye alıyorum ya yaşamayı . araç değil amaç olarak görüyorum ya nefesimi. ben insanım diyorum. yaşıyorum ben be.
işleniyoruz gün be gün. kimimiz acıyla , kimimiz mutluluk, kimimizse bir sürü duygu adına bürünmüş zannettiğimiz karmaşalarla . Hergün farklı şeyler öğreniyoruz. Bilmiyor musun be aptalım o öğrendiklerimiz geleceğe kar. Ağlayıp oturmakta değil marifet marifet ne öğrendim diyebilmekte. Kabullenmekte değil marifet direnmekte. Yeri geldiğinde susmakta değil de konuşmakta . Acıyı anlamakta değil ona katlanmakta. Yanmakta değil yaralara merhem sürebilmekte . Yaşıyorum demek için ne beklersin bilmez misin bunca acıyla emekle işlediğin benliğin bir lutuf gibi bakmakta aynada sana. Sen neden kainatın merkezi olmak istersin neden bu kadar doyumsuzsun ki . yaşıyorum de be kadın . Yaşıyorum de be adam. Bir metada değil marifet, marifet sevebilmekte , hissedebilmekte. Marifet insan olduğunu anlayabilmekte. üstün olduğunu zannettiğin yanılgısını bıraktığında. Tüm maskelerini rafa kaldırdığında.

öyle işte

2010-01-03T04:14:00.003+02:00

İçim sıkılıyor, çığlık atıyorum duyan yok sanki. Saçmasapan insan davranışlarının içine gömülmüş durumdayım. Yerimi yönümü bulamamak kendimi tanıyamamak. Güçlü zannedilen bünyenin düşüşünün farkedilişi.
Çığlık atıyorum duyan yok. İçimde bir dünya kursam ben şimdi kendime,sığınsam. O da olmaz zayıflık belirtisi. Kime neyi bu ispat ? Kime neye üzülüyorsun sen ? Neye bu sıkıntın ? Nedir bu ağrı ? Bu karışıklık. Bu isyan. Bu geçimsizlik. Neyeyse garez. Bu bulmacanın parçalarının ne olduğunu bulmadan oturmayacak mı tabloya. Eksik , zor , belirsiz birşeyler var.
İşte öyle.
Yine de güçlü durmalı. Dayanmalı. Umutsuzluk yok denmeli dile varmasa da . İkiyüzlülük yapılmalı.
Öyle işte.

bloğa not : arada burada saydırabilirim, derdimi dökebilirim bak hazırlıklı ol çok bunaldığında error ver gitsin. kapat kendini ben seni bi kaç gün rahat bırakırım. tatile yollarım merak etme.

bu da sana hediyem olsun bloğum ve de bana , daha önce paylaştık ama olsun bu gecemizin dağıtanı bu oldu. Derdimiz tazeyken koyalım da iyice kanatıp tuz basalım.

Ey Hayat ! Ben yine kaybolmaya geldim sularında... N'olur savurma beni karanlığında ...

2010-01-01T15:09:00.002+02:00

Başucumda bir mektup
Aşina olduğum bir el yazısı ..
Galiba geriye kalacak olan tek hatıra senden …

Yavaşça uzanıp titreyen ellerimle aldım mektubu.. Ağır bir hava vardı odada.. Ayrılık havası mıydı bu .. Hazır değildim hayır olmamalıydı… Okumaya başladım ve o an akmaya başladı gözyaşlarım durduramadım kendimi .. . Durdurmalıydım halbuki… Niye durdurmak ? Onu da bilmiyorum ya ..

''Ayrılmalıyız artık.. Burada bitmeli.. ikimiz ayrı yönlere gitmeli.. Hayata birbirimizsiz yeniden atılmalı.. Biz değil Ben i denemeli.. Yeniden sevmeli .. Açmalı başka denizlere doğru yelkenleri..
Seni seviyorum seni hala seviyorum ve seveceğim hep.. Bundan sakın şüphe duyma.. Nedeni bu değil biliyorsun sende bende farkındaydık birşeylerin yürümediğinin…
İlk başlarda hissettiğimiz şey neydi aşktı galiba .. aşk bu kadar kısa mıdır hep bu kadar can yakar mı ? niye artık canım yanmıyor ? neden bu kararı alırken çok zorlanmadım ? neden teslim olmadım alışkanlıkların dünyasına ? aşk bu kadar kısamıdır ? biz aşkı tattık bi tanem .. kısaydı ama tattık … ama artık aşık değiliz biz .. alıştık birbirimize, tenimize.. tenim tenini yakmıyor .. tenin tenimi yakmıyor… eskisi gibi istekle dokunmuyorum sana … dokunmuyorsun bana .. ve aramıyor gözlerim seni her istasyon başında … ellerim terlemiyor ellerini tuttuğumda … ben istiyorum bunları yeniden.. yeniden aşık oldum ben .. sende yaşa istiyorum tüm bunları doyabildiğince..
Ben aşığım evet aşığım … Çok zor söylemek belki yüzsüzlük ama ben aşığım.. Ve ben seni aldatmaktansa içimdeki yabancıyla baş etmektense söylemek istedim herşeyi içimdeki.. belki bu yüzdendi son birkaç aydaki gariplik .. bakamadım yüzüne öyle masumdun ki dayanamazdım bunları yüzüne söyledigimde gözlerini görmeye … bu yüzden bir korkak gibi sana bir mektup yazıp kaçtım.. Tüm terkedenler gibi … ve tüm terkedilenler gibi sende biraz yarım kaldın …
Düşman olma, anlayacağını biliyorum beni.. biraz zaman sadece … biraz zaman…
Senin de mutlu olmadığını biliyordum .. bu eziyet niyeydi ki birbirimize ? yürümüyordu artık yürütemiyorduk.. heyecan yok .. aşk yok… gündelik sevinçlerdi bizimki… titriyormuydu ellerin, dudakların beni gördüğünde.. gıcırdatıyormuydun dişleini beni beklerken köşe başında heyecandan.. beni gördüğünde yüzünde güller açıyormuydu eskisi gibi.. hayır.. artık alışkanlıktı bizimkisi ..v e zaman geçince artık aynı evin içinde iki yabancıydık…
Beş seneydi bizim … Bizim sadece bizim.. seninle aşık olduğum bir zamanlar taptığım kadınla o kadar mutlu oldum ki ben… sen vardın her yerde her şeyde … zannediyormusn benim için kolay olacak herşey .. hayır … kolay olmayacak.. içimde seni yarım bırakmanın hüznü ama bir yandan da ayağına kalkabilmenin inancı var … ikimiz de kalkabilmeliyiz … ikimiz de..
İç hesaplaşmama gelelim.. Kendimi bir alçak gibi hissediyorum ve eminim sende benim için şu an bunları düşünüyorsun.. beni bağışlamanı ummaktan başka elimden hiçbirşey gelmiyor .. bağışla beni nolur… bırak gideyim .. sal gitsin beni…
Şimdi senden isteyebileceğim tek şey kendine iyi bakman … Asla geç değil yaşama başlamak için yine yeni yeniden… Güçlüsündür sen bende güçlü olmaya çalışacağım … belki de herşey karmakarışık olacak .. bilmiyorum dedim ya belirsiz bir geleceğe adım atıyorum .. Güçlü olmalıyız o kadar senelik bağlılığı artık yerle bir ediyoruz … hiç yaşanmamış hiç varolmamışız gibi …
Sadece şunları söylemek istiyorum şimdi ..
Seni tanıdığıma , sevdiğime hiç ama hiç pişman değilim .. Anlattım bu kayboluşun nedenini.. Nolur beni anla .. Kızma .. hep iyi bir yerde olayım kalbinde çünkü sen benim kalbimde her zaman öyle kalacaksın…
Biliyorsun ki sen benim ilk aşkım , kalbimi açtığım ilk meleksin …
Seni zamanın sonuna kadar seveceğim… kendine iyi bak.. ''

Yeni bir hayat .. yeni bir hayat … yeni bir hayat… onsuz yeni bir hayat … Onsuz …
Tekrarladım anlayabilmek için defalarca tekrarladım … korkuyordum onsuz olabilecekmiydi ki … İçimde sadece korku vardı kaybetmenin hüznü değil .. Neden ? Gel demek gelmiyordu içimden neden ? sadece korku yalnızlık korkusu geriye kalan … Gel demek gelmiyor içimden neden ???
Koydum mektubu yerine ayağa kalktım kalkmalıydım bırakmamalıydım kendimi düşüncelerimi bir düzene sokmalıydım … içimde sadece biraz kırılmışlık biraz da korkuyla yürüdüm mutfağa kadar … Kendime bir kahve yapmalıydım çünkü … O yoktu o evin içinde yoktu… Seviyormuydum evet .. Aşıkmıydım hayır… ama o .. karışığım tamam sakinleşmeliyim …
Yeni bir hayat …
Başlayabilecek miyim yeniden herşeye sıfırdan …
Unutabilecek miyim seni ? Bu ıssız gidişi…
Ey Hayat !
Ben yine kaybolmaya geldim sularında … Nolur savurma beni karanlığında ….

Serzeniste
2001-2008

korkarak yaşayamazsın

2010-01-01T02:37:00.003+02:00

Daha büyümemişsin kızım . Büyüyeceksin daha yolun var. Her ne kadar büyüdüm desende, bilsende bir açıktan sızıyor yine bir şeyler. Büyümediğini düşünüyorsun o vakit. Gecenin bu vaktinde neden böyle oldun ? Neden can yakıyor herşey ? Halbuki sen telkin insanıydın kendini? Noldu sanki apışıp kaldın ? Demekki neymiş havan sönermiş. Gecenin bir yarısı oturmuş kendi kendine konuşuyorsun yalnız başına içiyorsun. Az önce neşeliydin huzurluydun , şimdi ise ağzına sıçılmış gibi hissediyorsun ya kendini. Dengesizin dik alasısın. (böyle yazılsa da olur yazılmasa da, yazan burada konuşur diliyle yazıyor sual sorulmaz) Yeni yılın ilk saatlerinde kendine bunları yaz ki belki döner okursun da aynı salaklıkları yapmazsın.
Kimseye güvenme kendin hariç. İnsanlara takılma çok fazla. Kendi kendine gezmeyi, eğlenmeyi bil yeri geldiğinde. Övünme hayatımda daha önce hiç bir yerde oturup kahve içmedim diye. Öğren. Büyü. Kimse senin nazını çekmez öküz olmakta devam et ki daha da kırsınlar kalbini. Kırdıkları an at bir çentik daha biraz daha mesafe koy farkettirmeden. Tanı etrafındaki şuursuz kalkanı. Aileye de takılma. Kendin ol , yapayalnız. Dur rüzgara karşı dimdik. Kıçın donsun ama yine de dur. Hasta olacaksın ama yine de dur. Saçların bozulmuş bozulsun dur. Uçacaksın belki dur. Korkarak yaşayamazsın.
Büyü kızım öyle bir büyü ki hiç kimse dokunamasın demirden yüreğine. Giremesin, ama bunu yaparken mutlu olabilmeyi de öğren. Mutlu olmasan bile yetinmeyi bil. Şartları gör fazlasını hayal et ama olmadı diye de düşme.
Büyü kızım daha çok yolun var,
unutma korkarak yaşayamazsın.

Hiçbir Rüzgar Benim Gibi Esmeyecek Üzerine

2009-12-31T23:12:00.002+02:00

Yalandan da olsa birini sevmek istiyordum galiba
Yalan da olsa geçeceğini bileceğim halde
o duyguyu yaşamak .
Gülüşünün gerçekten parladığını sanmak .
Hayata sanki daha da sıkı sarılmak gibi.
Güvenmek .
Dokunacağım kadar yakınımda olduğunu hissetmek .
Artık hissetmiyorum
Hiçbir şey
Neden ?
Böyle mi olmalıydı bir zaman sonra ?
İçi mi ölmeliydi insanın
Neden soğudum herşeyden böyle
Neden birden nefret eder oldum senden
Neden senin kuyunu kazıyorum içten içe içime
Mezarın hazır sırtını döndüğünde .
Çabalamak da yok zerre kadar içimde .
Peki nereden gelmekte bu ortada kalmışlık .
Akılın bi yere takılmışlığı .
Kollarımdan farklı yönlere çekiliyormuşum gibi
hissetmem neden ?
Bu kapana kısılmışlık .. Kafamı duvarlara vurma isteği .
Ben yerimde sayıyorum hala .
Sen neden savrulmuyorsun rüzgarda .
Sapasağlamsın neden ?
Sarsabilmeyi isterdim seni derinden .
Sarsamayacağımı bile bile de neden daha da savrulayım ben .
En iyisi bırakmak mı seni bilmediğin rüzgarlara .
Sen beni bırakmadan .
Yağmurlar yağsın üstüme senden arınmak için .
Zerre kadar kalmasın teninin kokusu üzerimde .
Kendimde duymayayıyım kokunu .
Ama içten içe biliyorum ki
Hiçbir yağmur arındıramayacak üzerimden seni .
Ve hiçbir rüzgar benim gibi esmeyecek üzerine .

Unutmak İçin Başka Tenlere Karışmak

2009-12-31T23:05:00.002+02:00

Bu kadar mı zor sevip de kavuşamamak.. Korkup bile bile acı çekmek.. Bu kadar mı zor sevdiğini söyleyememek. Bir şarkıya hapsedip kendini, yüreğini orada yaşamak , yaşayabilmeyi ummak.. Her dinlediğinde yaranı yeniden kanatmak.. Kapanmadığını, kapanamadığını farketmek .. İçine dönmek.. İçinde onu bulmak.. Tuz basmak … Adeta kanırta kanırta tuz basmak .. Ve hep aynı nakarat dudağının kenarında '' sevdiğim senin aşkın ciğerlerimi dağlar, hiç mi düşünmedin sen , hiç mi düşünmedin sen, sevdiğin böyle ağlar ''

Hiç mi düşünmedin sen ? Hiç mi düşünmedim ben ? Hiç mi düşünmedik biz ? Ne yaptık ? Ayrı yönler , ayrı yollar, yeni yıllar ve yeni kollar … Hangisinde ne kadar mutluyuz ? Ne idi ki aradığımız ? ve ne idi bulduğumuz ? bulduğumuzu sandığımız neydi ? Tek şey var yana yana kana kana sevdik.. Susuzluğumuzu giderir gibi sevdik .. Yok olmaktan korkar gibi sevdik .. Dokunduk oraya o kanayan yaraya …
Peki neden inat ettik ? Neden birbirimize bu kadar inat ettik de hayata inat edemedik ? Neden kenetleyip ellerimizi karşısında durmadık ? Hayatın , kaderin , yazgının… Hiç mi düşünmedin sevdiğim adam, uyuduğum göğsünün uyuduğun göğsümün sol yanının hep acıyacağını , ağrıyacağını, ağlatacağını…Kapanabilemeyen bir yaranın o şarkıda tekrar kanayacağını .. Unutulacak mı sandık ? ne yaptık o bizi öldürme diye yalvaran aşkımıza .. öldürmedik işkence mi ettik ?
Aşığım hala deli gibi çılgınca şimdi çıksan karşıma hiçbirşey değişmemiş yıllar geçmemiş başka tenlere karışmamışım gibi …
Biliyorum sende bana aşıksın hala .. hangi tene gidersen git beni aradığını biliyorum .. Bir yerinde mutlaka varım .. İzim silinmedi sende .. Ben hala sendeyim .. Bir parçam sende yaşıyor … seninde bende … öyle bıraktık ayrılırken …
Şimdi söyle bana onca yıldır taşıdığın acı azaldı mı ? yoksa her geçen zamanda seni daha da acıttı mı ? benim gibi ? ağlaya ağlaya sökmeye çalıştın mı içinden o yarayı ? başka kollara umutsuzca sarıldın mı ? ağlayarak sundun mu kendini birşeyler değişir diye yabancı tenlere … Hergün ağladın mı aptallığına benim gibi ..
Kızgınım o kadar kızgınım ki.. düşmüşüz yerden kalkamamışlığımıza …
Aşığım sana hala köpek gibi … ve aşıksın bana hala biliyorum köpek gibi …

2001-2008

2009-12-21T00:30:00.004+02:00

Bir hayal kurdum bu gece. Omuzundaydı tebessümlerim. Kokusunu içime çektiğim adam dünyasında boğulduğum adam ızdırabımın da mutluluğumu da bağladığım adam geliyordu , o koca adam direnişini bırakıp teslim oluyordu işte.
Sarıldı bana sımsıkı hemde elinden kaçmaya çalışırmış gibi. Tuttu ellerimi yağmur yağarken ve korudu kahraman misali beni. Çaktırmadım ama hissettim saçlarımın kokusunu içine çekti. Sevdi beni kimsenin sevmeyeceği gibi. Öptü can yakar, can verir, can alır gibi. Enkaza çevirdi, yarattı viran yerinden parçalarımı toplayarak. Acımadı , acıtmadı. Yandı yaktı. Can alacak gibi baktı incitmekten de korkar gibi. İki ucu aynı anda yaşar gibi. Kendimizden korkar ama yine de yanmaya hevesliyiz be sevgili.

Bu da öylesine benden..

Eylülde Son Tango

2009-12-20T04:30:00.002+02:00

Bazen zor olur eskileri atmak , anıları satmak bi nevi zamana. Zaman öyle tok bir alıcıdır ki bekler ucuza kapatsın diye güzel hatıraları.
Her şeye ilaç derler büyüklerimiz, faydası oluyor der sığınanlar, yan etkileri kalmıştır oysa, kalmaktadır ve reçetesinde kaç kişiyi öldürdüğü yazmaz, çoğu zaman faydası da olmaz eskileri atmaya. Eskiler bazen zamanı zehirler bilirim. Güzel hatıralar zaten kolay ölürler.Kötüler de bekler bir nevi gardiyan gibi kapının dibinde. Çıkmaya hazırdır yerinden en ufak bir misillemede . Zaman onları sallamaz nedense. Onlara yol verir geçin der çünkü bilir ki acı hatıralar güzelleri ezer geçer yardımcı olurlar ona. Sinsiler. Acımasız olan zaman mı insan mı ? Bu kadar unutmaya meyilli olup , hatırlamaya hevesli ?
Zaman sanırım yanı başımızda acılardan emekli, biziz onu böyle öldüresiye hırpalayan, yalnızca bizleriz güzellikleri öldürmeye aşina olan, oysa yaşatabilsek güzelleri bu heves şekil değiştirse, ayın karanlık yüzü aydınlansa, yani görebilsek koşturduğumuz kırları. İnat ediyoruz salıncaktan düştüğümüzde yanan canımızı hatırlamaya, ilk öpücüğü değil ilk terkedilişi anımsamaya, zaman yalnızca gözümüze bakıyor yalan söylemeyelim diye.
Hevesliyiz canımızı yakmaya, ruhumuzu kanatmaya . melodramatik bir yapıya bürünmeye . Hazırız gözlerden incileri düşürmeye. hiç hevesli değiliz ama gülmeye eğlenmeye. Birinin yanında ısındığımız değil de üşüdüğümüz anları hatırlamaya . Mutlu insan var mıdır ? sanki bıçağımızı arıyoruz içimizi deşelim diye.
İşte becerdim, deştim tüm anıları, acıları akıttım, zehirledim tüm akarsuları, inciler düşürdüm, artık ne ot yeşerir ne çiçek, yağmur olup yağacak bu zehirlenmiş deniz, acılarla boğacak topraklarınızı.
hadi bakalım durdun ya ak zaman şimdi devam et çözdük ki gizemini bu açtığın sahte kollarının.
hadi küstür beni yeni sevgilime, ağlat öldürdüklerime, dene, bir daha kavra belimden, canımı acıt becerebiliyorsan özür dile, ya da tekrar dene, korkusu yok akrebin yelkovandan artık, istiyorsan koşmaya çalış geçebiliyorsan önüme.
söz bitti. zaman bizimdir.

Eyvallah

2009-12-19T23:08:00.005+02:00

İçimdeki

periler
Bana sus diyorlar.
Kan ağlıyorum.
Bana konuş diyorlar
anlamları kaybediyorum.
Bana yaz diyorlar.
kırılıyor kalemim.
Bana yaşa diyorlar.
Çekiliyor şevkim
Bana gül diyorlar
Kaçıveriyor gülüşlerim.
Bana sev diyorlar.
Sevmiyor ki sevdiğim
Bana büyü diyorlar ..
Eyvallah'ı çekerim.

Maldoror'un Şarkıları

2009-12-13T16:24:00.002+02:00

Odi profanum vulgus et arceo; insan sürüsünden nefret ediyorum ve uzak duruyorum. Sanırım bunu yaparken kendimin de bir insan olduğunu unutuyorum. Ama sevilecek gibi değilsiniz, içinizde yaşamak büyük bir işkence. Sevgisiz biriyim. Anlatım bozukluğu yapıyorum, umursamıyorum. Sizi de umursamıyorum galiba, emin değilim. Beni kendinizce kırpıp biçiyorsunuz, fark etmiyor musunuz; canımı yakıyorsunuz.

"İnsanın alışamayacağı bir durum yoktur, eninde sonunda her şeye alışır" der Meursault'un annesi (Albert Camus/Yabancı), ben de alıştım sonuç vermeyen şekillendirme çabalarınıza. Ben böyleyim ve sizden beni sevmenizi, aranıza katmanızı beklemiyorum. Midem bulanıyor. Sizden nefret etmek için tonlarca "şey" bulabilirim fakat bununla zaman harcamıyorum. E, ben sizden zaten nefret ediyorum. Öyle bir nefret ki bu alaya dönüşüyor kısa süre içinde, kendime zarar vermiyorum. Farklı dillerden konuşuyoruz ve hiçbir zaman anlaşamayacağız.
Hayır; benimki bir ergenlik bunalımı değil. Sonsuza dek beraberimde taşıyacağım bir hastalık bu, hastalıklıyım ben. Tüketirken tükendiğinizi, insani niteliklerinizi yitirdiğinizin farkına ne zaman varacaksınız acaba? Ama zamanınız yok, biliyorum. Dostlarınızı parçalamanız gerek, henüz parçalanma zamanı gelmemiş olan dostlarınızla. Kokuşmuşluğunuzu da peşiniz sıra sürükleseniz yanımdan uzaklaşırken, çok sevineceğim. Amacınız beni sevindirmek değil zıttıdır, bilirim.

Yasalarla ilgilenmiyorum, tek sorunum güçlü vicdanım. Öldürdüğüm bir adamın kâbuslarıma konuk olacağından korkmaktayım. Bu aptal vicdanı da aşabilirsem eğer, beliriveririm kapınızın önünde; baltayla, bıçakla, testereyle… Hayal gücüm gayet geniştir, pek çok şey yapabiliriz beraberce. Sırayla; önce ben sizi bağlarım güzel ellerimle, fakat ölü olursunuz sıra size gelince. Öncelikli olan benim, dünya benim etrafımda dönüyor. Tiksindiricidir bencilliğim, en az sizin ikiyüzlülüğünüz kadar. Bilmiyorum, bu dünyaya beni bağlayan ne var? Başka bir dünya olmadığı bilinci olabilir, düşünmek istemiyorum. Beni takdir etmeniz, iltifatlara boğmanız, pohpohlamanızdır en büyük korkum. Lütfen, size yalvarıyorum, kötü insanlar; benden uzak durun.

"Kasırgaların kız kardeşi fırtınalar; güzelliğini kabul etmediğim mavi gökkubbe; yüreğimin imgesi ikiyüzlü deniz; bağrı gizemli dünya; öteki gezegenlerin halkları; bütün evren; onu cömertçe yaratan tanrı, sana yakarıyorum: iyi bir insan göster bana!.. lütfun on katına çıkarsın doğal güçlerimi; çünkü, bu canavarı görünce şaşkınlıktan ölebilirim: daha azı için bile ölünebilir."

Çiğdem Talu - Melih Kibar

2009-12-09T01:35:00.002+02:00

Biri 36 yaşında bir İngilizce öğretmeniydi.
Diğeri 24 yaşında bir kimya mühendisi..
Apayrı dünyalardan bu iki insanı buluşturan şey, müzik oldu.
Çiğdem söz yazıyordu. Melih besteciydi.
Tanıştıkları gün birlikte çalışmaya başladılar. Zamanla birbirleri için söz yazar, beste yapar oldular. Beraberlikleri tam 8 sene 3 gün sürdü.
Bu süre içinde 270 şarkıya ortak imza attılar. 100 ü aşkın besteleri listelerde bir numara oldu.
Çiğdem Talu - Melih Kibar aşkından geriye, dinleyen herkesin belleğine, yüreğine işlemiş birbirinden güzel aşk şarkıları kaldı.

Her şey Eurovision şarkı yarışmasıyla başladı.
Türkiye ilk günden bir çılgınlık halini alacak bu yarışmaya ilk kez 1975 yılında katılacaktı. Türkiyeyi temsil edecek eseri belirlemek için aylar öncesinden seçmeler yapıldı.
Bu seçmelerin sinyal müziğini ise Boğaziçi Üniversitesinde kimya mühendisliği okuyan 24 yaşındaki bir genç yaptı. Ne yazdığı bestenin ne de o bestenin kendisine, hem iş hayatına hem aşk hayatında yepyeni bir devrin kapısını açacağının..

Melih Kibar
"Çoban Yıldızı"nı yaptığım o sıralarda Boğaziçinde finallerim vardı, Ankaraya gidememiştim. Timur Selçuk yapmıştı orkestrasyonu.. 45 saniyedir onun süresi.. Evde televizyon seyrediyorum, sinyal müziği yayınlanmaya başladı, ben 45 saniye sonra oturduğum koltuktan kalkmışım, o 45 saniye boyunca çapraz olarak salonu geçmişim, televizyonun dibinde oturmuş aval aval bakıp ağlıyordum, "Bunu ben mi yaptım?" diye.

Sinyal müziğinden sonra sahneye çıkan Yeliz in "Hayalimdeki Adam" şarkısının söz yazarı Çiğdem Talu ydu.

Ne zaman yalnız kalsam
Hayalimdeki adam
Sanki gerçekmiş gibi bulur beni
Ne söylesem anlatsam
Hayalimdeki adam
Anlar hemen halimi dinler beni

Dur gitme kimbilir belki de
Sendin hayalimde yaşattığım kimse
Dur söyle sen miydin benimle
Dolaşan elele ufuksuz düşlerde
Bir gülsem bir ağlasam
Hayalimdeki adam
Çok yakın bir dost gibi anlar beni
Bir gün gelir rastlarsam
Hayalimdeki adam
Görünce gözlerimi tanır beni

Dur dinle belki hep gerçekte
İnanmam bir kere söylemem kimseye
Dur bekle dön bak gözlerime
İnsan sevinince ağlarmış gizlice

Sonra yarışan iki şarkının sözlerinin altında da onun imzası vardı.
Aslında ilginç bir şekilde müzikle de, şiirle de fazla ilgisi yoktu.
Işık Lisesinde İngilizce öğretmenliği yapıyordu.
Ama edebiyatçı bir aileden geliyordu.
Büyük dedesi ünlü romancı Recaizade Ekrem di. İstanbulda edebiyatçı bir ailenin içine doğduğu halde edebiyata merak salmamış, Avnavutköy Amerikan Kız Koleji ni bitirdikten sonra Avrupa da filoloji eğitimi görmüştü.
Her sene okulun güzellik kraliçesi seçilirdi.
Yine bir edebiyatçı olan Selahattin Hilav la evlenmiş, kızı Zeynep in doğumundan bir süre sonra boşanmıştı.
34 yaşına kadar uzak durmuştu şiirden..
Taa ki 1973 yılında bir arkadaşı şarki sözü yazmasını teklif edene kadar..
İşte bu hobi, onu bir anda müzik dünyasının içine sokmuştu.
Ne bulursa onu dinliyordu.
O dönem pikabının üzerinden hiç eksik etmediği plak "Çoban Yıldızı"ydi. Ama ön yüzü değil, arka yüzü..
Plağın arka yüzünde Melih Kibar ın ferahnak makamında, "Ferahnak" adlı bir bestesi vardı. Öyle sevmişti ki parçayı dinledikçe bağlanmış ve bestecisiyle tanışmayı arzulamıştı.
Bu arzusunu Timur Selçuk a söyledi. O, bestecinin hocasıydı. İkiliyi buluşturmaya söz verdi.
Ve beklenen buluşma, 25 Mayıs 1975 gecesi, Küçük Bebek sırtlarındaki Cevat Bey Köşkü nde gerçekleşti : >

Melih Kibar
Ben Kadiköy tarafında oturuyordum. Bir gece yarısı Mustafa Oğuz bana geldi, dedi ki " Marmaris te bir festival var, o festivalin açılış müziğinin yapılması gerekiyor, Çiğdem le yapacağız, hadi gel gidelim." Kalktık gittik. Çiğdem in evine geldiğimizde saat 3 ü çeyrek geçiyordu. Baktım Çİğdem Talu karşımda ve ben görür görmez vuruldum, kesinlikle çok özel bir insandı. Gecenin o saatinde çok sıcak bir ev sahibiydi. 25 Mayıs ı 26 Mayıs a bağlayan sabah saat 3 ü çeyrek geçe, biz Çiğdem Talu yla buluşmuş olduk ve tabii o zaman hiçbirimiz bilmiyorduk, 8 sene 3 gün sürecek bir yolculuğa çıktığımızı..

Çiğdem Melih i piyano odasına götürdü, kenardaki pikabın üzerinde sürekli çaldığı Ferahnak plağı vardı.
"Sizin yaşınızda bir insan, böyle bir besteyi nasıl yapar? dedi.
Karşılıklı iltifatlardan sonra, Marmariste yapılacak festival konusuna geçildi. Melih ten bir beste istiyorlardı.
Çiğdem söz olarak bir şeyler karalamıştı.
Yazdıklarını orada temize çekip Melih e verdi. Altına da o günün tarihini yazdı. Melih Kibar, tanıştıkları saatte kaleme alınmış o yazıyı, bugün hala çerçeve içinde, evinin başköşesinde saklıyor.

Melih Kibar
İlk görüşte aşk olmadı. Öyle bir şey aklımın ucundan bile geçmedi. Ama ben Çiğdem i ilk gördüğüm anda bayıldım. Olağanüstü bir insandı. Hatta içimden Timur a hafif hafif kızmıştım, bizi bir araya getirmekte gecikmiş olmasına hayıflandığımı hatırlıyorum orada otururken.. Sabaha karşı çok güzel ev sahipliği yaptı. Çok güzel çay yapıyordu, ben de bir çay tiryakisi olduğum için o çayın tadını hatırlıyorum halal Çiğdem o gün benim çayı limonlu içtiğimi öğrendi ve hep bana limonlu çay verdi ondan sonra.

Tanışmalarına vesile olan Marmaris festivali yapılamadı, ama onlar ortak çalışmaya başladılar. Artık sık sık görüşüyorlardı. Genç besteci, yaptığı besteleri Çiğdem e dinletmek için sabırsızlanıyor ve elinde notalarla Köşk e koşuyordu.
Heyecan içindeydi.

Melih Kibar
Bayılıyordum, çünkü çok eğlenceli bir insandı. Çiğdem için kullanabileceğim en büyük ifade " Herhalde bir tür kadın peygamber olsaydı Çİğdem olurdu " diye düşünüyorum. Bana " Senin başka parçaların yok mu ? " dedi " var " dedim. İşte öyle bir şey i yapmıştım onu çaldım. " Harika " dedi. Ufak bir teybi vardı, ona kaydetti. Ne yapacak diye baktım, " Üstüne söz yazacağım bunun " dedi. 1 gün sonra sözleri yazmıştı. Ertesi akşamüzeri uğradığımda, İşte öyle bir şey in sözlerini gördüm inanamadım.

Seni düşündüm dün akşam yine,
Sonsuz bir umut doldu içime,
Bir de kendimi düşündüm sonra
Bir garip duygu çöktü omzuma...

Melih Kibar
Sözler müziğin üstüne cuk oturdu derler ya, tam milimetrik oturmuştu her şeyiyle, güzel bir Türkçe, güzel bir anlatım, güzel bir konu. Ve şunun farkına vardım: Ben o besteyi neden yaptığımı hiçbir zaman bilmeden yapmış olmama rağmen, eğer ben söz yazmış olsaydım aynen o sözleri yazardım.

Yıllar sürecek verimli bir işbirliğinin harcının atıldığı andı o an..
İşte ortak dili bulmuşlar, uyumu sağlamışlardı.

Melih Kibar
Yavaş yavaş çevrede tepki başladı, onu hatırlıyorum: "Haa, bu genç, Çİğdem Talu nun sevgilisi mi olacak nedir? " bakışlarıyla karşılaşıyordum, ama toydum. Duygusal ilişki halen başlamamıştı. Ama Çiğdem in neden benden 12 yaş büyük olduğuna yavaş yavaş üzülmeye başlamıştım.

1976 nın Ağustos ayında "İşte Öyle Bir Şey" in 45 liği çıktı piyasaya.
Bu, ikilinin ilk plağıydı.
Plak çıktığında herkesten çok Melih Kibar şaşırmıştı.

Melih Kibar
İzmir e gidiyordum, gemi telefonundan ulaşılabiliyordu, o zaman cep telefonu yok, babam da Denizcilik Bankası nda çalıştığı için personeli tanıyor, " Telefon var " dediler. Çiğdem. " Hadi hayırlısı olsun " dedi. Plağın çıktığını ben gemi telefonundan öğrendim. Döndükten sonra kapağı gördüm. O, anlatılmaz bir duygu.

Erol Evgin in seslendirdiği "işte öyle bir şey" , çıktığı andan itibaren büyük ilgi gördü ve her yerde çalınmaya başladı. Müzik dergilerinin listelerinde bir numaraya oturdu.
İşin ilginci, plağın arkasındaki Kibar-Talu şarkısı olan "Sevdan Olmasa" da aynı anda patladı.

Bende bu cehennem gibi yürek olmasa
Bende deli rüzgar gibi hasret olmasa
Bir de cana can katan o sevdan olmasa
Ah bu hayat çekilmez

Çiğdem Talu bunun heyecanıyla o yaz Hey dergisine süpriz kararını açıkladı: " Artık yabancı şarkılara Türkçe söz yazmayacak " tı.
Haberin altındaki spotta daha da önemli bir karar duyuruluyordu:
Bundan sonraki çalışmalarını tamamen besteye yönelten Çiğdem, Eurovision75 in sinyal müziğini yaratan Melih Kibarla iş birliği yapıyor.

Artık ayrılmaz ikili haline gelen Melih Kibar ve Çiğdem Talu, o yaz, zafer sarhoşluğu içinde Polonya nın Sopot kentinde yapılacak müzik festivaline gittiler.

Melih Kibar
Bizim Çiğdem le esas yakınlaşmamız galiba bu festivalde oldu. Yani normal ilişkilerde söylenen lafları birbirimize etmeye başladığımız yerdir Sopot. Ondan sonra artık kartlar açık oynanmaya başlandı, ama hep bunun dışarı yansımasını engelledik biz. Çünkü bunu insanların salt kadın-erkek beraberliği olarak yorumlamaya eğilimli olmaları bizim içimizi acıtıyordu, çünkü dışardan bakınca " Koca kadın gencecik-bugünkü tabiriyle çıtır- sevgilisi mi var? " diyecekler, böyle şeylerden Çiğdem de çok korkardı, bana da ters geliyordu.

Döndüklerinde artık besteci ve söz yazarı olmanın ötesinde iki sevgiliydiler.
Ama aralarındaki yaş farkı, ikisinin de kafasında soru işareti yaratıyordu.

Melih Kibar
Sanki bir senaryo yazılmıştı ve biz o senaryoyu oynuyorduk. Çiğdem in etrafa karşı sorumluluklarında yanlış resim, imaj verme korkusu, benim de " Hay Allah bak benden 12 yaş büyük " kaygısı kafamda yer etmişti. Ben o sene Boğaziçi Üniversitesini bitirdim, arkadaşlarımızla bir kutlama gecemiz vardı. O, hayatımda tek kırıldığım andır. Çiğdem in beni artık iyice sahiplendiği dönemlerdi. Ben değil ama Çiğdem çok sahiplendi, ben kendimde o hakkı görüyor muydum, görmüyor muydum, yani neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmiyordum. Bir aleme girmiştim, herkes bana "besteci" diyor, "bravo" diyorlar, ödüller veriyorlar, yurtdışında festivallere götürüyorlar, ben ne olduğumu anlamadım. Kimya mühendisliğini mi yapacağım, bestecilik mi yapacağım ? Çiğdem " Herkes kimya mühendisi olabilir, ama besteci olamaz " gibi laflar ediyordu. O mezuniyet gecesi, benim 8 yıl 3 gün içinde Çiğdem e kırıldığım tek, yarım saat - 45 dakikadır.
Bana ilk ve son kez kadınlık kaprisi yaptı: O gece biz arkadaşlarımızla kızlı erkekli buluşacağız, ama hiç kimse sevgilisini, nişanlısını, eşini, dostunu getirmeyecek, tek tek sınıf olarak buluşacaktık. "Hayır ben de geleceğim" dedi Çiğdem.. "Ama Çiğdemciğim böyle böyle.." Çiğdem in her zaman çok müşfik ve anlayışlı yaklaşımları olduğu için bunu anlamamasına önce hayretle, sonra kızgınlıkla baktım,"Tamam peki gitmiyorum" dedim. Böyle boynumu büküp oturmuştum, sonra "Haydi gidiyorsun." deyip göndermişti, ama Çiğdem e kırıldığım tek an budur, bunun dışında başka bir şey yoktur.

Bu kaygıların eşlik ettiği bir yakınlaşma sürerken mecburi bir ayrılık geldi, kapıya dayandı.
Melih Kibar kimya mühendisliği yüksek lisansı yapmak üzere İngiltereye gidiyordu. Türkiyede besteleri listeleri sallarken o, 4 ekim günü babasıyla bir uçağa atlayıp Londra ya uçtu. Ve gittiği gece, bir fırtınaya yakalandı:

Melih Kibar
Müthiş bir fırtına vardı, tarifi mümkün değil, okyanus fırtınası. Kopuyor ortalık. Moralim bozuldu, babama da bir şey söyleyemiyorum. Sonra odadan çıktım. " Baba.. ben bir etrafa bakayım " dedim. Karanlık koridorda güm diye bir şeye çarptım. Baktım bir piyano. Otomatikman elim kapağa gitti, kapağı da açık. Oturdum, piyanoma gene anlatmam lazım, piyanoca bir şey. O korkumu kompanse etmem gerekiyor, anlattığım zaman çıkıyor ortaya. Çok hoşuma gitti, koşarak odama gittim, odamı zar zor buldum. Daha yeni gelmiştim, bavulu açtım bir kayıt cihazı aldım, kasete o parçayı çektim.

Melih Kibar çaldığı besteyi babasıyla İstanbul a, Çiğdem Talu ya gönderdi. Çiğdem, nasıl ve hangi koşullarda bestelendiğini bilmediği bu melodinin üzerine bir söz yazdı ve Londra ya Melih e postaladı.

Melih Kibar
Çiğdem gene o her zamanki üslübuyla "seni gidi seni, gece neler yapmışsın, gene çıldırttın beni." dedi. Ama bilmiyor o parçanın neden yapıldığını, "ekte sözleri bulacaksın inşallah unutmazsın" diye, pembe iki sayfalık bir mektuptu, pembe bir zarfta gelmişti. Nerede olduğumu bile hatırlıyorum odada. Birinci sayfayı öteki kağıdın altına alıp sözlerle bakıp da başlığı görünce, ben duvara tutundum. "İçimdeki Fırtına"ydı şarkının adı...
Gün ağarırken
Tek başıma oturmuşsam
Henüz daha gözlerimi
Bir an bile yummamışsam
Sen yoksan yine
Bense yorgun ve yalnızsam
Hele bir de..
Bir de canım
Hasretine kapılmışsam
Ve gözümde tütüyorsan
Buram buram..
İşte o an bir fırtına kopar
Sanki o an yer yerinden oynar
Hoyrat bir rüzgar eserken
Sallanan gemi misali
Sallanır durur içimde dünya

Melih Kibar
Çiğdem Talu - Melih Kibar bir tesadüf değil. "İçimdeki Fırtına" da bir tesadüf değil. Bu müthiş bir şeydir. Ondan sonra Çiğdem e telefon açtım, 8 saat 40 dakika bekledim telefonun başında, "Çiğdem" ... dedim."sen bu parçayı neden yaptığımı biliyor musun ?" Ağladık telefonda ondan sonra karşılıklı.. Bu, başka bir şeydir.. Allah insanlara bunu yaşatmalı; bu, çok özel bir şey. Ondan sonra herkes Çiğdem Talu - Melih Kibar olarak bizi görmeye başladı, Çiğdem dendiği zaman Melih, Melih dendiği zaman Çiğdem dik biz...

Melih Kibar ın yüksek lisans eğitimi için İngiltereye gitmesiyle yaratıcı ikili ayrı düştü.
Çiğdem Talu, bu ayrılığı, imkanlarını zorlayarak yaptığı Londra ziyaretleriyle telafiye çalıştı.
Birlikte Galler i gezdiler. Müzikaller seyrettiler.
Melih Kibar ın deyimiyle, "Artık aşk aşktı ve aşk yaşanmaya başlamıştı".
Çiğdem, Türkiye deki plak gelirlerinden Melih in payına düşen miktara, kendi payını da ekleyip, ona katkıda bulunuyordu.
Bir yandan da kendilerine ve plaklarına ilişkin basına yansıyan haberleri yeşil bir deftere yapıştırıyor, üzerlerine sevimli notlar ekleyip İngiltereye yolluyordu.
O haberlerden birinde, Çiğdem Talu ile birliklerini sürdüren Melih Kibar ın "tatil için" İngiltereye gittiği duyuruluyordu.
Çiğdem haberin altına şu notu düşmüştü :
Melih Bey, Melih Bey, bizim burada canımız çıkarken master dalgasıyla İngiltere ye tatile gitmek de ne demek oluyor ?
Bir başka not ise şöyleydi :
Yaa İşte böyle Melihciğim: İlk plağımız 1 numara oldu.
Melih Kibar, aralarındaki aşkla ilgili basına sızan ilk haberleri de bu defterden okudu :
Melih Kibar ın kendi İngiltere de kalbi Çiğdem de.
Habere göre ikili ayrı düşse de çalışmalarına "bantlaşma" yoluyla devam ediyordu. Ve yeni plaklar, yeni başarılar getiriyordu.
İşte bir başka not :
Çiğdem Talu, sevgili bestecisine kıvançla sunar: 2. plağımız..

Melih Kibar
Müthiş bir moral takviyesi yapardı, dikkat edersen o notlara, hepsinde bir şirinlik, bir "hadi koçum" var.

Çiğdem Talu o günlerde bir televizyon programında milyonların önünde şu sözü söyledi :
Hayatımı milattan önce, milattan sonra gibi, Melih ten önce, Melih ten sonra diye ikiye ayırıyorum.
İki sevgili, 1976 sonunda İstanbul da buluştular ve 1977 i Tarabyadaki bir restoranda birlikte karşıladılar.
O yılbaşı gecesi çekilen bir fotoğrafın arkasına Melih Kibar şöyle yazmıştı:
İlk defa birlikte girdiğimiz bir sene bu 1977 yılı.. Ne güzel di mi ? 365 günün de bu geceki gibi mutlu ve güzel geçmesi, yani "HEP BÖYLE OLMASI" dileğiyle... Melih
Bir hafta sonu 8 ocak 1977 de "işte böyle bir şey", Altın Kelebek yarışmasında "yılın şarkısı" olarak ödül aldı. Erol Evgin de "yılın sanatçısı" seçilmişti.
Çiğdem Talu, Melih Kibar ve Erol Evgin bu zaferi yine aynı restoranda kutladılar. Bu kez fotoğrafın arkasını üçü birden imzaladı.
Çiğdem Talu "ilk plağımız.. ilk ödülümüz.. ve birbirimize duyduğumuz inancın en güzel kanıtı.." diye yazdı. Melih Kibar ise aynısını tekrarladı ve altına "başka ne yapabilirim ki Melih Kibar olarak ?.. " notunu düştü.
10 gün sonra, bir Çiğdem Talu - Melih Kibar çalışması olan " Bunlar da geçer " listelerde 1 numaraya oturdu.
İki ay sonra yine unutulmaz bir şarkıları doğdu:
" Bir De Bana Sor "

Gel sen ne çektiğimi bir de bana sor
Nerde nasıl yaşarım bir de bana sor
Evlerin ışıkları bir bir yanarken
Bendeki karanlığı gel de bana sor

Artık zirvede tektiler.
Her şarkıları dillere, gönüllere yerleşiyordu.
Çiğdem Talu nun yaşgününü 31 Ekim 1977 de İlhan İrem ve Erol Evgin le birlikte kutladılar. 3 erkek müzisyen Çiğdem e bi de mani yazmışlardı.
Çiğdem, Çiğdem, çiçeklerin en güzelisin sen\ bilmem ki bundan başka sana neler söylesem\ şarkılara can veren\ ilham meleğimizsin sen..
Çiğdem Talu, o gece, doğum gününün şerefine, en güzel şarkı sözlerinden birini yazdı.
"Her şey seninle güzel\ olmayacak düşlerin, peşinde koşmak bile.." diyordu. Belki de " olmayacak " dediği düş, genç aşkına olan düşkünlüğüydü.

Her şey seninle güzel
Yolda yürümek bile
Olmayacak düşlerin
Peşinde koşmak bile
Her şey seninle güzel
Bu toprak , bu taş bile
İçimdeki bu korku,
Gözümdeki yaş bile.

Melih Kibar
Benim sonradan duyup da bizle özdeşleştirdiğim ruh eşiydik biz Çiğdemle.. Yani garip bir beraberlik, garip bir sinerji vardı. İnanılmayacak bir sinerjiydi, ama ben tabii bunu yıllar geçtikten sonra anladım. Herhalde Çiğdem de kendi penceresinden her şeyi çok iyi değerlendiriyordu. Yani Çiğdem de duygusal yaklaşımlarını aleni bir şekilde hiçbir zaman ortaya koymadı, yani çok net olarak birbirimizle bunları konuşarak " canım aşkım birtanem " gibi terminolojilerle yaşamadık, zaten yaşanacak bir ortamda değildik, çünkü Çiğdem in evinde annesi vardı. Allah rahmet eylesin, Haslet teyze vardı, kızı vardı, düzgün bir okul öğretmeniydi. Çok mazbut bir hayatı vardı Çiğdem in .. İnsanlar Çiğdem i eleştirdiler, Çiğdem e karşı eleştiriler gelmeye başladı. " kendinden 12 yaş küçük biriyle böyle bir ilişki yaşıyor " diye; ama o ilişkinin ne demek olduğunu, ne anlama geldiğini ben bile yıllar geçtikten sonra anlayabildim.

Öyle çok sevdim ki seni
Öyle çok ki anlatamam
Bir tek yıla sığdı her şey
Bir tek yıla tüm bir yaşam..

Melih Kibar Çiğdem Talu ilişkisi bir yılı devirmişti. O bir yılı da ayrı geçirmişlerdi. Şarkılarda süren bir aşktı onlarınki..
Melih Kibar 1978 de döndüğünde, yeni bir sevdadaydı.
Ayrılık kapıya dayanmıştı.

Melih Kibar
12 yaş fark benim için engelleyici bir faktördü. Çiğdem de frenleri bırakamıyordu, çevrenin tepkilerinden dolayı.. Son derece saraylı bir aileden, Osmanlı terbiyesi almış bir aileden geliyor. Hani birdenbire kızlarının kendinden 12 yaş küçük bir adamla beraber olmasını yadırgayabilirlerdi..Ondan sonra biz Çiğdem le konuştuk ve biz artık dost olduk, aşk denilen şeyi bir yere koyduk, güzel kılıflara kaldırdık, yüklüğün en üstünde güzel bir yere kaldırmayı becerdik, ondan sonra birbirinden hiç ayrılmaz dost olarak sürdürdük hayatımızı..

Birlikte üretmeyi sürdüreceklerdi.
Sırada bir müzikal vardı.
Haldun Dormen in önerisiyle, yurtdışında en başarılı örneklerini izledikleri müzikallerden birini Türkiye de gerçekleştirmek için kolları sıvadılar ;

Melih Kibar
Bir gün öğleden sonra Çiğdem in evine geldim. "Bak bakalım piyanonun üstünde ne göreceksin" dedi. O günlerde söz beklediğim bir parça da yok. Gittim baktım "Hisseli Harikalar Kumpanyası" diye bir şey yazıyor. " bu nedir? " dedim, "müzikalimizin adı" dedi. "E, bu ne olacak şimdi ?" dedim. Şarkı sözü yazıyor, "Hisseli Harikalar Kumpanyası\ açıyor perdesini açıyor" diye hatırlarsanız. Dedim ki " Siz ikiniz de kafayı yemişsiniz, bu söz bestelenmez." Çünkü biz hep alışığız ya, önce ben beste yapıyorum, sonra Çiğdem sözleri yazıyor. E müzikalde konu olduğu için önce sözler yazılacak ki ben onları besteleyeceğim. " Canım, Canım, sen bestelersin " dedi. Gene o her zamanki destek, " hayatta olmaz, aç o Haldun abi ye telefonu, besteciyi değiştirin, bu sözlere ben beste yapamam. " dedim. " canım " dedi, ağzımdan girdi burnumdan çıktı, "iyi bakalım sen git salona" dedim. Oturdum, onun yanında besteledim..

Hisseli Harikalar Kumpanyası beklenmediği kadar büyük ilgi gördü. 400 kez perde açtı. Turnelere çıktı.
O dönem kimsenin pek dikkatini çekmedi, ama Melih Kibar ın o müzikal için bestelediği, sonradan altın plak alacak bir şarkıya Çiğdem Talu nun yazdığı sözlerde bir veda hüznü gizliydi.

Sen başkalarına benzeme sakın
Hep böyle kal, hep cana yakın
Hep böyle kal, hep böyle kal, hep bana yakın..

Melih Kibar
Bir gün telefonu açtı. " Melih.. Ben bir doktora gittim." dedi. "niye gittin?" dedim. " Göğsümde bir şey elime gelmişti, gittim " dedi. Doktor da " süt bezesi " demiş. Olay bittikten sonra bana bunu anlatıyor. 8 ay önce gitmiş doktora meğer. Aradan 3 ay geçmiş, tekrar gitmiş Çiğdem.. Önce bunları anlattı bana. Doktor " Çiğdemciğim, sen amma evhamlı oldun. " demiş. Sonra aradan 5 ay daha toplam 8 ay geçmiş o ilk gidişinin üzerinden.. Doktor " Bir bakalım " diyor. O gün beni arıyor, " Ben kansermişim. " dedi. Ben Çiğdem e bir tür Tanrı gözüyle bakıyordum. Öyle bir mertebede bakıyordum ki, " Nasıl olsa her şeyin üstesinden gelebilir, kanser de neymiş " diyordum. Ondan sonra iş ciddiye bindi, ama ben hep olayı şaka olarak gördüm, yani ciddiyetini anlamamaya çalıştım. Kendimi bu işin ciddiyetinden uzak tutmaya çalıştım. Çünkü Çiğdem le kanseri ben hiçbir zaman bir arada düşünemiyorum. Ondan sonra Çiğdem tedavisi için İngiltere ye gidip gelmeye başladı.

1980 ler başlamıştı.
Şimdi Çiğdem Talu, kanser tedavisi için Londraya gidip geliyordu. Orada olduğu aylarda, kendisini bir masal ülkesinde hissettiğine, bütün otel personeliyle dost olduğuna dair, yine neşeli kartlar yolluyordu Türkiye ye ...

Melih Kibar
Neşesinden hiçbir şey kaybetmedi. Çiğdem aynı Çiğdem di, sadece kanserli Çiğdem di. Kanserle Çiğdem beraber yaşıyordu. Ben dedim ki " Zaten bu moralle üstesinden gelir. "

Ancak bu neşeli görüntünün altında derin bir hüzün saklıydı.
Bu hüzün Türkiyeye gönderilen kartlara yansımasa da, o dönem yazdığı şarkı sözlerinden açık seçik okunuyordu.
Melih Kibar ın deyimiyle, "hayatında en severek yazdığı şarkı sözü" nü o dönem kaleme aldı. Olgunluk dönemi şarkısı " Çınar " ın satır aralarında sitem vardı.

Serde delikanlılık, gençlik var koca çınar
sevda var, sen sevdanı çiğneyip geçer misin
öte yanda gurur var ölesiye gurur var
seni unutanları
sen olsan sever misin

Melih Kibar
Ben Çiğdem in öleceğini hiçbir zaman düşünmedim. Hiçbir zaman aklıma getirmedim. Kemoterapi onu çok sarsmıştı. Ama hala gülüyordu, biraz kilo almaya başladı, peruk takmaya başladı saçlarının döküldüğü dönemlerde.. Ondan sonra İngiltere de tabii para yiyen bir operasyondu. Çok fazla şarkı üretecek zamanımız olmamaya başladı, ama hala yazıyordu bir şeyler, yaratıyorduk. Sonunda ben Çiğdem in kötü olduğuna dair haberlerden kaçmaya başladım. - Bu aptalca gelebilir, bunu benim zayıflığım olarak görüyorum. - Çiğdem çok fazla değişmeye başladı, artık fiziksel olarak dışardan gözükmeye başladı. Metastaz bütün vücutta başladı, gözünü kaybetmeye doğru geldi.

İşte bu aşamada, Çiğdem Talu nun pop müzik dünyasındaki dostları, artan masrafları karşılamak ve kansere karşı mücadelesinde ona destek vermek için bir yardım konserinde bir araya geldiler.
28 Mart 1983 günü Şan Tiyatrosunda gerçekleşen " Çiğdem Talu ya Selam " konserinde dönemin bütün starları sahne aldı.
Tabii aralarında "sevgili bestecisi" Melih Kibar da vardı. Bütün şarkılara o piyanosuyla eşlik etti. Ve Çiğdem, bu konsere, hasta yatağından canlı telefon bağlantısıyla katıldı.
Ne yazık ki, geç teşhis hatasını, destek konserleri telafi edemeyecekti.

Melih Kibar
Döndü. Çiğdem i görmeye gidemiyorum. Ortak dostlarımız, en yakınlarımız bana, " Ne olur Melih görme " diyorlardı. Çiğdem in konuşması telefonda değişmeye başlamıştı. Tuhaf bir şey 25 Mayıs ta tanışmıştık, 25 Mayıs ta görmeye gittim ben. Konuştuk, benim sesimi duyuyor, bana cevap veriyordu, ama başka bir canlıyla, başka bir şeyle konuşuyordum, ama neyle konuşuyordum bilmiyordum. Ve 28 Mayıs ta kaybettik...
Yaşam dolu, beni de hayata bağlayan, çevresindeki herkesi hayata bağlayan, hiç kimseyi kırmayan bir insan... Erken öldü, çok erken öldü, ama o 90 yaşında da olsaydı herhalde gene bir efsane olarak hep hayatta kalacaktı.

Basın, Çiğdem Talu nun ölüm haberini " Şarkılar öksüz kaldı. " diye verdi.
Bebek Camii ndeki cenazesinde, sevenlerinin yakasındaki fotoğrafında, bu kez hüzünle bakıyordu.

Melih Kibar
Sonra çıktık.. Sevgili Oskay Aktürk ün bir vosvosu vardı, ona binip Aşiyan Mezarlığı na gittik. Hiç ağlamadım ben. Yani Çiğdem in ölümünü duyduğumda da ağlamadım, camide ağlamadım, evde yalnızken de ağlamadım, ama o volkswagenin içinde tam 4 dakika ağladım. O 4 dakikayı hiç unutmuyorum. Aşiyan a geldiğimizde bitmişti. Yani o bir boşalmaydı.

Çiğdem Talu, artık nesiller boyu, sözlerini yazdığı şarkılarda yaşayacaktı.
Melih Kibar a gelince...
O her denediği şarkı sözü yazarında Çiğdem i arayarak, bulamayarak ve her gün ona biraz daha hayran kalarak yaşadı.
Artık daha az çalıyordu.
Uzun bir sessizlik döneminden sonra 2000 in sonunda bir gece yeniden piyano başına oturdu ve biriktirdiği duygularından bir son beste doğurdu.
Adını " Sessiz Veda " koydu.

Özlenilen insanlardır ..

Can Dündar
Yüzyılın Aşkları
kitabından alıntıdır..
Bu bölüm kitaptan bir gece vakti kendim tarafından aktarılmıştır yazılarak..

söz sende cinderella

2009-12-08T03:08:00.004+02:00

Bugün kendimi küçük ve şımarık bir çocuk gibi hissediyorum adeta. Yerimde durunamıyorum tabir-i caizse. Bu mutluluğun sebebi biraz da şu duvarıma yapıştırdığım sticker da olabilir. ( bknz aşağı ) Küçücük birşey belki ama bana çocukluğumu hatırlattı. Şirinler, Temel Reis, Susam sokağına ait birşeyler de yapıştırsam demek ki odalarda durunamayacağım. Aslında bu enerjinin sebebi dün geceki elektrik çarpması da olabilir. Ama önemli değil eğer oysa çarpılıvereyim hep ya ben. Bunu dediğimde arkadaşımın sana ve ailene yazık demesi cidden bugün ne kadar kıpırdak olduğum gerçeğini ortaya koydu. Biraz biraz enerjim tükeniyor ee çarpılalı 24 saati bulacak belki ondandır. Neyse gereksiz kahramanlığımı anlatıp şurada iki gramlık karizmamı yerle bir etmeyeyim. İşte böyle ben odamı bugün bu şekilde süslendirdim. Cidden çok pahalı bir şey de değil. Kuzucuklarıma gide gele prenseslere, barbie lere tekrar merak salıyordum . Bugün onlara alırken aa bi baktım kendime de almışım bu yapıştırmalardan ( Aramızda kalsın son dönem oyuncak dünyasına takıntım arttı küçük küçük şeyler alıyorum herkesten gizli ) Eve gelir gelmez koştura koştura yapıştırmaya uğraştım bunu o kadar sevindim ki sanki dünyalar benim oldu bi anda o çüçük çocuk selen'e döndüm .Enteresan dakikalardı. Uzun zamandır böyle iyi hissetmemiştim. İşte böyle bugünlük aktaracaklarım bu kadar
Söz sende Cinderella :)

düş yakamdan

2009-12-04T03:21:00.005+02:00

Uyuyamıyorum. Şu anda herşeyi, herkesi bırakıp çıkıp gidebilecekmişim gibi hissediyorum kapıdan. Hem güçlü, hem kırılgan, hem üzgün. Saçmasapan ruh hallerinin bir araya gelmiş devinimleri . Bu derece ağır gelmesin ya artık . Birşeyler değişsin. Değiştirmek için çabalamıyorsun demeyin bana, çabalıyorum. Siz görmüyorsunuz. Oynadığınız oyunların içinde akıl vermek , nasihat sunmak çok kolay geliyor biliyorum ben de yapıyorum aynı ikiyüzlülüğü çoğu zaman sizlere ama bu değil . Bu değil içimdeki. İçimdeki ben değil. Suretim yansımıyor bana aynada.
Bu kafa yapısı son dönemlerde fazla bana. Boğulacakmışçasına durunamamak odalarda. Tanıyamamak, anlamlandıramamak. İsteğin kırılması. İnsanları görmek istememek. Kapatmak kendini, kapatsan kaçmak istemek, aramak bulamamak. Mutlu olduğunu sanmak, Yanılsamalar. Bu değil acımasız olmamalı birşeyler bu derece. Gülmelisin be arada. Yok yok cidden bu kafa , bu yürek bu dönemde ağır bana.
Huzuru istiyorum artık. İç huzuru yakalamayı. Kaç yıl geçti değişmedi huzursuzluğum. Bir yerlere ait olamama duygum. Geçsin artık. Bitsin herşey. Düşünceler, sıkıntılar, özlemler ,korkular. Ot gibi yaşamak bir nevi. Saçmasapan duygu silsileleri olmadan. Olmasın anasını satayım gerekirse otluğa da razıyım. Yeter ki bir oh diyeyim artık .
Düş yakamdan artık hayat , kader kısmet her ne isen artık ..

Bu da gecenin şarkısı,

o zaman - bu zaman

2009-12-01T17:27:00.006+02:00

-o zaman-

Kırgınsam sana. Kızgınsam. Bir adım bile yetecekken kapıları açmaya,neden bu inat kime bu garez ? Sabır insanı değilim bilirsin beni. Korumalıyım kendimi acı çekmemek için. Bir gün bulursan beni birinin kolunda.
En şuh kahkahamı takmayacak mıyım bir şal gibi boynuma. müsebbibi sensindir .. Aklından çıkmazsam bir gece dönüp durduğun yatağında, sorularını dizmeye başlarsan sorgular gibi kendini, battığın çukurda., geldiyse gelecekse gelmişse diline tadı tenimin ve sen aptal diye söversen kendini. Çok geç olacak biliyorsun değil mi ? Karşıma çıkman için. Bu yollardan geçeceksin biliyorum. ama bırakalım. gelemezsin. Gururun vardır (eskiden de bana kullandığın)
bilirim.

-bu zaman-

Bu kadar basit aslında.
''Ben birini sevdim o beni sevmedi ya o'ndan sonra gelen gelecek olan herkes gelmese de olur.'' dedirten adam geliyorsun ya bana. Söylediklerimi çıkartıyorsun ya .
O zaman gelmeyen sen şimdi geliyorsun. Adım adım ürkek bir şekilde aklıma giriyorsun. Girebileceğini zannediyorsun. Sendeki inadın on katının bende olduğunu bilerek geliyorsun. İki tatlı sözle kandırabilir gibi geliyorsun. Bu canı ve o canı yakacağımı bile bile geliyorsun.
Şimdi senle oynanmaz mı bu şekilde. Canın yansın diye çabalanmaz mı ? Uykusuz gecelerin hesabı sorulmaz mı? Oyunun alası yapılmaz mı ? Dağıtılmaz mı ? Ama sen bir kör gibi gelirim diyorsun. Gel..

Bu gecenin de hediye şarkısı bu olsun ..

Varolma Çırpınışları

2009-12-01T17:14:00.003+02:00

Gıcık bir durum. Bir yere yetişecekmiş gibi çaba. Koşuyormuşcasına hayat. Ve sanki yakalamak istermişsin gibi. Yakalayabilecekmişsin gibi. Garip şaşılası.
Bakıyorum, izliyorum bazen. Bazense adımlar atıyorum kopmayayım içten içe. Bende olayım orada diye. Varolma çabası ve farkındalık. Anasını satayım ben niye herkes gibi olamıyor bu kadar çok geç kaldığımı ya da erken vardığımı ya da arada kaldığımı düşünüyorum. Neden koyverip gidemiyorum. Bir çok soru var ya şu kafada, bazen fırlat at demiyor değilim.
Kiminize göre basittir hayat, kiminize göre zor. Bilirim. Aslında kolay değildir gibi gelir. Aslında da zor da değildir. Kimi zaman.. Kimi zaman.. Yaşamak bir sanatsa nasıl kolay olabilir ki. Bu kadar hızlı değişirken herşey bizim aynı kalacağımız yanılsamadan başka birşey değildir. Aynı kaldık desek de bu da kandırmacadan başka birşey değildir.
Akış zordur. Kabulleniş ve değişim. Kimileri değişimin farkına varmaz yürür gider açılan yollarda. Kimiyse farkındadır anlam arar kapıların arkasında. Hangisinden olursan ol vardır içide değişim. Genelde bu durumdakilere böyle konuşanlara ''çok takıyorsun'' denir. ''bırak hayatı yaşa,düşünme'' denir. Olmayacak olaya da sadece hı hı denir.
Hayatı farketmeden yaşamak değil ki amaç.Evriminde gözlemlemek. Değişimi anlamak, anlayabilmek, kabullenebilmek. Kimi zaman çok zor olur bu kimi zaman kolay. Labirent faresi gibi hissedersin. Düşündüğünü bir süre sonra unutuverirsin önüne oyalanacak oyuncak konulmuş gibi. Bir zamanlar yadırgadığın eleştirdiğin hareketler bir gün bakarsın aynada senin üzerinde. O kadar sinsidir ki zaman, değişim. Sonradansa kimi sallamaz kimi eskiye dönmeye çabalar.
Tüm yükünü alabilirim gibi geliyor şu an ama bazen o aynada duranı beğenmiyorum.Ben böyle değilim diyorum. Değişiyorum, büyüyorum. Ayrı bir tat alıyorum bazen bazense kekremsi bir tada dönüşüyor o tat.
Arada bir dünya bulmak lazım .
Çok düşünmemek.
Ama olmuyor işte yine bunlar bir gece vakti kafama geri gelecek.

Deli Saçması

2009-12-01T01:53:00.002+02:00

Hayat bu
Dokunulabilen katı, somut bir yalnızlık .
Dokunma yalnızlğıma kapılma karanlığıma …
Ne yaparsan yap hayatta
Her zaman yalnızsın ana karnında ..
Hayat bu
acımasız ve bir o kadar da soğuk esen
bir rüzgar gibi ..
Hayat bu
İçimdeki karanlıkla yüzleşirken ben
içime iyi ve güzel şeyleri koyan
kafama ..
Hayat bu
acı içinde yaşamak ..
gidenlerin arkasından asla unutmayacağız deyip ağlayıp
hayatın içinde savrulmak ..
Hayat bu ..
ihanet ..
Hayat bu ..
ne yaparsam yapayım beni yalnız kılacak ..
Hepimiz yalnızız kalabalıklar içinde ..
farkında değilmisiniz ..
farkında değilmisiniz ..
hepimiz yalnızız geceleri uykuya daldığımızda ..
hepimiz yalnızız uyandığımızda ..
hepimiz yalnızız nefes aldığımızda ..
Hayat bu ..
hepimiz yalnızız
kimse kimseyi anlamlı kılmıyor zamanın kasasında ...
Anlam .. Mana .. ya da meal ..
Önemli değil bir özü benimsemede ..
benimsemek ..

deli saçması bunlar da ama yine de yazmak istedim ..

uyuyamıyorum uyuyamıyorum .. boğulmak böyle birşey olsa gerek .. herşeyin anlamını yitiriyor olması ..
güzel hatıralara yapılan ihanet .. onların terk edilmesi .. kafamdan gidiyorlar hepsi birer birer böyle anlarda .. Dedem tek sensin hafızamda.. Etinle kemiğinle .. Yanımdasın sanki .. Belki de bu gücü snden alıyorum bilmesemde.. Yardım diliyorum sanki senin olmadığın yerlerden ... biliyorum uzanamazsın bana .. Ama o kadar anlamsız ki herşey dede .. Yardımına çok ihtiyacım var .. İçimle baş edemiyorum ben .. Karanlık ve aydınlık savaşı var sanki içeride .. Her zaman ikilemlerin insanıydım bilirsin .. Bu ondan da öte ..
Ya içimdeki karanlığa kapılıcam ya içimdeki aydınlığa sığınıcam .. Öyle bir şey ki bu aklımı kaybedecekmiş gibi hissediyorum .. büyümek mi bu olgunlaşmak mı yoksa fazla doz yalnızlığın etkisi mi ? farkettim ki dede
hepimiz yalnızız aslında ya .. yarım elma bütün olma hikayesi de yalan ... yalanlara inandırmış kendini insanoğlu .. Yalanlara ... Mutlu olmak bu kadar mı zor ? yani yalanların arkasına sığınarak mutlu olmak .. ne kadar doğru ?
ben hayatımı mı sorguluyorum dede ? yoksa hayat mı beni sorguluyor ? labirent faresiyim sanki .. İzleyen gözleyen notlar alan yok belki ama .. Ben çıkışı bulamıyorum bir türlü .. Bu içimdeki ağırlıktan kurtulsam ... Çıkışı bulsam kurtulurmuyum acaba ? muhtemelen ... çünkü tek umudum bu .. çıkışı bulursam ağırlıktan da kurtulurum belki ...
Yalan söylüyorum dede.. yalan söylemeyi o kadar iyi öğrendim ki .. bağırmak varken gülmeyi .. ağlamak varken suskun durmayı o kadar iyi öğrendim ki .. yüze gülüp arkadan sövmeyi .. Çarkın içindeyim artık bende .. Ama tek sorun bu çarkın içinde oluşumun farkındalığı .. Bu kadar farkında olmasam belki bu kadar fazla koymayacak bu bana .. Belki de esip gidicem bende ...
Çarkın içindeyim dönüyorum bende ... Çıkmak istememe rağmen çekiyorlar beni dede .. kollarımdan ...
Debeleniyorum .. savruluyorum .. kanıyorum yanıyorum yangın yeriyim dede ...
Mutluluk varsa bende ucundan mutlu olmak istiyorum dede ..
seninle olduğum gibi ...
senin yanındayken duyduğum gibi ..
güvende olduğum gibi ...
sonumu bilmiyorum dede ..
ya geleceğim yanına .. ya da boğulacağım derinlerimde ...
seni seviyorum dede ...

seni çok özledim ...

Senden Başka

2009-11-28T02:08:00.002+02:00

Yanında hediye şarkısıyla başlar bir yazı daha ..

Düşünde bir adam vardı kızın ..

Onun karşıdan görünce aklında bir şarkı beliriyordu adeta bir fon müziği ..
Ve gülümsemeye başlıyordu filmdeki Emel Sayın misali ..

''Senden başka senden başka gözüm görmez hiçbir şeyi
senden başka senden başka duyamam ben hiç kimseyi
senden başka senden başka sevemem ben hiç kimseyi
senden başka senden başka olamam senden başkasıyla ''

Mutluyum diyordu adeta mutluluk bu ne olursa olsun bu ...
Pili bitmiş bir kalp varsayalım ki var tekrar pil takılırmış gibi ..
Hemde şarj edilebilir pillerden ..

Düşünüyordu saçmasapan benzetmeleri vardı kızın saçmalıyordu, kızarıyordu ..
Her sabah gülerek uyanıyordu mutluydu.. Esnerken huzurluydu ..
O vardı hayatında nolursa olsun ..

''Benden sorsan ummanlardır derdim hani gözlerin var ya
bülbülleri sustuturp dinlerdim o tatlı sözlerin var ya
katmer katmer gül açar gönlümde hani gülüşün var ya
Daha mutlu olamam ömrümde beni öpüşün var ya .. ''

Saçmalıyordu aslında . Salak bir kız değildi ama görünce saçmalıyordu ..Cümleler diziliyordu boğazına , yılları bile karıştırıyordu .. Neredeydi napıyordu ? Saat kaçtı ?nasıl geçmişti ?zaman bu kadar hızlı ? Mevsimlerden haberi yokken nasıl kovalıyordu birbirini .. Bir insan gözlere bakmaktan bu kadar zevk alabilir miydi ? Ayrıca bir anlamı olur muydu gözlerin kız inanmazdı bu genel görüşe .. Ama artık inanıyordu .. Adeta kalmak istiyordu o gözlerin içinde bir ömürlüğüne .. Nasıl böyle olabilmişti nasıl bu hale gelebilmişti .. Nasıl türk filmlerindeki karakterlere benzemişti ?
Kızarıyordu düşündükçe daha da sinsi bir gülüş geliyordu yüzüne ..

''Dizlerim titrer sen görününce hani o gelişin var ya
aklımdan çıkmaz bütün ömrümce o çapkın gülüşün var ya
bir ilkbahar yağmuruydu sanki ardından güneş doğar ya
yaktı bir ateş gibi inan ki o kor dudakların var ya .. ''

Yanında tutmadan yanıyordu elleri .. Dokunmadan görmeden bilmeden .. İçi yanıyor derler ya o misal .. Kız karasevdaya mı tutulmuştu acep ? İçi titriyor ıslak bir kuş gibi titriyordu yanına giderken .. Geçer derler ya zaman geçince hiç geçmiyordu bu tatlı heyecan ..Hele bir de yüzüne gülümsedi miydi gün güneş dünya dönüyordu içinde .. zaman kavramlarını yitiriyordu .. Gam tasa keder olmuyordu içinde .. Bir kuş gibi özgürcesine .. Tüy kadar hafifmişçesine .. Yeni doğmuş bir bebek güzelliğinde .. Ayrı bir güzellik geliyordu sanki yüzüne aynaya baktığında .. Aynaya baktığında ve onu düşündüğünde yüzü güzel geliyordu gözüne ..

Bir bedenin bir bedene dokunmadan hissetirebileceklerinin bunlarn olabileceğine şaşıyordu çoğu zaman kız ..
Kafasına girip yer edebilmesine düşüncelerine kemirmesine .. İçten içe onunla gömülmesine ..
Kız mutluydu ama içten içe korkuyordu da kaybetmekten ..
Hayır hayır kaybetmek olmayacaktı .. Güzel olacaktı herşey
Yeni bir başlangıç olacaktı herşey ..

Saçmalıyordu kız ..
Gülümseyerek kulağında mp3 çaları Göksel den dinlediği ''Senden Başka'' şarkısıyla uykuya dalıyordu işte ..
VE iste o an son bir sima belirdi gözünde ..
Artık kapatabilirdi gözlerini ..

iyi bayramlar

2009-11-27T14:15:00.002+02:00

Bugün bayram. Her ne kadar Barış Manço'dan ''Bugün bayram erken kalkın çocuklar'' demek istese de bünye .Olmuyor birşeyler eksik . Onun ne olduğunu da biliyoruz dedem tabiki de . Artık ne bayramın bayramlık değeri niyeyse oluşmuyor artık gözümde .

Ama yine de ''iyi bayramlar'' demek gerek adet yerini bulsun diye .

Bir şarkıyla girelim olaya ..

mucize gibi birşey

2009-11-26T12:58:00.004+02:00

Okumanın bir mucize olduğunu hissedersin kimi zaman. Yazmanın da . Nice kalemler neler yazmış dersin. Nereden çıkmış bu dizeler, satırlar ..

Şaşırırsın .. Büyürsün ve bilirsin içten içe bu büyüye kapıldığını kendinin de ..

Okuduğun aynı olsa da yıllar geçtikçe ayrı bir tat alır, düşsel bir anlam çıkarırsın belki de .

Ve sen onu ayrı bir şevkle okur yanında olmasını istersin o satırların yıllar geçse de ..

Bilirsin canını en çok yakacak hem de en mutlu edecek zamanı geldiğinde yine onlardır seni.

Anlar üzerini kapar bir yorgan gibi. Uzaklaşırsın anlamdan. Her seferinde ayrı bir yola çıkmak gibi.

Yenilenmek gibi .İşte böyle .

Bir şiir bir cümle yakar mı insanın canını içten içe . Yakar.

Kalem keskindir kılıçtan yeri geldiğinde.

Melankolik bir gün ..

2009-11-24T16:27:00.003+02:00

Son dönem takılıp kalınan şarkıdır .. Kanın da çekmesinden mütevellit dağıtan .. Dağıtırken saçmasapan hayaller kurdurandır .. Ama yine de bırakılamaz .. Bırakılınabilinemez .. Kelimelere de gerek yok aslında .. En azından bugün .. Bırakalım dağılalım ..

Akıl Oyunları

2009-11-22T02:47:00.002+02:00

Sen gittin artık benden ..
Kimlerin teninde ılık nefesin ..
Dillerin kimin kimlerin dillerinde hapsolmuş ..
İçim acıyor hediye ederken seni başka tenlere ..
Yalvarmayacağım sana kal diye gitme diye ..
Gideceksen eğer karar verdiysen gidişe gitmeye yola çıkmaya hazırsa ayakların ..
Ben tutamam seni ne kadar istesemde
Durdurmam seni kararını verdinse
Sen ki gitmekten hiç gocunmuyorsun
Gitmenin yani eylemin gidişin gideceksin ve sen
Bir bitişin temsilciliğini elinle bana vereceksin ..
Eylemin gidişin gideceksin ve sen hiç gocunmadan beni benden ettiğini zannedip
Yaşadığını zannedip sevineceksin ..
intikam aldığın yanılgısıyla hareket edip,
Yıllar sonra pişmanlık şarabından içeceksin ..
Unutma o şarabı da yıllanması için sen kaldırdın rafa
ve sen yıllanmış şarabın tadını alamayacak hale geleceksin ..
Aklın oyunlar oynamaya başlayacak ..
Sarayların, sultanların, tahtların, köşklerin ve sen
Bir başına yalnız acınası ..
Kendi tohumunu kendin ektin ya bir zamanlar,
Onun meyvelerini yiyeceksin elinde hatıralar
Gülmek zorunluluk halini alacak içinde bulunduğun durumu düşününce ..
Aşk 'ı sorarlarsa saçmalık diyeceksin şımarıklık bulacaksın
Çünkü bileceksin ki sen hayatının en büyük saçmalığını yapmıştın bir zamanlar
ve artık kuyruğu dik tutma zamanı ..
Kuyruklarına bastıkların artık senin kuyruklarına basacak
ve bir anda göreceksin beni fırlattığın oyuncakların arasında ..
İçine derin bir sızı saplanacak belki de
Ben hala sapasağlam bakıyor olacağım gözlerinin içine ..
içim rahat huzur dolu biraz incinmiş .. ama güçlü ..
Sense işte o an deli gibi isteyeceksin benim kokumu burnunun dibinde .

Sevemedim Kara Gözlüm Seni Doyunca

2009-11-21T02:24:00.003+02:00

'' Anladım ki herşeye sahip olmak isteyen elindekini de kaybediyormuş.. ''
Bu cümlenin ilk duyduğumda ne anlama gelebileceğini anlayamacak kadar küçüktüm. Hayatın ne olduğunu bilmiyordum o zamanlar .. Ahh güzel zamanlar..Daha sonra birden aklıma geldi ve düşünmeye başladım büyüdükçe, okumaya başladıkça, canım yandıkça, kanadıkça ben .. Gerçekten de öyle miydi ? Sahip olduklarımızla farketmeden kaybettiklerimiz nelerdi ? Gözden kaçırdıklarımız ? Herşeye sahip olduğumuzu zannedip aslında hiçbirşey kazanmamış mıydık ? Kaybedenlerdenmiydik yoksa ?
Gelelim bu cümlenin çıkış noktasına.. Bilmiyorum benim kadar Türkan Şoray hayranımısınızdır ama ..Türkan Şoray ve Kadir İnanır'ın unutulmaz filmi ( bence ) '' Balıkçı Güzeli '' filminden. Azize ve Şopenimiz .. Meçhul bestecimiz nasıl da Azizesine şu mısraları döktürmüştür :
'' Sevemedim kara gözlüm seni doyunca,
Hep kıskandım seni elden yıllar boyunca ''
Ee kara gözlüm deyince çok da düşünmemek gerekir zaten filmin güzeli kimdir diye. Tabiki Türkan Şoray.
Öyle bir aşk ki kavuşmak imkansız gözüküyor. Ama tüm Türk filmlerinde olan şey gerçekleşecek.. Mutlu son. Sağolsun o zamanların senaristleri mutsuz olan bizleri daha da üzmemek için hep filmler mutlu sonla bitmiş. İyi de olmuş hala onları anıyoruz.. Aşkı belki de bunlarda yaşıyoruz. Umuyoruz ki böyle olsun diyoruz ..
Çok etkileyen bir filmdi bu beni. Halen daha sahneler gelir gözümün önüne.. replikleri hatırlamaya çalışırım devamlı .. Vay be ne adamlar var Vay be ne kadınlar var demek belki de .. Belki de filmlerde yaşamak, şarkılarda, türkülerde bilemiyorum..Ama ben hepsinde yaşıyorum galiba.. Yok muyum ne ?
Şöyle bir sahne vardı. Azizemiz bir köşke şarkı söylemeye gider ünlüdür. Nişanlanan çiftleri tebrik etmek ister ama bakınız ki kaderin oyununa çok sevdiği Şophen'i bir başkasıyla nişanlanmaktadır. Tabir-i caizse yıkılmıştır Azize fakat çaktırmamak gayretindedir ( ama çaktırır ) Şarkısını söylemeye başlamadan önce şunları söyler :
'' Söyleyeceğim ilk şarkıyı mutlu insanlara adıyorum. Bu şarkının benim için tatlı acı hatıraları vardır. Aşkın ne olduğunu ben bu şarkıyla öğrendim. Saadeti bu şarkıda tattım. Bir şey daha öğrendim bu şarkıyla HERŞEYE SAHİP OLMAK İSTEYEN ELİNDEKİNİ DE KAYBEDİYORMUŞ. ''
ve müzik girer Sevemedim kara gözlüm ü dinleriz o güzel sesten
Elindekini kaybettiğini anlar Azize istediklerini elde ettiğini sanır fakat en çok istediğini, sevdiğini bırakmıştır elleri arasından farketmeden..
'' Herkes bana deli diye gülüp geçiyor,
Senin aşkın beni kara gözlüm deli ediyor ''
Gözyaşları duramaz artık akacaktır nitekim nasıl da akmaktadır o kara gözlerden.. Bu sahnede genellikle izleyenlerin boğazına bir yumru takılır.. Yumru takılması kalbi olanlar için geçerlidir tabi kalpsizlerimiz ve burun kıvıranlarımız da mevcuttur. Şarkısını söyler Azizemiz ve o gece babasının kapısına dayanır.. İçi acımaktadır, içindeki o et parçası kanamaktadır Azize'nin.
'' Herşey bitti babacığım bütün hayallerim, aşkım, herşey.. Şöhret, para insanı mutlu etmiyormuş meğer. Sevgiye ihtiyacım var dostluğa, şefkat'e. Kapanıp rahatça ağlayabileceğim sıcak bir göğse ihtiyacım var.. Artık beni bırakma baba .. ''
Azize kaybedenlerdendir.. İçindedir o .. Yanında değil içinde.. Ve herşeyi bırakır döner babasının yanına . Biz de öyle yapmaz mıydık ? Dönmez miydik en sıcak yere ?
Ertesi sabah babasıyla kaldığı yerden devam edebilmek gayretiyle balık pazarına giderler.. Satacaktır balıklarını yine eskisi gibi mutlu olacak zannediyordur .. Hiçbir şey olmamış gibi .. Ama mutlu değildir..Yere çöker ve ağlamaya başlar..
Tam o sırada biri gelir ..
Şopen : 250 gram karides verir misin kara gözlüm ?
Azize : Sen Şophen benim meçhul bestecim .. ( O an anlar meçhul bestecinin sevdiği olduğunu )
Şopen : Bir zamanlar karagözlü, yaramaz, balık kokan bir kız sevmiştim.
Azize : O benim işte. Kokla bak ( Şopen ' e sarılması gözlerden kaçmaz :smile: ) Senin kara gözlün balıkçı güzelin.
Şopen : Azizem artık seni sevmekten korkmuyorum.

Ve mutlu son .
Filmin her karesini hatırlıyorum ( tabi bunda çok izlememin de etkisi var ) ama ben duygusalım diyorum kendime çaktırmayın ..ee tabi duygusalım yoksa niye bu kadar çok izleyeyim ee evet öyleyim ..

Aşk gerçek aşk bu dedirtiyor insana ( ama filmde olduğunu da unutmamak gerek )

'' Sevemedim kara gözlüm seni doyunca... ''

''Üflediler Söndüm''

2009-11-20T14:42:00.004+02:00

Günün şarkısı ( dünün de bugünün de ,gecenin de )
Türküleri seviyorum .. Olgun Şimsek 'den geliyor '' bak içime gör beni, tut elimden yak beni istemezsen bu aşkı otur baştan yaz beni .. '' (hep bunu yapmak istemiştim)

Kapalıçarşı için tıklayınız .. ( hep bunu da yapmak istemişimdir)

''Bir Rüya Gördüm''

2009-11-19T12:34:00.003+02:00

'' Bir rüya gördüm içinde sen beni terkedip gitmişsin , beni yok etmişsin hayırdır inşallah!! '' diyebilmek isterdim Yaşar abiciğimiz gibi ama diyemiyorum .. Çünkü öyle romantik bir rüya görmedim .. Hayır bırakalım romantizmini kuş çicek böcek bitki örtüsü maki vs olmasa bile ne bileyim efendim yakışıklı bir yüz , bir sima onlar da yoktu ..Hayır terkedilseydim bari o bile bişey en azından arada bir sima olurdu melankolimi yaşardım dibine kadar o da olmadı .. Hiç böyle rüyalar göremiyorum ya .. Gıcık bir durum .. Bak dertlendim durduk yere ..
Not al kızım rüyalarını etkiliyor fringe izlemeyi bir dönem kesiyoruz .. çünkü etkiliyor seni .. Tırsıp uyanmaktansa güzel güzel disney animasyonlarını izleyip uyumak daha mantıklı .. Bir külkedisi olalım, bir mermaid olalım değil mi ama ?
Gel gelelim rüyama .. Rüyamda bizim dna mızı bozuyorlardı ve bir insan yiyen ' e dönüşüyorduk . Böyle rüya olur mu demeyin oluyor valla .. Rüya deyip de iltifat ediyorum bak sinir oldum yine ne rüyası kabus .. Güzelim dna mızı gelsin elin siyah çantalı beyaz önlüklü adamları bozsun..Olacak iş mi ya ? Güzel birşeyler görsene ne işin var senin bilim kurgu da .. Ama yok olmaz illa olayın tezeğini çıkarıcam .. Rüya görmem görmem yılda iki üç görürüm onda da böyle manyaklıklar denk gelir . Bundan önce gördüğümde de eczacıbaşılarından biriyle bir adaya iniyorduk fakat yamyamlar saldırıyordu .. Neyse konumuz dağıldı ..
Nerde kalmıştım? Hah elin adamları gelip dna 'mızı bozuyorlar ya .. Yüzsüzler bi de diyorlar ki '' eğer hiç insan eti yemezseniz bağımlılık yapmaz .. sakın yemeyin '' hah dedim bi bu eksikti .. Benim rüyamdaki takma akıllı arkadaşım aman yalandır bu deyip karşıdaki yaşlı kadının elini sen ısır gözleri kırmızıya dön .. kadını yemeye başla .. Rüyamda nasıl kaçtığımı bilmiyorum .. Ama arkamdan gelen iki kişiye saldırdı galiba yalnız kaldım .. Telaş içinde attım kendimi kapıdan nereye baktığıma bilmeden koştum .. Koşarken kan ter içinde uyandım o korku bile yetti yani ..
Görsel efektler yönünden ama kendimi tebrik ettim rüyam çok gelişmişti .. Benim diyen yapamaz elime su dökemez ..O derece yaratıcıyım ..
Neyse ışığa karşı .. Bu rüyamı anlatayım dedim belki ferahlarım .. Çok etkilemiş uyumaya korkuyorum desem yeri ..
Neydi notumuz hah bilim kurgu, korku izlemeye bir dönem ara veriyoruz şirin şirin animasyonlar izliyoruz ayrıyetten fringe seni bu hafta izlemiycem tırsıttın beni ..

Gecenin Şarkısı

2009-11-16T03:44:00.002+02:00

Bu gece ilk defa varlığından bir arkadaşım sayesinde haberdar olduğum şarkıdır .. O kadar etkilemiştir ki devamlı dinlenmektedir ..

Ümmüşen - Derya Köroğlu \ Sezenler Olmuş

Ümmüşen hakkında kısa bir bilgi :
Bir kadın türkücü. kendisi odtü işletme mezunu olup, derya köroğlunun okul yıllarından arkadaşıdır ki derya köroğlu müzik yapım şirketi herdem müziki kurduktan sonra ilk kaset için ümmüşen için çıkartmıştır ( alıntı - ekşi sözlük )

..%&%

2009-11-16T01:50:00.002+02:00

Ben hep duvarlara konuştum .. İçinde insan olan duvarlar misali .. Sende bazen bir duvarsın ama konuştukça konuşasım geliyor sana .. Daha da gevezeleşiyorum hatta ..

Kardeşim hasta .. yapsın mı saçlarına rasta ?

2009-11-15T02:41:00.003+02:00

İyiydim .. İyiydik bu gecenin başına kadar ..
Dün kardeşimle tepinmelerimiz .. '' This is Sparta'' deyip bi tekme geçirişi.. Ben dalmışken .. Benim de sinirle peşinden koşturuşum .. İntikam isteği..Bugün de devam eden haşarılıklarımız .. Kardeş olmanın verdiği o güzelliği hissediş ..
Bugün karanlıkta kalışımız .. Şaka değil 12 saat karanlıkta kaldık.. Bu bir rekor .. Trafolarda arıza varmış .. Akşam altıya doğru küçük emrah şarkılarına sardığımı hatırlıyorum .. '' ahh ne yapsam ne yapsam kurtulabilsem '' ya da '' hala hislerimde hala özlemimdesin '' ya da nejat alpten '' sen miydin sevgilimi çalan anladım ki dostluklar yalan '' piyanist şantör edasıyla şarkılarıma devam edişim ve yedi buçuğa doğru ananemin dayanamayıp terlik atmak için nişan alışı .. Şöyle bir huyum vardır yılda bi kaç kez denk gelir eğer çok sıkıldıysam arabesk ya da fantezi şarkı söylemeye başlayorum .. Ama sonra kendime bile feci baş ağrısı oluyor yapacak bişey yok .. Huyum bu .. Sıkıldığım zamanlar oluyor ama .. Allahtan oradan yırtıyorum , yırtıyoruz , yırtıyorlar ..
Evet konu dağıldı .. İki günlük yoğun oyun turnuvamız yarım kaldı .. Çünkü tam ben hastalıktan kurtulmuşken kardeşim hasta oldu ve kendisi şu an 40 derece ateşle yatmakta ..
Kardeşim hadi çabuk iyileş .. Daha o '' This is Sparta ''nın intikamını alacağım ..
Hadi bakalım
iyileş ..

Bir Dakika !

2009-11-12T04:32:00.001+02:00

'' Bir dakika göğsünün üstünde olsa yerim .. Ömrümü bir yudumda ellerinden içerim .. ''
demiş Nazım Hikmet ..
Ne güzel de demiş .. Zira şu an onun göğsünün üzerinde olmasından başka şu kafamın istediği başka hiçbir şey yok .. Ama ben ne yazık ki odama kapanmış yağmurun sesini dinlerken dalıvereceğim uykuma ..
Bir dakika göğsünün üzerinde olsa ya yerim ..
Bende ömrümü bir yudumda ellerinden içerim .. Hiç koymaz ..
Ama o bir dakika ..
Bulunabilecek mi acaba ?

SeleMino

Dancer Encore

2009-11-06T17:24:00.003+02:00

Calogero - Danser Encore
by Calogero